De eerste mijlen voelen als thuiskomen. Blauwe lucht, witte wolken die overdrijven, en de volle maan die het zog verlicht dat we trekken door het laatste stuk van de Stille Oceaan. Gistermiddag vertrokken we vanuit Nouméa, en ik word stil van de gedachte dat we begonnen zijn aan het laatste traject: Nieuw-Caledonië – Australië.
Speciaal voor deze (voorlopig) laatste oversteek houd ik opnieuw een dagelijks blog bij, over onze belevenissen en de mijmeringen van een gelukszoeker op zee. Vaar je mee?
Wat hebben we getwijfeld: wel of niet vertrekken? Het cycloonseizoen is begonnen, en de trouwe passaatwind heeft zich teruggetrokken om plaats te maken voor een wirwar aan weersystemen: windstiltes, koudefronten en lichte winden. Tussen die wirwar zagen we een klein gaatje. Weinig wind, maar hopelijk genoeg om de overkant te halen. Als we geluk hebben, blijven we het koudefront op de laatste dag nét voor. Zo’n front brengt windvlagen, regen en onweer, en daarna draait de wind abrupt; iets wat we willen vermijden. Toch zijn we vertrokken. Wordt het beter als we wachten, of hopen we dan tegen beter weten in? Niemand die het weet. Dus gingen we.
De drie dagen in Nieuw-Caledonië waren fantastisch 😆. Zaterdag kwamen we aan, maandag klaarden we officieel in en dinsdag alweer uit, een record! Voor vertrek trakteerden we de jongens op McDonald’s, een verrassing die brede glimlachen opleverde. Op de valreep ontmoetten we Jeanne Socrates, wereldrecordhouder als oudste persoon die solo, non-stop en unassisted de wereld omzeilde. In 2019 volbracht ze die tocht via de vijf kapen, over de zuidelijke oceanen, op 77-jarige leeftijd. Nu, ruim in de tachtig, zeilt ze nog steeds solo op haar Najad 38 en is net als wij onderweg naar Australië. We hielpen haar afmeren, en Leon vulde haar watertanks. Op die leeftijd wordt het fysieke deel van zeilen lastiger, maar wát een kwieke tante! Voor een koudefront draait ze haar hand niet om.
“Remember, everything passes,” zei ze me glimlachend. “You know what’s coming, just be prepared.” Haar woorden draag ik graag met me mee.
Het is de 61e nacht van deze reis. Als je ze allemaal optelt, hebben we ruim twee maanden dag en nacht op zee gezeten. Ondanks de voorspelde lichte wind kunnen we de hele nacht zeilen. De ochtend is als een schilderij; misschien een belofte voor de dagen die komen? Wanneer de wind wegvalt, hijsen we de genaker, ons lichtweerzeil. Maar zelfs die geeft het op. Motor aan dan maar. We hebben diesel voor vier van de beoogde zes dagen van deze overtocht van 790 mijl, zo’n 1500 kilometer. Hopelijk kan de motor over een paar uurtjes weer uit.
Positie 9.30u lokale tijd: 22.31.531 Z en 164.23.454 O
Mijlen afgelegd (in 20 uur): 116
Mijlen tot bestemming: 672
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 