De Society-eilanden: op vakantie, afscheid en een tsunami

De motu’s van het atol Toau verdwijnen achter ons aan de horizon. We glijden over een vlakke kilometersdiepe zee en de kalme bries vult zachtjes de zeilen.

Vanochtend gingen we ankerop na de onbeschrijfelijk mooie tijd in Toau. Om deze unieke plek op aarde, deze kinderdroom, te mogen delen met mijn gezin en ouders was iets dat we nooit meer zullen vergeten. Het zal ons bijblijven als een van die betekenisvolle herinneringen die je leven definiëren. Maar aan alles komt een eind. En dat is maar goed ook. Zo zal deze plek zijn magie voor altijd behouden. We draaiden de boeg richting de pas. De oceaan duwde ondanks de kalme omstandigheden metershoge golven onze kant op. We duikelden eroverheen terwijl de motor vanuit het ruim flink brulde. Na een kwartier billen knijpen zaten we op open zee. Dat voelde goed. De laatste atolpassage lag achter me. Het is iets wat ik absoluut niet zal missen in tegenstelling tot al het andere aan de atollen.

Mama en Peter zitten in de kuip en laten hun eerste meerdaagse oceaanoversteek over zich heen komen. We kletsen wat, staren in de rondte, doen een dutje en kletsen meer. Leon en ik pakken onze routine op en ik verzorg de koek en zopie. De eerste nacht verloopt rustig maar desalniettemin moeten mama en Peter wennen aan het constante geschommel. Ze liggen dwars in hun kooi om het geschommel van links naar rechts op te kunnen vangen. “Wát een gewiebel”, zegt mama als ze ‘s ochtends opstaat. Door de boot bewegen is alsof je door de kermisattractie Lunapark klautert. Je hebt altijd minimaal een hand nodig om je vast te houden. “Ik kan net zo goed de hele dag in bed blijven”, zegt ze. Dat doet ze niet en de tweede dag verloopt als de eerste. Voor mama en Peter is het vooral veel ‘water staren’ en dutten.

De tweede nacht zit mama gezellig bij me in de kuip tijdens de wacht. De volle maan verlicht de zee. Mama verbaast zich over hoeveel licht de maan geeft. Ze had een pikkedonkere hemel verwacht, maar niets is minder waar. Het is mooi om door mama’s ogen deze oversteek te ervaren. Zelf heb je vaak niet meer zo in de gaten hoe uitdagend en uniek een oversteek is. Al gaan de diepblauwe kleur van de diepzee, een volle maan of juist een donkere sterrenhemel nooit vervelen. Bij het krieken van de derde dag doemt het silhouet van Tahiti op aan de horizon.

We knopen Tournesol vast aan het dok en de jongens springen op de kant. Ze rennen de steiger op en neer, heen en weer. We zijn na vijf maanden achter een anker leven niet meer gewend zomaar van boord te kunnen stappen. Dat alleen voelt als een cadeautje. We poetsen de boot van binnen en buiten, verschonen de bedden, doen de was, en douchen uitgebreid onder een weliswaar meestal koude douche in het havengebouw. We liggen in hartje centrum en de live muziek galmt ‘s avonds over het dok, mensen flaneren over de boulevard. Mama trakteert op cocktails op een rooftop bar, uitkijkend over de haven van Papeete. Het is wat reizen per boot zo mooi maakt: de afwisseling tussen de landen en eilanden is groot. Zelfs de eilandengroepen binnen Frans-Polynesië (Markiezen, Tuamotus en Societies) verschillen enorm van elkaar.

Quatorze Juillet in Papeete

Daags na onze aankomst is het Quatorze Juillet (14 juli), de nationale feestdag van Frankrijk die ook in Frans-Polynesië groots gevierd wordt, maar dan met een heel eigen tropisch tintje. In Papeete vindt een militaire parade plaats met daarna een traditionele dansvoorstelling. In de middag staat een competitie fruit dragen op het programma. Eindelijk maken we kennis met een stukje cultuur van Frans Polynesië. Mannen laten hun traditionele krijgsdans zien. Met krachtige bewegingen, ritmisch stampen en oergeluiden drukken ze kracht, trots en verbondenheid met hun voorouders uit. Dames voeren de traditionele ’ori Tahiti op en bewegen sierlijk hun heupen in vloeiende patronen die lijken op golven van de oceaan.

