“Waarom post je eigenlijk nooit foto’s van al het afval op het strand?” vroeg Peter me vorige week. En eerlijk? Dat is best een goede vraag. Want hoewel ik nu niet heel onder de indruk was van het plastic dat aanspoelt op de atollen in Frans Polynesië, is dat vooral omdat we in San Blas (aan de Caribische kant van Panama) een tsunami van plastic zijn tegengekomen. In vergelijking daarmee valt het hier eigenlijk best mee.
In San Blas maakte ik geschrokken foto’s van de bergen afval die de Guna-indianen dumpen in de mangroves en die vervolgens de zee in spoelen. Maar uiteindelijk wonnen de mooie plaatjes het. Die met palmbomen, turquoise water en zonsondergangen. Dus de afvalfoto’s zijn nooit online gekomen.
En dat terwijl ik juist probeer een eerlijk verhaal te vertellen over het cruisersbestaan. Dat deed ik ook in mijn boek Kapitein van mijn Geluk, waar ik schreef over de spanning, gezond en ongezond, die ik tijdens onze reis met Puff the Magic Dragon ervoer. Over momenten waarop ik huilend in de kuip zat, een oversteek niet aandurfde of misselijk van de zenuwen wakker werd voor een passage langs een rif of kaap. Dat is precies wat lezers waarderen aan het boek. Afgelopen week kreeg ik nog een bericht van een mede-cruiser. Ook zij voelde angst en vroeg me hoe ik daarmee omging. Dus: tijd voor een eerlijke update.
Minder zenuwen op zee, meer onrust voor anker
Deze reis merk ik dat ik op zee nauwelijks nog zenuwachtig ben. Ik heb echt vertrouwen in ons als zeilers, en in de boot. Dat vertrouwen heeft zich opgebouwd over de jaren. De boot heeft zich inmiddels meer dan bewezen. Wel zoeken we altijd een zo optimaal mogelijk weervenster.
Wat ik wél merk, is dat ik deze reis juist veel onrustiger ben als we voor anker liggen. Ik slaap licht, vaak onrustig. Als het pittig waait, vind ik het niet fijn als Leon even naar de kant wil. Dan ben ik liever niet alleen aan boord. In Aruba zijn we één keer van ons anker gegaan. Sindsdien liggen we altijd muurvast. Toch zit die spanning er bij mij nog steeds. En ik kan hem niet helemaal plaatsen. Angst laat zich niet altijd met logica verklaren.
Comfortzone oprekken
Het omgaan met angst blijft een kwestie van buiten de comfortzone stappen en ervaren dat het goed gaat. Elke keer groeit je vertrouwen, en daarmee je comfortzone. Maar het kost energie. En op dagen met spanning ben ik prikkelbaar. Leon en de kinderen hebben daar soms last van. Dan reageer ik kortaf of schiet uit mijn slof, terwijl dat niet altijd terecht is. Daar baal ik van. Maar ik weet ook: in een ‘normaal leven’ gebeuren dit soort dingen ook. Alleen heet het daar werkstress, tijdgebrek of sociale druk.
Varen in de atollen was één grote reis buiten die comfortzone. We lagen er voor anker in veelal onbewoond gebied tussen de koraal ‘bommies’ en riffen, met bij vlagen slecht weer. Eén keer trok er een stormcell over ons heen. Je moet dan volledig vertrouwen op je anker. Want mocht je in de problemen komen, dan is er niemand die je helpt: geen sleepdienst, geen werf voor reparaties, helemaal niets. Eén fout en het is einde oefening…
Hoe vaker we een atol binnenvoeren, hoe zenuwachtiger ik werd. Want ik leerde steeds beter hoe onvoorspelbaar de omstandigheden in de passages konden zijn. Wat in de pilotboeken een ‘all weather passage’ heet, bleek voor anderen de ‘heftigste uren ooit’. Gelukkig verliep het keer op keer voorspoedig, ook als de omstandigheden ruw waren.
Op scherp
We stonden altijd op scherp. Soms stelden we ons vertrek uit omdat het weer of de golven toch tegenvielen. En we bleken niet de enigen te zijn met die continue spanning. Tijdens beach borrels met andere cruisers kwam het ankeren tussen bommies vaak ter sprake. In Fakarava besloten sommige buddy boats om Tahiti als volgende bestemming te kiezen, zonder nog een atol aan te doen. Ze hadden er genoeg van. Slechte holding, ankeren tussen rotsen, een ketting of anker dat vast kwam te zitten ondanks floats, het plezier was eraf.
Wij lieten ons echter niet afschrikken en hebben maximaal genoten van de atollen met mijn ouders. Die ervaringen schreef ik al op in het blog ‘Met je billen bloot drinken uit een kokosnoot’.
Marina de Papeete: eindelijk rust
Ik had het al een tijdje in m’n hoofd: in Tahiti ligt een marina. Voor het eerst sinds Panama (vijf maanden geleden) weer aan de wal. Aangemeerd. Rust. Geen ankeralarm, geen windshifts, geen alertheid. Gewoon slapen. De haven accepteert echter geen reserveringen. Het is ‘first come, first served’.
We voeren om 08.00 uur de haven binnen en er was plek! We zouden uiteindelijk drie weken blijven liggen terwijl we genoten van alles wat Tahiti te bieden had: watervallen, restaurants, city life en met de veerboot op vakantie! Daarover in een volgend blog meer.
Niet romantisch, wel echt
Tijdens een moeder-dochtermomentje zei mijn moeder: “Ik maak me soms zorgen om je.” En dat snap ik. Want ik ben soms overprikkeld. We hebben de kinderen 24/7 om ons heen, en ondertussen draait alles door: tochtplanning, onderhoud aan de boot, boodschappen, gas bijvullen, reparaties en natuurlijk het zeilen zelf van lange tochten met vele nachtwachten. Niet te vergeten bovendien, het geven van thuisscholing. Het stopt nooit.
En toch… wil ik dit leven niet inruilen. Want tegenover dit alles staat een leven vol verwondering. Het voorrecht om plekken te mogen bezoeken die voor de meeste mensen onbereikbaar zijn. We snorkelen in koraaltuinen, zwemmen met haaien, hiken door tropische bossen naar betoverende watervallen en worden elke dag opnieuw geraakt door kleuren blauw die geen naam hebben en sterrenhemels die je stil maken.
En dan besef ik weer: ondanks de slapeloze nachten, het continu opletten, het harde werken, dít is mijn pad. Juist de ongemakken benadrukken de waarde: we leren improviseren, doorzetten, bijstellen, accepteren, waarderen. Het is niet altijd romantisch. Maar het is echt. En voor mij is dat wat telt.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 