De zee golft onder ons door en de zeilen staan bol. We zitten in onze zeebubbel, ons ritme bepaald door de golven. Dag, nacht, zon, sterren; alles vloeit in elkaar over. Voor de jongens is dit inmiddels een vertrouwd onderdeel van de reis. We geven ons over aan de elementen en laten ons meevoeren. Vier etmalen op zee, al verliezen we een dag wanneer we de internationale datumgrens oversteken. We gaan naar bed op woensdag en worden wakker op vrijdag. Van twaalf uur achter Nederland varen we ineens twaalf uur voor.
De laatste nacht brengt een stevige windkracht 7. De golven duwen en smijten; Le Tournesol surft. En dan, in het zachte maanlicht, verschijnt daar Tonga. We duiken achter de beschutting van het eiland en wachten tot de zon opkomt.
Tonga, een eilandenrijk in de Stille Oceaan, zo’n duizend kilometer ten westen van de Cookeilanden en vijfhonderd kilometer oost van Fiji. Een andere wereld. Koraalatollen maken plaats voor kliffen met spelonken en grotten die uit de diepte oprijzen. Oranje-bruin gesteente en hoge rotswanden die uit de oceaan omhoogsteken doen ons denken aan Azië, het continent dat steeds dichterbij komt.
Beschutting
Na de ruwe laatste dag op zee worden we nogmaals op de proef gesteld. Met harde wind aan lagerwal meren we af bij het douane-dock, een plek die ongeschikt is voor zeiljachten en bedoeld voor vrachtverkeer. Gelukkig mogen we langszij bij de Leia. Leon manoeuvreert Tournesol vakkundig naast onze vrienden. Na het inklaren gaan we op zoek naar beschutting, want de harde wind zal nog enkele dagen aanhouden.
In de drukke en diepe baai van Neiafu is geen mooringboei te vinden. Het is te diep om te ankeren, dus varen we samen met de Leia door naar de volgende baai, in de hoop daar een plek te vinden. En dat lukt. Het zoeken naar beschutting zal een terugkerend thema blijven de komende weken. Het weer volgt hier een cyclus van systemen die boven en onder ons voorbijtrekken: in het zuiden de stormen van de Zuidelijke Oceaan, in het noorden de invloeden van de ITCZ-zone. Het resultaat: een paar dagen rustig en zonnig weer, gevolgd door een aantal winderige dagen.
In Maurelle Bay vinden we rust en een uitgestrekt strand. Het is de plek waar we de meeste tijd in Tonga zullen doorbrengen. Na school spelen de jongens met de kinderen van de Leia op het strand. Wij blijven achter aan boord; dat is wennen. Voor het eerst zijn de jongens urenlang alleen op pad. Onwennig proberen Leon en ik van de stilte te genieten. Ongedurig vul ik de tijd met wat huishoudelijke taken en begin ik aan de voorbereidingen voor de oversteek naar Australië. De boot moet aan allerlei eisen voldoen: een schoon onderwaterschip, vrij van ongedierte, niets mag mee de grens over.
Avonturen
De jongens hebben de tijd van hun leven. Samen met Storm, Sejer en Liv beleven ze elke dag nieuwe avonturen: van een dood varken dat voorbijdrijft tot hutten bouwen met takken en palmbladeren, en van krabben vangen tot heuse stokgevechten in een zelfgemaakte arena onder de broodvruchtbomen achter de kerk. Het leven is één groot feest en de kinderen vieren het maximaal.
Af en toe kraakt de handmarifoon aan boord van Tournesol:
“Papa, papa, dit is Bruis, hoor je me, over?”
“Hé Bruis, hier is papa, over.”
“Ik wil alleen even zeggen dat het hier zó leuk is! Jullie hoeven nog niet naar het strand te komen. Ik ga weer, doei, over.”
We glimlachen. Op een stille Tournesol genieten we van onze wereldse jongens.
’s Avonds maken de jongens voor het eerst helemaal zelf hun eigen vuur en roosteren broodjes op een stok. Wij liggen als decorstukken op een plaid, kijken naar de ondergaande zon, biertje in de hand.
Neiafu
Af en toe varen we naar Neiafu voor boodschappen of om andere zeilers te helpen. Moana Nui is binnengesleept met een kapotte motor; Leon helpt Richard met denkwerk en een extra paar handen, maar het mag niet baten. Drie weken later slaat de motor nog steeds niet aan.
