Na twee jaar varen over oceanen, ankeren bij tropische eilanden en leven op het ritme van wind en getij, zijn we aangekomen bij misschien wel het spannendste hoofdstuk van onze reis: het verkopen van onze boot in Australië. Wat van tevoren voelde als een praktische laatste stap, blijkt in werkelijkheid een emotionele en bureaucratische achtbaan.
Importeren boot
Toen we in november 2025 aankwamen in Bundaberg, ontdekten we al snel dat je hier niet zomaar een boot te koop kunt aanbieden. Eerst moet de boot officieel geïmporteerd worden. En dat betekent: een taxatie regelen, een importmakelaar inschakelen die het hele proces begeleidt, en vervolgens vijftien procent belasting betalen over de waarde van je boot. Pas daarna mag een makelaar überhaupt met je praten! Risico als je je boot ‘stiekem’ te koop aanbiedt, is dat je visum en cruising permit worden ingetrokken als de douane erachter komt en je het land direct moet verlaten.
De import is een kostbaar traject, maar daar staat tegenover dat de botenmarkt in Australië aanzienlijk beter is dan elders op de wereld. Europese boten hebben een goede reputatie en zijn gewild. Natuurlijk heb je elders in de Pacific ook markten als Fiji en Frans-Polynesië, maar dat waren voor ons inmiddels gepasseerde stations. Bovendien liggen de prijzen in Fiji lager en ben je daar veel afhankelijker van internationale kopers. Datzelfde geldt voor het bij cruisers populaire Nieuw-Zeeland. Australië heeft simpelweg een grote binnenlandse markt en het prijsniveau ligt relatief hoog. Daarom maakten we heel bewust de keuze om hier te verkopen.
Alleen… dat het proces zó traag en zó spannend zou zijn, hadden we niet verwacht.
Laksheid
Na onze overweldigende reis door Nieuw-Zeeland – wandelend langs gletsjermeren en vulkanen en slapend onder sterrenhemels in door rivieren doorsneden valleien – voelt Australië ineens als stilstand. Zolang de boot niet verkocht is, liggen we vast. Letterlijk en figuurlijk.
Tijdens onze reis door Nieuw-Zeeland stond de boot al te koop en de eerste signalen waren veelbelovend. Er kwamen kijkers, mensen waren enthousiast, vervolgafspraken werden ingepland. Maar al snel merkten we hoe anders het hier werkt. Afspraken werden afgezegd. Mensen vroegen uitgebreid technische informatie op, waar wij uren werk in staken, om vervolgens nooit meer iets van zich te laten horen. We ontdekten al snel dat men hier toch wat losser omgaat met afspraken dan wij gewend zijn.
Toen we terugkwamen uit Nieuw-Zeeland, was de boot ondanks alle interesse nog steeds niet verkocht. Misschien was dat plan ook wel een beetje too good to be true. En dus kwamen we tot stilstand.
School, sport en een eigen business
Leon en ik spraken bewust af dat dit geen ‘sit and waiting game’ mocht worden. Daarom probeerden we zo snel mogelijk ritme en structuur te creëren. We kochten fietsen voor de jongens, leenden zelf fietsen van de haven en gingen op zoek naar sportclubjes. Op maandag wordt er gebokst, op donderdag gejudood en één keer per week gaan we naar een trampolinehal.
Gelukkig hadden we ook nog flink wat schoolwerk in te halen. Iedere ochtend zijn we tot de lunch met school bezig. Daarna krijgen de jongens wat schermtijd en in de middag gaan we fietsen of voetballen op een pleintje. Maar de jongens gaan ook gewoon mee boodschappen doen. Zo beginnen we alvast te wennen aan het landleven. Gelukkig zijn de jongens creatief en zijn ze elkaars beste vriendjes. Vorige week startten ze een bedrijfje in armbandjes van paracord. Bent knoopte ze en samen verkochten ze de bandjes op een kleedje bij het havenhoofd. En zo blijft de wereld elke dag een leerschool. De verdiensten van maar liefst 156 dollar 😱 werden besteed aan nieuwe LEGO. Want dat blijft toch nummer 1.
Verhuizing voorbereiden
Ondertussen houden we de boot in topconditie. Leon doet nog enkele kleine klusjes en daarnaast zijn we bezig met de logistieke operatie van de verhuizing terug naar Nederland. We verscheepten vanuit Nederland al spullen naar Curaçao toen dit avontuur begon, en nu moet alles weer terug. Zwemvesten, verrekijker, de SUP en de opblaaskano, maar ook veel persoonlijke spullen, souvenirs en onze schelpen- en stenenverzameling… het zijn stuk voor stuk dingen waar herinneringen aan kleven en die we graag mee terug willen nemen naar huis.
En ondertussen hopen we iedere dag dat die koper komt.
