Vier weken Nederland. Hoe voelt dat?
Op de eerste plaats voelden we ons bijzonder geliefd. We waren overrompeld door de emotie toen onze familie ons op Schiphol stond op te wachten. We hadden een reis van 36 uur achter de rug. De kinderen gedroegen zich voorbeeldig, maar wát een lange reis. Bruis zei onderweg voortdurend: “Maakt niet uit. Ik heb er álles voor over om oma te zien.”
Die knuffel bij aankomst op Schiphol was dan ook langdurig. De ontlading enorm. We ontmoetten ons nichtje Guusje voor het eerst, speciaal daarvoor was ze met haar mama’s de dag ervoor al vanuit Limburg afgereisd. Zoveel liefde.
Maar hoe is het dan, weer in Nederland?
We draaiden Schiphol af, de snelweg op: file. We zijn terug in Nederland.
De lange snelwegen door het vlakke landschap, langs groene weilanden, koeien en windmolens.
Thuis.
In de winkels spreken mensen weer Nederlands. We kunnen alle lekkere dingen krijgen die we gemist hebben: hagelslag, appelstroop, frikadellen, muisjes, échte Gouda kaas en kibbeling.
We bezoeken IKEA om ideeën op te doen voor de inrichting van de nieuwe kinderkamers, maar in ons eigen huis kunnen we nog niet. Dat kan pas eind augustus.
Dus reizen we verder door Nederland. We logeren bij Leons moeder, varen een dag mee in Giethoorn met Piet en mama en bezoeken het mooie Limburg, waar mijn roots liggen. We lenen een camper en staan op de oprit bij vrienden in Harderwijk en op de camping in Ermelo.
Vakantie in eigen woonplaats
Ondertussen gaan de jongens twee dagen wennen op school. Het is de laatste schoolweek, dus vooral een kwestie van kennismaken met hun nieuwe klas en juf. Bent stroomt terug in zijn oude groep. Toch is het ontzettend spannend om zijn klasgenoten weer live te zien.
De weken daarna passen we op de poezen en het huis van vrienden in onze eigen woonplaats Harderwijk. Het voelt als vakantie in eigen stad. We bekijken onze woonplaats met nieuwe ogen. De eeuwenoude Vispoort van deze Hanzestad. Geschiedenis waarover we Bent het afgelopen jaar les hebben gegeven, komt ineens tot leven. We mountainbiken door het prachtige Leuvenumse Bos en starten ook het trailrunnen weer op. Tussen de Veluwe en het water groeit onze liefde voor Harderwijk opnieuw.
En dan spreken we af met enkele van Bents oude vriendjes. Het is alsof hij nooit is weggeweest.
Dat doet mijn moederhart zó goed.
Want de twijfel van zo’n reis zit hem niet zozeer in het vertrek, maar des te meer in de terugkeer. Dat klinkt misschien vreemd, maar dat is het allerminst.
Weten wanneer je moet stoppen
De meest gestelde vraag die we krijgen is: waarom zijn jullie niet verder gezeild?
Steeds vaker denk ik dat weten wanneer je moet stoppen een reis kan doen slagen. De houdbaarheid overschrijden kan niet alleen een reis breken, maar ook het leven eromheen voorgoed veranderen.
Een jaar geleden vandaag verlieten we Raiatea, Frans-Polynesië, op weg naar het westen. Het is nauwelijks te bevatten hoeveel er in één jaar kan gebeuren. Toen vertrokken we met enige twijfels, maar vastberaden de toekomst tegemoet. We legden 3.500 mijl af tot Australië. Daarna volgde nog een half jaar Australië en Nieuw-Zeeland, de verkoop van de boot en nu alweer een maand Nederland
Dat alles in slechts één jaar.
En toch was de beslissing om te stoppen de juiste. We zien om ons heen gezinnen die al jaren cruisen en steeds meer moeite hebben om het plezier in het zeezwerven vast te houden. Tegelijkertijd zijn ze soms zo lang onderweg dat ze vervreemd zijn geraakt van het landleven. Ze zitten vast in een soort impasse.
