Categorie: Geen categorie
-
‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
We kunnen niet langer in de haven van Tin Can Bay blijven. Na drie dagen en nachten beschutting tegen het onweer moeten we vertrekken, er is geen plek meer voor ons. Gelukkig is er die dag een weervenster om de laatste honderd mijl naar Brisbane af te leggen. Het wordt onze laatste nacht op zee… …
-
Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
We belanden voor het eerst in 20.000 zeemijlen in een storm. Niet één keer, maar tweemaal in twee dagen tijd. Ook vinden we een antwoord op de meest gestelde vraag.Maar eerst nog even terug naar de dag van onze aankomst in Bundaberg. De biosecurity officer keert onze boot twee uur lang binnenste buiten. Hij kruipt…
-
Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
Zo. Gisteren zijn er heel wat schietgebedjes de lucht in gegaan. We zagen het koudefront naderen: een prachtige, dreigende deken aan de horizon, opgelicht door de ondergaande zon. Een paar uur later zaten we er middenin: windkracht zes pal op de kop, beukend tegen de golven.Bam. Met een klap slaat de boot op het water,…
-
Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
Een stroom aan gevoelens gaat door me heen. Onbeschrijfelijke trots, omdat we met zijn vieren de grens van tienduizend mijl aantikken. Angst, dat we misschien stranden in het zicht van de haven. En dan weer puur genieten, als ik – misschien wel voor het laatst – onder de sterrenhemel op het achterdek zit, in de…
-
Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Het échte cadeau kwam vandaag 🙏.Maar voordat ik daarover vertel, eerst terug naar gisteren. We zeilden de dag uit onder optimale omstandigheden. De countercurrent maakte eindelijk plaats voor een neutrale stroming en we zagen onze snelheid oplopen. Met vol tuig sneden we door de steeds langer wordende deining. Een genot op zich! De verwachting is…
-
Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 3
Te hard geroepen, te vroeg gejuicht. Zo is zeezeilen ook. Eén moment is de zee een spiegel, een droom van blauw en rust. Een paar uur later vecht je met wind en golven op de kop om de mijlen. Het schip stampt, het leven aan boord wordt oncomfortabel en je herinnert je weer waarom je…
-
Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 2
En de wind kwam terug en we zetten zeil voor de 55 mijl die daarop volgden. De zee is kalm, ze draagt ons als een vliegend tapijt. Ik kijk hoe de rimpelingen langzaam toenemen tot kleine golfjes, die weer langzaam overgaan in deining. Als de wind iets toeneemt verandert het toneel om ons heen. Wat…
-
Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 1
De eerste mijlen voelen als thuiskomen. Blauwe lucht, witte wolken die overdrijven, en de volle maan die het zog verlicht dat we trekken door het laatste stuk van de Stille Oceaan. Gistermiddag vertrokken we vanuit Nouméa, en ik word stil van de gedachte dat we begonnen zijn aan het laatste traject: Nieuw-Caledonië – Australië. Speciaal…
-
Een gestrand oorlogsschip en nature’s playground: duizend indrukken in één dag
Na een week van regen en wind ontwaakten we gisteren onder een stralende hemel. De perfecte dag om het eiland Efate – Vanuatu – te ontdekken. Tijdens de afgelopen week, waarin we aan een meerboei lagen in de beschutte haven van Port Vila, waren we nog niet verder gekomen dan de supermarkt en de speeltuin.…
Kapitein van mijn Geluk 