Alleen is de botenmarkt in Australië op dit moment moeizaam, net zoals in andere delen van de wereld. Dat horen we van alle kanten. Cruisers die wij kennen die net als ons een boot te koop hebben liggen in de Carieb, Frans Polynesië of Nieuw-Zeeland hebben vooralsnog ook weinig succes. Bovendien hebben wij een oudere boot waarvoor we een stevige prijs vragen. Niet omdat het een oude boot ís, maar juist omdat vrijwel alles vernieuwd is. We zeggen weleens: het is eigenlijk een boot uit 2018 in het jasje van 1990. De motor is vernieuwd, het dek vervangen, de mast en verstaging vernieuwd, de elektronica en leidingen zijn vervangen, de hele boot is opnieuw gespoten, vrijwel alle systemen aangepakt. Het interieur is grotendeels vernieuwd en de boot is uitgerust voor grote reizen waarin je zelfvoorzienend moet zijn wat betreft water en energie. Maar iemand moet dat wel op waarde weten te schatten. En in een markt met veel aanbod is dat spannend.
Dus draaien we duimen.
Want wat als de boot niet verkocht wordt?
Waarom we niet verder varen
Veel boten trekken nu het orkaanseizoen eindigt noordwaarts richting de cruising grounds van het Great Barrier Reef, maar als je serieus wilt verkopen, moet je beschikbaar blijven voor bezichtigingen. Dus blijven wij in de haven rondom Brisbane liggen. Bovendien voelen we ons eerlijk gezegd ook voldaan als het gaat om cruisen. We hebben in relatief korte tijd ‘s werelds mooiste plekken gezien, ervaringen die grotendeels nog moeten indalen. We vragen ons dan ook af of we nieuwe ervaringen op dit moment nog wel kunnen absorberen en op waarde kunnen schatten. Dat is ook precies waarom we besloten hebben de reis hier te eindigen.
Het varen hier is bovendien grillig met onvoorspelbare stormen en veel ondiepe zandbanken. We willen simpelweg geen risico meer nemen. Geen schade, geen ongelukken, niet nu.
Een handtekening is nog geen zekerheid
En toen kwam er eindelijk een koper. Drie weken geleden.
Maar ook dát proces gaat tergend langzaam. Elke ochtend worden we wakker met spanning in ons lijf: zou er nieuws zijn? De man zit momenteel in Europa, waardoor er acht uur tijdsverschil is. Een simpele mailwisseling duurt daardoor al snel twee dagen. Een bod, een tegenbod… voor je het weet ben je bijna een week verder.
En dan ben je er nóg niet.
Hier in Australië hangt een verkoop namelijk volledig af van de technische keuring en proefvaart. Je kunt een overeenkomst hebben, maar uiteindelijk kan een koper nog altijd onder de koop uit als de keuring en sea trial niet naar wens zijn verlopen. En daar zijn nauwelijks voorwaarden aan verbonden. Zelfs iets relatief kleins kan in theorie reden zijn om af te haken.
Natuurlijk gaan we daar niet van uit. De koper is serieus geïnteresseerd. En er staat inmiddels een handtekening onder het voorlopige koopcontract. Maar spannend blijft het. Zeker omdat de aanvragen inmiddels opdrogen…
De zenuwslopende laatste loodjes
Het is een rollercoaster, alles of niets, zo lijkt het. Óf we zitten over twee weken in het vliegtuig naar Nederland. Óf we zeilen over enkele weken de horizon naar Indonesië tegemoet om de boot op eigen kiel naar Europa te varen. Het zijn twee uitersten die zó ver uit elkaar liggen dat het bijna niet te bevatten is. Maar beide opties zijn reëel. Die onzekerheid is zenuwslopend.
Van binnen weten we: het is goed zo. De jongens zijn toe aan een sociaal leven met vaste vriendjes en klasgenootjes. Bent die weer kan ouwehoeren met jongens van zijn eigen leeftijd. En Bruisje… die heeft zóveel liefde in zich. Het wordt tijd dat hij die warmte ook kwijt kan bij opa’s en oma’s, bij vriendjes, bij mensen om hem heen.
Maar dit leven heeft ons geleerd flexibel te zijn, mee te varen op de stromen van het leven. ‘Aan het roer staan van je eigen geluk’ is mijn motto. En dat kan alleen als je bereid bent de koers aan te passen aan de omstandigheden. Wij gaan waar de wind ons brengt.
Krokodillen, koala’s en kangaroes
Voorlopig zitten we nog met z’n vieren in dit schuitje. Letterlijk. En daar maken we een superleuke tijd van. In de weekenden trekken we het Australische binnenland in, hiken in het groen, op zoek naar de unieke flora en fauna van dit continent. We bezoeken de Australia Zoo, van wijlen Steve Irwin de Crocodile Hunter, de Freek Vonk van onze kindertijd. Zijn familie zet zijn legacy voort en we leren ‘how to stay safe in croc country’. Ook kunnen we de inheemse koala en kangaroe van dichtbij bekijken.
En zo staat ineens de dag van de technische keuring en de sea trial voor de deur… De afgelopen dagen hebben we de hele boot van top tot teen nagelopen. Bakskisten en bilge uitgeruimd en schoongemaakt, kombuis en hutten netjes gemaakt en werkelijk ieder hoekje bekeken. Zelfs de stromende regen van de afgelopen dagen kreeg Le Tournesol niet klein.
Wij zijn er klaar voor. Nu is het afwachten… vanaf nu ligt het niet meer in onze handen.
Kapitein van mijn Geluk 