Leven op een onbewoond eiland in de Tuamotus is werkelijk te mooi om waar te zijn. We drinken kokoswater recht uit de noot, met zand tussen onze tenen en zout in ons haar. De kokosnoot opengehakt met onze roestige machete uit Guna Yala, dat andere paradijs. De jongens koppeltje duikelen over een hangmat die tussen twee palmbomen is gespannen. Ondertussen zitten opa en oma aan de waterlijn, turend naar de ondergaande zon. In de schemering komen de felrode heremietkreeftjes tot leven, schuifelend over het strand met hun geleende huis op de rug.
Het is precies zoals we het ons hadden voorgesteld. Overdag snorkelen we langs koraalmuren die zo kleurrijk zijn dat ze onwerkelijk lijken. Bomen van koraal rijzen op uit de diepte tot aan het wateroppervlak, en wij zwemmen ertussendoor alsof we verstoppertje spelen met de vissen. Achter elke hoek schuilt een tropische verschijning: een papegaaivis, een nieuwsgierige grouper met een dreigende bek vol tanden, of een haai die moeiteloos de diepte in glijdt.
Langs het strand, in turquoise water, leert opa de jongens windsurfen. Bent stuift er vandoor; een betere plek om dit te leren bestaat niet.
’s Avonds grillen we vis op een kampvuurtje, terwijl de lucht roze kleurt en de zon langzaam in de oceaan zakt. Geen verkeer, geen nieuws, geen haast. Alleen goed gezelschap, het knisperen van het vuur, het geruis van de branding op het rif en het zachte geritsel van de palmen in de passaatwind. Making memories wil op deze manier wel lukken.
In Fakarava boekte ik een duik bij Unesco-werelderfgoed The Wall of Sharks. Op 28 meter diepte zat ik verscholen in een grot. Voor me gleed een eindeloze stroom haaien voorbij, kalm en koelbloedig. Hun silhouetten staken scherp af tegen het diepe blauw. Toen een school van duizenden sardientjes langs kwam, wenkte de duikinstructeur me haar te volgen. We zwommen de school in, die als één levend wezen bewoog, terwijl de haaien moeiteloos door de zilveren wolk gleden. En tussen ons door. En om mij heen. Ik voelde me klein, nederig en tegelijk intens levend. De adrenaline raasde door mijn lijf. Een ervaring die in mijn geheugen gegrift staat.
Na Fakarava zetten we zeil naar Toau, een tocht van vier uur en de eerste oceaanmijlen voor opa en oma. De rifpassages blijven spannend, maar belonen met een lagune van stilte en kleur. Binnen het atol is het alsof we ons door een ansichtkaart bewegen. Het water is zo helder dat de boot lijkt te zweven. Meer blauwtinten dan het oog kan waarnemen, onderbroken door bruingele vlekken waar de koraalbommies het oppervlak bereiken. Zwartpunthaaien cirkelen rond de boot, nieuwsgierig maar ontspannen.
We leven met de zon, het tij en de wind. We gaan naar bed als de sterren beginnen te stralen en worden wakker bij het eerste zonlicht. De koelkast is klein, de voorraad vers voedsel slinkt snel en met zes mensen aan boord is de ruimte beperkt, maar het gevoel van vrijheid is eindeloos. Dagen gaan voorbij zonder verveling, zonder de behoefte aan afleiding. Vol verwondering!
Deze week vieren we Leons 42e verjaardag met een potluck op het strand. Een kampvuur, verse tonijn, een ondergaande zon en goed gezelschap. Wat kan een mens meer wensen? “Frikadellen!”, zou Bent zeggen. Als dat het enige is wat we missen, mogen we niet klagen.
Natuurlijk zijn er ook bootklusjes en het constante alert zijn op weerveranderingen en tropische buien. Maar op de meeste dagen voelt het alsof we midden in een kinderdroom leven. Alsof iemand een lijstje clichés heeft opgeschreven, en wij ze één voor één mogen afvinken.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 