Tahiti is het episch centrum van Frans Polynesië. En dat merken we. Het doet minder gemoedelijk aan, is stadser en meer gericht op business. Maar het heeft nog steeds een overweldigende natuur. We zwemmen in een grot, hiken door naaldbossen met uitzicht op het rif, en vinken een denkbeeldige strippenkaart voor watervallen af: les Trois cascades, Jardin d’Eau de Vaipahi en de betoverende Fautaua falls. Voor die laatste hiken we vijf uur over rotsen en keien, over smalle paadjes langs steile wanden, waden meermaals door de rivier om vervolgens aan de voet te staan van deze waterval met een hoogte van 300 meter. De betovering kracht bijgezet door de uitdagende wandeling die we hebben ondergaan om hier te komen. De jongens moesten diep gaan, maar wat een helden zijn het!

Met de veerboot naar Moorea

Dan staat er een heuse vakantie voor de deur. We gaan naar het tegenover Tahiti gelegen eiland Moorea. Per boot. Maar niet onze boot. Tournesol laten we vier dagen achter in de marina om met de ferry Moorea te bezoeken. We hebben er een vakantiehuis met zwembad geboekt. Echt even helemaal weg 🙌. Moorea is het kleine zusje van Tahiti, het is gemoedelijk en laidback. We wandelen naar diverse uitkijkpunten en Leon en Bent gaan mountainbiken tussen de ananasvelden op de Route du Ananas. Peter en mama tasten diep in de buidel en boeken een tour zwemmen met walvissen. Nog steeds vol ongeloof doet Peter naderhand verslag van een walvis die onder hem door kwam zwemmen. Wij hopen die kans later deze reis in Tonga nog te gaan krijgen.

Vier dagen couch surfen op een échte bank, koken in een heuse keuken, douchen onder een dikke straal warm water, het pure genot van een vaatwasser en wasmachine én niet te vergeten een eigen zwembad waar de jongens niet zijn uit te krijgen, doen ons beseffen hoe weinig we nodig hebben in het leven. We hebben intens genoten maar kijken ook weer uit naar ons eigen drijvende stekkie.

Met het einde van de vakantie in Moorea komt ook een eind aan het bezoek van mama en Peter. Proost op het leven, dat vat onze herinneringen van de afgelopen weken in Frans-Polynesië perfect samen. Na zes onvergetelijke weken samen op de boot, het bezoeken van atollen, driftsnorkelen met haaien, zwemmen met walvissen, talloze drankjes en kampvuren op het strand, zeilen over de open oceaan en het ontdekken van ’s werelds mooiste koralen, is afscheid nemen moeilijk. Maar deze momenten, mooier dan mooi, blijven ons voor altijd bij.

Tsunami

In onze laatste week op Tahiti worden we nog opgeschikt door een tsunamiwaarschuwing. In de avond komen de eerste berichten binnen over een tsunami veroorzaakt door een zeebeving in het Russische Kamtsjatka. De overheid van Frans Polynesië geeft een waarschuwing uit: in de Markiezen moeten boten de ankerbaaien verlaten en open zee opzoeken. Er wordt mogelijk een golf van enkele meters verwacht. Voor de Tuamotus en Society Eilanden (waaronder Tahiti), die beschut worden door een buitenrif, verwachten ze een maximale waterstijging van 30 centimeter. Wel wordt aangeraden weg te blijven van kades en oevers. Ik zit in de kuip en kijk om me heen. We liggen tussen een steiger en de betonnen kade van de stad. Als hier een vloedgolf komt, is er geen slechtere plek om te liggen, dan eindigen we waarschijnlijk met Le Tournesol op de kade. Eén boot vaart de haven uit en wacht de tsunami af op zee.

Op de boulevard is het diner in volle gang en gaat de live muziek onverstoord verder. Niemand lijkt zich zorgen te maken en eerlijk waar: we hebben eigenlijk geen idee wat nu wijsheid is. We hopen maar gewoon op het beste. Ik zet een wekker om middernacht en wacht in de kuip op wat komen gaat. Ik houd de waterstand in de gaten ten opzichte van een pilaar die in het water staat. Dan zie ik het water stijgen. Binnen enkele minuten zo’n twintig centimeter. Na een kwartier zakt het weer. Niet veel later stijgt het opnieuw. Nu stijgt het iets harder. ‘Moet ik Leon wakker maken? Wat nu?’, gaat het door mijn hoofd. Maar na een minuut of wat blijft de waterstand stabiel. Langzaam zakt het weer. Een tsunami komt in meerdere golven, dat verklaart het. Na een derde ‘golf’ duik ik mijn bed weer in. Dit loopt gelukkig met een sisser af.

