Te hard geroepen, te vroeg gejuicht. Zo is zeezeilen ook. Eén moment is de zee een spiegel, een droom van blauw en rust. Een paar uur later vecht je met wind en golven op de kop om de mijlen. Het schip stampt, het leven aan boord wordt oncomfortabel en je herinnert je weer waarom je dacht dat je klaar was met die lange oversteken.
Bent dacht er net zo over, toen er tijdens het knutselen een golf via het open dakluik naar binnen sloeg. Een koude plens zout water recht over hem en zijn knutsel heen. Nog voor ik kon lachen, riep hij woedend: “Ik háát zeilen, ik háát de boot!”
Even later proberen de jongens hun opgespaarde energie kwijt te raken door te stoeien in de kajuit. Het eindigt in tranen en pijn. Ik chagrijnig, Leon geagiteerd. Kortom, ook dát is het leven op zee.
De zee trekt zich nergens wat van aan. Zij rolt onverminderd voort. Wij wilden dit toch?
De mijlen glijden onder ons door, al houdt een tegenstroom ons tempo laag. We halen ons daggemiddelde ternauwernood. En dan, als troost wellicht, die onvermijdelijke beloning: een zonsondergang die de hemel in vuur en vlam zet. De zon zakt in zee, en de wereld lijkt even stil te staan.
Zeezeilen is een achtbaan van emoties — ik schreef het al in Kapitein van mijn Geluk. En werkelijk: elke oversteek brengt ze allemaal voorbij, alleen de volgorde is steeds anders.
Na een rustige nacht ontwaken we onder een stralend blauwe hemel. De wind vult de zeilen en wij tellen af naar ons halverwegepunt. Pas tegen de avond bereiken we het. Dat betekent dat we maandag waarschijnlijk niet bij daglicht zullen aankomen. We zetten alles op alles, en hijsen de genaker voor licht weer. Gisteren wilde hij niet bol staan en moest de motor aan, maar niet voordat de haak van de hijslijn met een zwieper tegen Leons oog sloeg. Een blauw oog als souvenir…
Vandaag lukt het beter. De genaker bolt prachtig op, trekt ons met zes knopen door het water. Even lijkt alles te kloppen, tot er een buitje over ons heen trekt met te veel wind. Het zeil moet met veel geklapper halsoverkop naar beneden. Het grote zeil en ik… we zijn geen match.
Activiteit van de dag: koekjes en cake bakken met Bent als chef-kok. Een kleine feestelijkheid om het halverwegepunt te vieren. Zo maken we van elke dag op zee toch weer een feestje, wind of geen wind, golven of geen golven. Mijl voor mijl.
Positie: 22.59.204 Z en 159.22.234 O
Afgelegd: 134 mijl
Totaal afgelegd: 380 mijl
Mijlen tot bestemming: 420
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 