Zo. Gisteren zijn er heel wat schietgebedjes de lucht in gegaan. We zagen het koudefront naderen: een prachtige, dreigende deken aan de horizon, opgelicht door de ondergaande zon. Een paar uur later zaten we er middenin: windkracht zes pal op de kop, beukend tegen de golven.
Bam. Met een klap slaat de boot op het water, twee of drie keer achter elkaar. Dan even stilte, een paar minuten relatieve rust. En dan weer: BAM. Zes uur lang beuken.
‘Als de mast maar blijft staan’, dacht ik, zes uur lang. Ik kroop in mijn kooi terwijl Leon wacht liep. Hij wilde me ontzien, maar ook zelf de controle houden. De motor iets zachter, zodat we minder ‘sprongen maakten’ maar meer over de golven gleden. Ik werd wakker van een trilling en klom naar buiten: het grootzeil, dat we voor stabiliteit hadden laten staan, klapperde heftig in een hagelbui. De spetters drongen door de ritsen van de buiskap.
“Alles onder controle, skattie,” riep de schipper.
Ik druip weer af naar bed. Nog een schietgebedje dan maar. In mijn halve slaap hoor ik nog een klap, maar ik registreer het niet meer. Later blijkt dat de wind het zonnepaneel te pakken had, gelukkig zonder schade.
Om kwart voor één wekt Leon me. Rust. Eindelijk rust. Zo snel als de buien kwamen, zo snel trokken ze ook weer voorbij. Leon geeft me een high five. “We did it!” Onze eerste keer in 20.000 zeemijlen – verdeeld over twee reizen – dat we een koudefront overkregen. Geen slechte score 😏. Hij duikt zijn kooi in en ik nestel me in de kuip met een kop thee.
Langzaam dringt het tot me door: we hebben bijna de Grote Oceaan overgestoken. Hij heet niet voor niets groot. Wat hebben we een bizarre afstand afgelegd dit jaar, de teller staat op 9.982 mijl! Met Puff voeren Leon en ik er ooit evenveel, maar toen in twee jaar tijd, met het zwaartepunt in het eerste halfjaar. Nu deden we het in vijftien maanden sinds vertrek uit Curaçao, waarvan negenduizend mijl sinds februari. Het duizelt me. Deze oceaan voelt twee keer zo groot als de Atlantische. En dat is hij ook.
Ik vertel de jongens dat ze dus eigenlijk twee oceanen hebben overgestoken. Dat vinden ze wel stoer. “Wat komt er als eerste in je op als je aan het afgelopen jaar denkt?”, vraag ik.
“De waterpretparken,” zegt Bent meteen. We bezochten er twee: één in Aruba en één in Fiji. “En de watervallen die we gezien hebben,” voegt hij toe.
Bruis vult aan: “Die van die bewaker – van de legende van de Trois Cascades in Tahiti – en die andere waar we in zwommen en ik takjes van bovenaf liet stromen.”
Vulkanen, zwemmen met walvissen, drie weken op zee tijdens dé oversteek naar de Markiezen – het komt allemaal voorbij.
Leon zegt: “Snorkelen met haaien, mantaroggen en walvissen staat bovenaan mijn lijst.” Gevolgd door de trip naar de vulkaan Mount Yasur, het vlot bouwen van gejutte materialen op atol Toau, cruisen in Tonga met buddyboat Leia, en het bezoek van opa en oma.
Ik denk terug aan die eerste driftsnorkel in Tahanea: een wonderenwereld ging open. Nog steeds mijn mooiste, meest magische snorkelervaring. Galápagos, de watervalhikes op Nuku Hiva en Tahiti, en natuurlijk het afvinken van bucketlistnummer één: Palmerston!
Nog steeds is het bewolkt en buiig. Geen land te zien. Nog maar tien mijl, anderhalf uur. We komen dichterbij. Dan trekken de wolken open. Land in zicht!
Ik voel iets door me heen trekken wat moeilijk te beschrijven is, een mengeling van ongeloof, trots, euforie en diepe dankbaarheid. De spanning van de nacht, de eindeloze mijlen achter ons, de oceaan die ons droeg. En nu ligt daar, aan de horizon, het bewijs dat we het gehaald hebben.
We hebben de hele Grote Oceaan doorkruist, van Panama tot Australië.
Ik kijk naar Leon, naar de jongens. Naar de golven die zachter lijken te worden.
We did it.
En even, heel even, voelt het alsof ik Le Tournesol hoor zuchten. Zij hield ons veilig, trotseerde met ons wind en golven, en stelde ons nimmer teleur. Alsof ook zij begrijpt: de reis over de Pacific is volbracht.
Kapitein van mijn Geluk 