Weggestuurd in Huahine

Het is tijd om Tahiti te verlaten. Na drie weken zetten we zeil naar Huahine en Raiatea. De twee laatste eilanden van de Societies die we bezoeken alvorens we Frans Polynesië gaan verlaten.

‘The wild one’, zo wordt Huahine beschreven in de vaargids. Ons verblijf in Huahine kan inderdaad als een wilde rit omschreven worden. In de dagen dat we er liggen neemt de oceaandeining toe naar 4 tot 5 meter. De golven beuken op het rif en vullen de lagoon rondom het eiland met water. De waterstand stijgt een meter, en het voelt alsof we op open zee voor anker liggen. Overdag kunnen we de kant niet op omdat we de dinghy nergens kunnen ‘landen’ door de branding op het strand. ‘S nachts moet ik uit bed om theedoeken tussen het keukengerei in de kastjes te proppen want alles rammelt op de deining.

Daags erna zoeken we een beschutte baai op, een van de weinige op Huahine. Omgeven door bergen met weelderig groen liggen we op nagenoeg vlak water. Wat een genót. Er is een steiger waar we de dinghy aanleggen en we bezoeken het dorpje. Als ik later die dag het avondeten op tafel zet, komt er een man in een kano langs. Hij schreeuwt dat we weg moeten, dat we hier niet mogen ankeren. De zon is net achter de bergen gezakt en we antwoorden dat dit een officiële ankerplaats is en we in het donker niet kunnen verplaatsen in verband met de vele onzichtbare riffen. Er liggen nog twee boten in de baai en met z’n drieën blijven we de nacht liggen, ondanks de dreigende woorden dat de man onze ankerketting zou doorknippen.

Sinds Corona is er een omslag geweest in de gastvrijheid van de inwoners van met name de Society-eilanden ten opzichte van cruisers. Zo zijn de ankerplekken aan banden gelegd. Ook mogen we niet overal aan land omdat stranden veelal privé zijn. Helaas komen er ook steeds meer diefstallen voor van bijvoorbeeld buitenboordmotoren. Onlangs heeft een boze inwoner hier nog een dinghy lek gestoken van een cruiser. We nemen de dreiging dus zeker serieus. De ochtend erna verplaatsen we naar het dorp. De oceaandeining is inmiddels iets lager en we liggen er verrassend rustig. Bij de zogenaamde yacht club, een bar aan het water, eten we de lekkerste hamburger in tijden en kijken hoe de zon in het water zakt. Morgen zetten we zeil naar Raiatea.

Verrassend Raiatea

In Raiatea vinden we een pareltje dat we niet verwachtten. Voor het eerst in een jaar ronddwalen zijn we de enige boot in de ankerplaats bij Motu Tipaemaua. In plaats van ons weg te sturen, worden we hartelijk verwelkomd door de eigenaar van deze motu en uitgenodigd voor de 7e verjaardag van zijn dochter Mihiau.

Wanneer de zon begint te zakken, hijsen we het anker en varen naar Baie Faaroa voor een weerzien met Richard en Marianne van Moana Nui. Morgen staat een dinghy-tocht over de Faaroa-rivier en een bezoek aan de vallei op de planning. De geur van tropische bloemen vult onze neus terwijl we door de botanische tuin wandelen op weg naar het Faaroa Mystery House. Daar worden we betoverd door optische illusies die ons doen afvragen wat onze ogen zojuist hebben gezien. Op de terugweg stoppen we bij lokale boer André die ons een gratis rondleiding geeft door zijn tuin, die hij al meer dan 30 jaar in zijn eentje onderhoudt. We proeven vruchten die we nog nooit eerder hebben gezien en ruiken kruiden waarvan we het bestaan niet kennen. In ruil daarvoor geven Bent en Bruis wat van hun speelgoed aan de kleinkinderen van André. De glimlach op de gezichten van de kinderen is onbetaalbaar 🙏.

Tenslotte laten we ons anker vallen in het oneindige turkooisblauwe water bij de zandplaat nabij Motu Oatara. De jongens springen meteen het water in om met pijlstaartroggen te zwemmen en komen er pas weer uit als ze rillen van de kou (ja, het water begint weer kouder te worden). Het leven kan gewoon niet beter worden ❤️!

Een mooi afsluiting van vier maanden Frans-Polynesië. Van onze landing in het mythische weelderige Fatu Hiva, tot het ontdekken van de paradijselijke koraalatollen van de Tuamotus en de mix van civilisatie en natuurpracht in de Societies.

Kapitein van mijn Geluk