‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin

We kunnen niet langer in de haven van Tin Can Bay blijven. Na drie dagen en nachten beschutting tegen het onweer moeten we vertrekken, er is geen plek meer voor ons. Gelukkig is er die dag een weervenster om de laatste honderd mijl naar Brisbane af te leggen. Het wordt onze laatste nacht op zee…

In de ochtend is er nauwelijks wind en we motoren over een bijna vlakke Wide Bay Bar, de drempel in zee tussen de zuidkant van Fraser Island en het Australische vasteland. Hier in Australië worden we nóg betere zeilers. Getijderivieren met verraderlijke drempels, wandelende zandbanken, sterke stromingen, shark nets en stormen: het hoort er allemaal bij.
Maar vandaag varen we een serene avond tegemoet. Bij ondergaande zon dansen Bruis en ik de laatste energie van de dag uit ons. Telkens schiet dat besef van ‘de laatste keer’ door mijn hoofd. De donkere nacht wordt aan de horizon opgelicht door de lichtkoepel van Brisbane. We volgen de vaargeul voor het vrachtverkeer van en naar de stad en vroeg in de ochtend liggen we voor de rivieringang.

Manoeuvrerend tussen de tankers varen we de Brisbane River op. Zes mijl landinwaarts ligt Dockside Marina, de plek waar we 2025 zullen uitglijden, op weg naar nieuwe avonturen. Rond de koffie meren we Le Tournesol af. En daar is ze: de Story Bridge, torenhoog boven ons. Deze brug is voor Brisbane wat de Eiffeltoren is voor Parijs: onmiskenbaar, vertrouwd en beeldbepalend. Van afgelegen atollen in de Stille Oceaan naar het hart van een miljoenenstad. Het contrast kan nauwelijks groter zijn. We staan te popelen om het stadsleven te ontdekken!

Een haakwerk van bruggen

De Brisbane River kronkelt door onze achtertuin, bocht na bocht splijt ze de stad in tweeën. Bruggen, van vintage tot futuristisch, rijgen de oevers aan elkaar als een verfijnd haakwerk. We lopen over de voetgangersbrug naar de Botanical Gardens, waar we door een groene oase heen de hoogbouw van de stad ontwaren. Er is braderie met food trucks en warempel: er staat een poffertjeskraam! Nadat we onze vingers hebben afgelikt van de poedersuiker bezoeken we de Sky Bridge, op de 22e verdieping van het Star-casino. Alleen Bruis durft zich op het glazen balkon te begeven, het is als staan in het luchtledige.

In de week die volgt, ontdekken we de stad verder. Het valt ons op hoe doordacht de stad ontworpen is, de moderne hoogbouw integreert moeiteloos met historische panden uit de 19e en begin 20e eeuw. Na school nemen we de ferry naar het stadsstrand én zwembad van South Bank, waar we ons even aan zee wanen. Ware het niet dat we uitkijken op tientallen meters hoge spiegelende gevels van hotels en kantoorgebouwen aan de overkant. Soms dwalen we zonder doel door de stad en maken altijd weer iets mee: een park met livemuziek, een verborgen kathedraal of het wandelen over de Story Bridge zelf met links en rechts talloze doorkijkjes: naar de skyline, de rivier of een park.

Onze daredevil Bruis op het glazen balkon

South Bank is een kinderparadijs met gratis zwembaden, een strand en speeltuinen

Australië-Piet vergeet ons niet

Langs de rivier ligt een vijf kilometer lang wandel- en fietspad, deels over vlonders. In de ochtend voeg ik me tussen de joggers en zet mijn lijf weer in beweging. Bent stept neuriënd achter me aan. Langzaam vinden we een nieuw ritme weg van de zee, weg van de oversteken, niet langer gedicteerd door het weer. We slapen nachten door, niet meer voortdurend alert in ons onderbewuste. Overdag merken we dat we ons weer energieker voelen.

