Het land waar we tijdens onze reis door de Pacific het langst zijn gebleven. En misschien ook wel het land waar we uiteindelijk het minst van hebben gezien.
Maar hoe krijg je ook écht een beeld van Australië? Het is tenslotte groter dan heel Europa. Je kunt er maanden – misschien wel jaren – rondreizen en nog steeds nieuwe plekken ontdekken.
Met Le Tournesol zeilden we begin december van Bundaberg naar Brisbane: onze laatste zeemijlen. In Brisbane brachten we de feestdagen door en gaven we haar op de werf een welverdiende make-over. Daarna verhuisden we naar Manly, een watersporthub ten zuiden van Brisbane, waar we haar achterlieten terwijl we een roadtrip door Nieuw-Zeeland maakten. Na terugkomst telden we in dezelfde marina af naar de overdracht van Le Tournesol aan haar nieuwe eigenaar. Het einde van een hoofdstuk, maar tegelijkertijd ook het begin van een nieuw avontuur.
Allerminst makkelijk
De afgelopen tijd hebben veel mensen ons gevraagd wat onze toekomstplannen zijn. Het korte antwoord is: terug naar ons huis in Harderwijk. Maar daarmee doe ik de keuze tekort, want makkelijk was die allerminst.
We hebben lang getwijfeld of we überhaupt wel terug wilden naar Nederland. Eigenlijk twijfelen we nog steeds. We zouden graag leven in een maatschappij die minder draait om efficiëntie, consumeren en presteren. We verlangen naar een milder klimaat, meer tijd buiten en minder werken. Liefst dus ook met lagere woonlasten én dat alles op een paar uur reizen van familie en vrienden in Nederland.
Misschien bestaan zulke plekken. Spanje of Portugal komen in gedachten, maar uiteindelijk loop je daar tegen veel van dezelfde maatschappelijke uitdagingen aan. Ik moet vaak denken aan wat onze host op Palmerston tegen ons zei. Ze genoot ervan om onze kinderen op het strand te zien spelen, omdat de kinderen op het atol na school vooral op YouTube zaten. Zelfs midden in de Stille Oceaan ontkom je niet aan schermen. Uiteindelijk moeten we het leven zelf vormgeven, waar we ook wonen. Voor nu gaan we dat in Nederland proberen. En mocht het op een dag niet meer goed voelen, dan pakken we ons boeltje weer op. We weten we inmiddels dat je je leven verrassend gemakkelijk opnieuw kunt inrichten.
Dus schreven we de kinderen in op school in Harderwijk, regelden dat onze spullen op transport gingen en boekten tickets naar Nederland. Onderwijl namen we steeds een beetje meer afscheid van ons leven aan boord…
Roadtrip Brisbane – Sydney
Na de overdracht van Le Tournesol hadden we nog twee weken voor een roadtrip van Brisbane naar Sydney, van waaruit we vliegen. We verruilden onze zeilboot voor een Camperman en gingen nog één keer op avontuur. Twee weken is natuurlijk niets vergeleken met alles wat Australië te bieden heeft. Maar we hebben geen fomo (fear of missing out). Na alles wat we de afgelopen jaren hebben mogen beleven, voelt elke extra ervaring als een cadeau.
De afgelopen week ontdekten we het ene natuurgebied na het andere. We wandelden door het tropisch regenwoud van Noosa en beklommen de granieten Pyramid in Girraween National Park. We ervaarden het echte McLeod’s Daughters-gevoel van het Australische binnenland, leerden zweepklappen maken en boomerang gooien. We reden door uitgestrekte vlaktes met dor gras, langs metershoge termietenheuvels en luierende kangoeroes. ’s Avonds warmden we ons aan kampvuren terwijl de temperatuur richting het vriespunt zakte, om de volgende dag in korte broek Burning Mountain te beklimmen, waar al duizenden jaren een ondergrondse laag steenkool langzaam voortsmeult.
We kregen knikkende knieën aan de rand van de honderden meters diepe Wollomombi Gorge. We zagen de mysterieuze blauwe gloed boven de eucalyptusbossen van Guy Fawkes River National Park. En we stonden vol verwondering bij de indrukwekkende Ebor Falls, die zich tientallen meters naar beneden stort.
Eind in zicht
Morgen rijden we naar de kust. Nog een paar dagen op een familiecamping, daarna naar Sydney. Het Opera House staat nog hoog op ons lijstje. En dan komt het einde van deze reis écht in zicht.
Nog één week. Dat klinkt nog steeds onwerkelijk.
Nog één week voordat we in het vliegtuig naar Nederland stappen. Nog één week om volop te genieten, voordat een heel nieuw hoofdstuk begint.
Geen lege horizon meer, maar een gevulde agenda. Geen oceaan als achtertuin, maar de Veluwe. Geen ankerplek voor de nacht, maar een vaste basis van waaruit we opnieuw gaan ontdekken hoe we ook in het dagelijks leven ruimte maken voor rust en avontuur.
Leon gaat als zzp’er aan de slag met klussen rondom huis en boot. Ik blijf schrijven. Misschien een tweede boek? Bent wil zijn eigen boot bouwen. Ambities te over!
Het leven zal zich vanzelf weer vullen. Onze uitdaging wordt niet om druk genoeg te zijn, maar om onze grenzen te blijven bewaken. Gelukkig hebben we daar de afgelopen jaren veel in geleerd. We blijven dromen. Groots dromen. Dat kunnen we als geen ander. Maar eerst landen. En dat is misschien wel net zo’n kunst als vertrekken.
Kapitein van mijn Geluk 