Zo snel als de omstandigheden gisteren verslechterden, zo snel werden ze vandaag beter. Bij het krieken van de dag verdreef de zon langzaam de wolken. De opstekende passaatwind vulde onze zeilen en de zee hervond haar ritme. Aan de hemel arriveerden de passaatwolkjes, als wattenbolletjes die verspreid over de hemel geplakt zijn.
Dit is het thuiskomen waar ik naar verlangde. Dit zijn de dagen die bijblijven. De diepblauwe zee waar wij moeiteloos doorheen glijden. De constante wind die je richting de horizon duwt. Het ritme van de golven, als een dans met de oceaan die klinkt als muziek in de oren. Ik geniet volop en bovendien bewust. Tien jaar geleden met Puff kon ik niet vermoeden dat dit gevoel iets zou zijn waarnaar ik in de jaren na de reis zou gaan verlangen. Dat verlangen werd steeds groter en bracht ons uiteindelijk waar we nu zijn. Misschien zal ik het passaatzeilen na deze reis nooit meer meemaken. Ik kijk uit over het oneindige blauw en zuig dit gevoel in me op.
De jongens zijn in opperbeste stemming. Waar Bent gisteren nog een beetje lamlendig was van de zeegang, voelt hij zich vandaag goed. Omdat we door de 500 mijl gegaan zijn, maken we vandaag het eerste kleine cadeautje open. Dit cadeautje werd ons in Galapagos toegestopt door Eric en Karin van de Marelief. Het is een knutselprojectje dat we direct uitvoeren. Dank je Marelieverds!
Helaas ben ik zelf nog niet helemaal ingeslingerd. Of is het de flinke verkoudheid die ik heb overgenomen van Bruis? Je verzint het niet: niezen en een potdichte neus midden op de Stille Oceaan. Het zweet breekt me uit telkens als ik me schrap zet in de kombuis en ik heb spierpijn in mijn benen van het onder helling staan. Regelmatig zoek ik dus mijn kooi op.
Desondanks heb ik me vandaag aardig in de kombuis uitgeleefd: smoothie, bananencake, tonijnsalade (uit blik, we hebben nog niet gevist) en zelfgemaakte pesto. De drie trossen bananen die ik gekocht had, zijn allemaal al rijp geworden. Vandaag hebben we tien bananen weggewerkt 😆. Ik heb er nog minstens zoveel die morgen op moeten…
Hilarisch momentje: tijdens het avondeten zaten we in de kuip. Ik vroeg Leon een stukje te filmen voor het videodagboek van de oversteek. Hij zette zijn bord neer op de tafel, achter het opstaande randje. Terwijl hij filmde en wij keuvelden, tilde een grote golf ons op. Hij kwakte het bord van Leon op de kop op Bruis zijn schoot. Bruis wist niet of hij moest lachen of huilen. Hij koos voor het eerste gelukkig. We doopten de pasta pesto om tot ‘ppp’ piemel-pasta-pesto wat tot grote hilariteit leidde. En wat doe je met ppp? Gewoon weer op je bord kwakken en opeten. Eet smakelijk!
Positie: 07.22.995Z en 097.37.120W
Dagafstand: 157 mijl
Totaal afgelegde afstand: 609 mijl
Omstandigheden: Constante zuidoosten wind rond 15 knopen, snelheid 6+ knopen, koers verlegd naar 240 graden
Kapitein van mijn Geluk 