Het zijn de normale dingen die onze dagen indelen: school, het Sinterklaasjournaal, een klusje hier of daar. Op 5 december worden we compleet verrast na een middag in het park. Wanneer we terugkeren naar Le Tournesol, liggen er pepernoten in het gangboord. De kuip staat vol cadeaus.
Het is toch niet waar? Australië-Piet heeft ons huisje ook dit jaar niet overgeslagen. Ondertussen is de stad volledig in kerststemming met prachtig versierde kerstbomen, de een nog groter dan de andere, en levensgrote kerstelven.

De jongens zijn dolblij met hun cadeaus van Sint

Toekomstmuziek

Soms voelen we onrust. De verkoop van de boot is een bureaucratisch proces en het duurt vaak lang voordat offertes van werven of makelaars binnenkomen. Terwijl wij juist stappen willen zetten. En dan weten we ook nog steeds niet precies wat we in Europa willen. Een boot kopen om op te wonen? Met een camper verder reizen? Terug naar ons huis?
Na een week of twee in Brisbane merken we dat er ineens een fijne flow ontstaat. We hoeven niet alle antwoorden te hebben om in beweging te blijven. We maken keuzes, blijven aan het roer van ons eigen geluk staan. Terug naar een comfortabel leven in Nederland kan altijd nog.

Het leven in de stad is schreeuwend duur. Eén maand Australië kost ongeveer net zoveel als vier maanden Frans-Polynesië. We maken er een sport van om zoveel mogelijk low-budget of gratis uitjes te doen. Zo belanden we in het Daisy Hill Koala Centre in plaats van de grotere dierentuinen, bezoeken we het Opal Museum, reizen we met het openbaar vervoer voor vijftig cent per rit en gaan we op kerstbomenspeurtocht. Natuurlijk mag een bezoek aan de bioscoop, alhoewel allesbehalve low budget, ook niet aan het programma ontbreken.

In het Opal Museum leren we over deze edelsteen. Australië heeft zo’n 95% van de wereldwijde opaalvoorraad.

Frikadellen in Brisbane

In de categorie ‘dingen die we missen’ staat bij Bent één item onbetwist op nummer één: frikadellen. In Australië wonen veel mensen met een Nederlandse achtergrond, dus we gaan op onderzoek uit. En ja hoor: er blijkt een Nederlandse club te zijn met een winkeltje. En zo staan we enkele dagen later tussen de schappen vol Venz hagelslag, appelstroop, drop, Koopmansproducten, en natuurlijk frikadellen en rookworst.
Drieënhalve frikadel speciaal later kruipt Bent met buikpijn zijn bed in. Een droom die uitkwam.

Sprong in het diepe

Ik typ dit blog vanaf een mat in de stunthal van Urban Experience. De afgelopen maanden hebben we weinig andere kinderen ontmoet en Bent heeft aangegeven vriendjes te missen. We maken er werk van om dat te veranderen. Het school holiday program (Australische kinderen hebben in december en januari zomervakantie) van Urban Xtreme biedt uitkomst: een dag lang trampolinespringen, klauteren over een ninja-parcours, dodgeball, klimmen op een klimwand en lasergamen met kinderen van zijn leeftijd.

Zojuist zie ik zijn bezwete koppie voorbij rennen, met een grote glimlach. Zo trots. Je storten tussen kinderen die je niet kent, in een taal die niet je moedertaal is, en er volledig voor gaan.

Ondanks dat ik de druk voel om een sociale kring voor de jongens te creëren, en het jammer is dat dit niet altijd lukt, besef ik dat dit opnieuw zo’n waardevolle levensles is. In het diepe springen. Nieuwe contacten leggen. Uit je schulp kruipen.

Twintig jaar geleden backpackte ik in mijn uppie door Australië. En deed ik precies dat. Onoverwinnelijk voelde ik me!
Ik geniet ervan om Bent te zien groeien als mens. Ook al is deze reis misschien niet zijn keuze, het is zonder twijfel een verrijking voor zijn leven. En dat neemt niemand hem en ons ooit nog af.