Waar de kliffen ons aan Azië doen denken, doet aan land alles eerder Afrikaans aan. Smalle en stoffige wegen worden omzoomd door palmen en huizen met golfplaten daken in zachte pastelkleuren. Mensen groeten elkaar met een glimlach, kinderen in schooluniformen rennen blootsvoets over de stoffige weggetjes, varkens scharrelen vrij rond, op zoek naar restjes kokos of broodvrucht. Langs de weg verkopen vrouwen uitgestald fruit: bananen, papaja’s en taro. Het dorp heeft een levendige markt, waar naast groente en fruit de typische Tongaanse gevlochten rieten handwerken verkocht worden. Op zondag komt het leven juist tot stilstand: de straten zijn leeg, de kerken vol. Het Koninkrijk van Tonga, zoals het officieel heet, is diep geworteld in traditie en geloof.
Voor altijd
Onze tijd begint te dringen. Australië lonkt, met nog enkele tussenstops onderweg. Het afscheid komt dichterbij. Nog een laatste dag struint team Leia-Tournesol het strand af. Een laatste keer restaurantje spelen met kokosnootschalen, schelpen en zand. Een laatste keer krabben vangen, vallen zetten, een kampvuur met marshmallows. Een laatste proost met Stine en Michael op de herinneringen, en op de zeemijlen die nog voor ons liggen.
Bruis staat de ochtend van het afscheid stipt om zes uur op dek, alsof hij het aanvoelt want klok lezen kan hij nog niet. In het ochtendgloren kijkt hij toe hoe de Leia de lijnen losgooit en zachtjes de baai uit motort.
“Ik mis Liv nu al,” fluistert hij.
Twee dagen eerder zaten we in de kuip bij Richard en Marianne. Ook voor Moana Nui en Le Tournesol scheiden hier de wegen.
Een jaar lang trokken we samen op: van baai tot baai, van marina tot ankerplek, van Curaçao tot Marquesas, van Raroia tot Tonga. Een spoor van eilanden, herinneringen en gezelligheid. Klussen, tochten plannen, spelletjes spelen, biertjes drinken en slap ouwehoeren. Surrogaat opa en oma voor Bent en Bruis, die altijd stonden te springen om Richard en Marianne weer te zien.
Zoveel momenten schieten door het hoofd: vleermuizen spotten in Las Perlas, dwalen over het industrieterrein in Colón, de ankerlier repareren op Hiva Oa, mudsliden in Tahuata, op strooptocht naar fruit in Nuku Hiva, parels uitzoeken in Raroia, het paradijs ontdekken in Toau, en het einde van de wereld bezoeken in Palmerston. We gaan ze missen…
Tot onze grote verrassing zagen we op de valreep gisterenmiddag de Strider de baai binnenvaren. Rosan en Niels waren erbij tijdens die allereerste maiden trip in Curaçao. In San Blas schoven ze aan bij het kerstdiner, in het Panamakanaal knoopten ze onze lijnen vast. Meermaals namen we afscheid; zouden we elkaar dít keer echt niet meer zien? Het werd een toast op de succesvolle Pacific Crossing in Hiva Oa, een potluck op het strand in Raroia, het vieren van de Heiva op Tahiti, en samen buddyen naar Aitutaki. En nu, in Tonga, zeggen we opnieuw adieu. Een definitief vaarwel, of slechts een voorlopig afscheid?
Verder westwaarts
Afscheid nemen hoort bij een reis als deze. Gelukkig blijft een vloed aan herinneringen. Nu wij vanaf Tonga verder westwaarts varen en onze cruiser-vrienden zuidwaarts richting Nieuw-Zeeland, hopen we dat onze koersen ooit weer kruisen, ergens voorbij de horizon. Tot die tijd nemen we mee: gezelligheid, kameraadschap en vriendschap – voor altijd.
Na drie weken Tonga draaien we de zee weer op. Bij het uitvaren van de baai worden we uitgezwaaid door een grote groep walvissen; de jongens kijken ademloos toe.
Ik druk mijn neus tegen het zeiltje dat de kajuitingang afsluit en me een klein droog plekje biedt van de regen. Daarbuiten is het grauw en grijs. Le Tournesol is onderweg naar Fiji…
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 