Na een week van regen en wind ontwaakten we gisteren onder een stralende hemel. De perfecte dag om het eiland Efate – Vanuatu – te ontdekken. Tijdens de afgelopen week, waarin we aan een meerboei lagen in de beschutte haven van Port Vila, waren we nog niet verder gekomen dan de supermarkt en de speeltuin. Hoogste tijd voor avontuur, en dat kregen we!
Bij de autoverhuur vingen we bot, dus hielden we een taxi aan en vroegen of de man ons voor de prijs van een huurauto een dag kon rondrijden. Een grote lach verscheen op zijn gezicht: hij zou nét zo’n mooie dag krijgen als wij.
Pepeyo Cultural Village
Onze eerste stop: Pepeyo Cultural Village, het Vanuatu-equivalent van een openluchtmuseum. Schrille kreten, krijgers die uit de bosjes sprongen, speren in ons gezicht. Snel fluister ik in Bruis’ oor: “Het is nep.” Toch stokte zijn adem even. Zo werden we verwelkomd in het dorp dat de traditionele levenswijzen van Vanuatu uitdraagt. De ‘dorps-chief’ vertelde ons over medicinale planten en het leven in de jungle: “Never disrespect your parents, because then they won’t teach you how to survive in the jungle.” Het was dé les van de dag, die Bent later in de auto herhaalde: “Dus als je geen respect hebt voor je ouders, kun je hier niet overleven.” Een mooie levensles.
Er werd gezongen en de dorpelingen lieten een traditionele krijgersdans zien, maar het hoogtepunt was het lopen over hete keien. Een krijger kauwde bladeren, maalde ze fijn en spuwde het mengsel op de voetzolen van de chief. Terwijl de dorpelingen een ritmische hymne zongen, stapte de chief op de gloeiende stenen. In trance zette hij de ene voor de andere voet terwijl de stenen onder hem siste en er damp opsteeg: indrukwekkend! Dit ritueel komt voort uit de grondovens waarin de stammen vroeger kookten en waarbij men over de hete stenen moest lopen om het voedsel in de oven te leggen. Het bladerenmengsel had de voeten van de chief beschermd.
Een hut verderop pofte een dame banaan. Ze haalde er een uit het vuur en pelde hem voor me, haar handen onverstoord door de hitte. Het resultaat smaakte als aardappel. Dit indrukwekkende bezoek was nog maar het begin van de dag.
Eden on the River
Onze volgende stop: Eden on the River, waar we over loopbruggen door de jungle klauterden. Stap voor stap liepen we boven de rivier, tussen de lucht en de keien, met melkblauwe poelen glinsterend onder ons. De adrenaline gierde bij de kids door het lijf toen ze het laatste stuk aan de zipline over het water scheerden. Tijd voor afkoeling! Op tubes gleden we over een natuurlijke rotsglijbanen de rivier af. Steeds weer, keer op keer. Eindeloos plezier.
Rustend op de keien, terwijl zonnestralen door het bladerdak vielen, besefte ik weer hoe bijzonder het is dat wij hier mogen zijn. Welke unieke ervaringen geven we de kinderen mee, die ze hopelijk in hun hart bewaren? Het harde ‘werk’ van deze levensstijl is meer dan de moeite waard. Palmen wiegden zachtjes, varens en dicht regenwoud omhulden ons. Hier, tussen water, rots en groen, ontdekten we Nature’s playground. Uit mijn ooghoek zag ik hoe onze chauffeur, Ias, een verfrissende duik nam. Lachend stak hij zijn duimen in de lucht.
Dan de laatste, onverwachte, stop van de dag: een Duits gezin dat enkele maanden op Vanuatu verblijft voor vrijwilligerswerk wees ons op een verlaten oorlogsschip op een strand. Dat wilden we zien! De taxichauffeur keek ons verbaasd en enigszins bezorgd aan toen we hem vroegen naar het afgelegen Shark Bay te rijden.
Op ontdekking in een oorlogsschip
In de beruchte Shark Bay, waar vroeger het ‘afval’ van geslachte runderen aan de haaien werd gevoerd, ligt het oude Amerikaanse oorlogsschip USAV FS-313. Gebouwd in 1944, deed het tijdens de Tweede Wereldoorlog dienst als bevoorradingsschip in de Stille Oceaan. Met als hoogtepunt haar deelname aan de beroemde slag om Okinawa, Japan. Na de oorlog voer het nog jarenlang onder de naam Betsy Ross in particuliere handen.
In Vanuatu was het plan om het historische schip om te vormen tot een klein maritiem museum, als tastbare herinnering aan de rol van Vanuatu in de oorlogsjaren. Door de COVID-pandemie kwamen de werkzaamheden echter stil te liggen. Inmiddels ligt het schip verlaten op het strand, aangetast door weer en wind. Een roestige getuige van een vervlogen tijd.
Na zijn initiële aarzeling – ‘als jullie iets overkomt, ben ik verantwoordelijk’ – was Ias net zo nieuwsgierig als wij. Hij trok zijn nog natte short weer aan en volgde Leon in de richting van het schip. Via stalen kabels die vanaf het dek in zee hingen, klommen ze omhoog. Nadat ze een verkenningsrondje hadden gemaakt, sprong Ias de zee in om te helpen de jongens aan boord te krijgen. Met succes!
Samen zwierven ze door het stille binnenste van het schip. Liepen door gangen, gluurden in hutten waar enkel nog schaduwen wonen, en stonden in de stuurhut waar ooit bevelen werden gegeven. Op de hoge boeg, meters boven het strand, keken ze uit over het eiland en de zee, en toen snel weer een verdieping lager. Indrukwekkend, spookachtig en spannend tegelijk. Om terug te komen op het strand moesten de jongens vanaf het schip in zee springen. Na veel geweifel zetten ze af en plonsten in de oceaan. Mijn helden 🥰!
Vandaag leerden de jongens meer dan welke leraar dan ook ze kan bieden: over culturele waarden en tradities; over de wonderen van moeder natuur; en over de duistere kanten van de wereldgeschiedenis. Een volle dag vol indrukken voor een leven. Zoals zoveel dagen het afgelopen jaar, reden dat ik deze blogs schrijf: voor de jongens en mijzelf om al onze avonturen, hoogte- én dieptepunten, te kunnen herbeleven.
Terug op de boot bekijken we de weersverwachting: het weervenster naar Australië voor volgende week is verslechterd. We hoopten in één ruk de laatste duizend mijl te kunnen afleggen. Maar de weergoden hebben andere plannen. Dus gooien we in plaats daarvan los naar het Franse Nieuw Caledonië, we hoppen weer driehonderd mijl verder naar het westen. Nóg een nieuwe bestemming te ontdekken de komende weken!
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 