Vrijheid die begint te voelen als ketens.
Het klinkt onwerkelijk, maar het is meer waarheid dan je beseft. Ik heb het gezien. Ik ken de verhalen van relaties die de reis niet hebben overleefd. Van tien jaar geleden, maar ook van nu. Van kinderen die mee worden gesleept in de droom van hun ouders tot ver voorbij het houdbare punt.
Een droom beëindigen kan net zo memorabel en moedig zijn als een droom najagen. Daar zijn we steeds meer van doordrongen.
In een wereld waarin grenzen oneindig lijken en dromen binnen handbereik liggen, zijn een basis en bescheidenheid minstens zo belangrijk. Groots en meeslepend leven kan alleen bestaan als daar tegenover ook klein en eenvoudig leven staat. Anders leer je het grote nooit meer waarderen.
Terug naar de basis
Deze week ervaren we het kleine geluk. We varen met onze jongens door Friesland. Daar waar het zeilen voor Leon en mij ooit begon.
Met onze ouders gleden we door de sloten, lagen we aan het Konijneneiland en keken we uit over het water bij het Vrouwtje van Stavoren.
Een boot van negen meter biedt ook na Le Tournesol nog genoeg ruimte. En het zeilen is hands-on: de jongens kunnen actief meezeilen, schoten aantrekken, de helmstok hanteren.
Terug naar de basis van het zeilen. De zon. De vrijheid. De rust. Ook hier vinden we het geluk.
Kiezen voor balans
Volgende week trekken we in ons huis. Op 1 september begin ik bij mijn oude werkgever.
Hoe is dat nou?
Soms lijkt onze reis een grote droom, alsof hij zich heeft afgespeeld in een parallel universum. Ik grap weleens dat we gelukkig de foto’s nog hebben.
We stappen grotendeels terug in het leven dat we hadden. Dat voelt vertrouwd, maar soms ook een beetje beangstigend. Toch weet ik inmiddels dat we zelf het roer in handen kunnen houden.
Na onze vorige reis maakten we bewuste keuzes. Ik switchte van een carrière in de cijfers naar een met woorden van betekenis. We beperkten de sociale verplichtingen, maar de ontmoetingen die we wél hadden, beleefden we juist intenser en met meer aandacht. De natuur bleven we opzoeken. Waar mogelijk vermeden we prikkels en consumeren deden we bewust. We lieten ons niet meeslepen door de consumptiemaatschappij.
We bewezen dat het kan.
En ook nu maken we weer bewuste keuzes. Dit keer ben ik niet degene die een carrièreswitch maakt, maar Leon. Geen fake life meer waarin hij hele dagen op kantoor en in vergadering zit, met klanten op de golfbaan staat en met collega’s de volgende leaseauto bespreekt.
Hij gaat klussen. Dingen creëren. Met zijn handen werken. Zijn eigen tijd indelen. Zo hopen we mentaal gezond te blijven en de balans te bewaren.
Het kleine geluk
Bent wil zijn eigen moestuin. Mountainbiken in het bos. Surfen op de plas. Papa of mama die de kids uit school haalt, geen BSO. Samen kibbeling eten met de lunch. Logeren bij familie en vriendjes, een sneeuwballengevecht houden, schaatsen met opa, varen met oma, op zeilkamp. Als ik terugkijk op mijn jeugd zijn dat de momenten van betekenis. Dat is hoe ik het leven voor me zie.
De vraag is niet óf het gaat lukken.
De vraag is hoe goed het gaat lukken.
Een volgende reis staat ongetwijfeld ergens in de sterren geschreven. Over een paar jaar, over tien jaar of misschien nog veel later. We weten het niet.
En het doet er eigenlijk niet toe.
We zijn klaar voor het leven hier.
Het is de juiste keuze.
Niet omdat de droom niet perfect was. Want dat was hij.
Maar omdat het grote geluk niet kan bestaan zonder het kleine.
Alles met mate.
Ook het leven.
Kapitein van mijn Geluk
Kapitein van mijn Geluk 