Magische windstilte in atol in Frans-Polynesië
Wie is het mooiste van ze allemaal, fluistert de zee. Tahanea, zonder twijfel. De lagune is spiegelglad en aan de horizon gaat de zee over in de heiig roze lucht. Bent staat gebukt over de zeerailing te kijken naar de bodem enkele meters onder ons. Het is alsof we het zand kunnen aanraken. Complete windstilte in een atol doet iets met de tóch al paradijselijke omgeving. Het voegt een vleugje magie toe. Deze droom is geen bedrog. We suppen, snorkelen en zwemmen onder de boot door. Met de Port Dome van de actioncamera maken we surreële foto’s en weten de magie van de dag op beeld te vatten.
De Tuamotus hebben duidelijk meerdere gezichten. Na de storm van afgelopen week, mogen we haar nu op zijn mooist aanschouwen. Die pracht is niet alleen boven water, maar ook onder water te zien, zoals bleek uit onze eerste drift snorkel.
Enkele dagen eerder.
Na de storm, verplaatsen we van ankerplek. Op veel ankerplekken liggen koraalrotsen, zogenaamde bommies. Om die niet te beschadigen en om ook ons ankergerei te beschermen, moeten we onze ankerketting laten zweven boven de bodem door er drijvers aan te haken. Dat hebben we nog nooit eerder gedaan, maar eens moet de eerste keer zijn. In Raroia kochten we voor een habbekrats enkele drijvers die in de lokale parelkwekerijen gebruikt worden. De theorie is om die zogenaamde floats om de zoveel meter aan de ketting te plaatsen, meestal het equivalent van de waterdiepte. Zaak is wel om een zandplek te vinden om het anker inclusief de eerste meters ketting in te laten vallen. Tot zover de theorie.
Bij het aanvaren van de ankerplaats zie ik vooral heel veel zwarte plekken door rotsen op de bodem. Na een beetje rondvaren vinden we dan toch een zandplek om het anker in te droppen. Ik klooi wat met de floats en Leon trekt het anker op de motor vast in de grond. Zou de ketting ook daadwerkelijk zweven? Leon springt in het water om de ketting te checken. Helaas ligt deze nog te diep en geven de floats te weinig drijfkracht. Dat betekent dat ze dichter op elkaar geplaatst moeten worden. Zo gezegd, zo gedaan. En jawel, de ketting zweeft boven de bodem! Weer een nieuwe skill om de komende tijd verder te verfijnen.
De windstille dagen in aantocht zijn dé reden om op deze plek te gaan liggen. Vanaf hier kunnen we namelijk in de oostelijke pas van Tahanea snorkelen met inkomend tij: onze eerste drift snorkel. We varen met de dinghy de pas van het atol uit om ons vervolgens door de stroming mee naar binnen te laten driften terwijl we in het water aan de dinghy hangen. Onder water vergapen we ons aan een bed van koraal, een zogenaamde koraaltuin, en talloze kleurrijke vissen. Gewichtloos zweven we erover heen, alsof we in een parallel universum beland zijn. Wat een bijzondere ervaring 🙌! We herhalen het zes keer totdat het tij kentert. We willen niet naar buiten stromen, dus terug naar de boot. Wat zijn we toch bofferds dat we deze momenten mogen meemaken.
Terug naar het heden.
Bedrog of niet, aan alle dromen komt een eind. En het is tijd om te vertrekken naar het atol Fakarava. Over drie dagen komen daar mijn moeder en haar man Peter aan die enkele weken bij ons aan boord zullen verblijven. We kijken er al tijden naar uit! Eigenlijk zouden ze een half jaar geleden al naar Curaçao zijn gekomen. Maar toen kwam de diagnose bij Peter. Keelkanker. Dat verhaal ligt nu gelukkig achter ons en we kunnen ze bijna in onze armen sluiten. De opwinding aan boord wordt met de dag groter. Zeker bij de jongens die opa en oma enorm gemist hebben.
De afgelopen rustige dagen zorgen voor een vlakke zee bij het uitvaren van het atol. Wát een contrast met de invaart! We motorzeilen de nacht in om de volgende ochtend door de noordpas van Fakarava binnen te varen. Fakarava is een groter atol, met een handvol toeristen die er komen duiken en een dorp met supermarkt en enkele eettentjes. Morgen komt het bevoorradingsschip aan dat eens eenmaal per week verse producten vanuit Tahiti brengt. Ik heb nog wat pompelmoezen, twee paprika’s en een wortel vanuit Nuku Hiva. Maar met de visite in aantocht hopen we toch wat verse producten te scoren. Ook kan ik er na een maand de was laten doen. Dat scheelt uren handwerk, wat overigens best mindful kan zijn.
We schrobben en boenen de boot, ruimen de hut voor opa en oma uit zodat ze een eigen plek hebben, en knutselen een welkomstslinger en hartjes als versiering van hun bed. We weten groente en fruit voor de komende twee weken te bemachtigen en zetten het bier koud. En dan breekt het moment aan en nemen we de shuttlebus naar het vliegveldje. Stuiterend van de opwinding zit Bruis in de bus: “Ik heb maanden op deze dag gewacht!”
We hangen over de schutting en hebben zicht op het vliegtuig dat zojuist geland is. Als de trap wordt uitgeklapt en opa en oma naar buiten stappen, beginnen we te juichen en te zwaaien. Ze lopen richting het enige gebouw waar zowel de vertrekkende als de aankomende passagiers verzamelen. “Zet me neer, zet me neer!”, roept Bruis. In een flits rent hij de hal in, dwars door de rij wachtende mensen heen en duikt onder de hekjes door. Ik vlieg achter hem aan en zie hoe hij bij oma in de armen springt. Dan staan we allemaal bij elkaar, pakken elkaar vast en wisselen dikke knuffels en kussen uit. Ontlading. Dit moment is lang gekoesterd, na een bewogen jaar waarin zij vochten tegen kanker en wij mijlenver weg waren, op open zee, onze droom najagend maar met ons hart vaak bij hen. Het schuldgevoel, de machteloosheid, de hoop, alles komt samen in deze ene omhelzing: we hebben het gered. We zijn er nog. En we zijn samen.
Later die avond proosten we op het leven, op Peters gezondheid en op samen herinneringen maken. Dat gaan we de komende weken zeker doen!
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 