Onze laatste stop op de Markiezen is op Nuka Hiva. We krijgen geen genoeg van de wellustige groene valleien waarin uit de kluiten gewassen mango’s de bomen sieren.
Na een nacht doorvaren laten we het anker zakken in Baje Hakahaa. Een diepe baai omgeven door hoge bergtoppen. Tegen de bergwanden staat hier en daar een huis met een werelds uitzicht. De baai gaat over in de Taipivai vallei waardoor een rivier slingert die wij vanaf de ankerplaats opvaren. De krabben schieten weg op de drooggevallen bedding als we langs brommen. Iets verderop leggen we de dinghy aan land en ontdekken het dorpje te voet. Idyllische huisjes in verschillende kleuren worden omringd door tuinen met tropische fruitbomen. Er is een winkeltje waar droogwaren en dranken te krijgen zijn, naast aardappels, uien en knoflook. Het standaard assortiment van de winkeltjes hier. De eilanden worden slechts 1 à 2 keer per maand bevoorraad door een bevoorradingsschip vanuit Tahiti. Er wordt lokaal wel wat groente verbouwd, maar dat is heel beperkt en logischerwijs vooral voor de inwoners zelf.
Een van de redenen om deze baai aan te doen is de foodtruck bij een van de prachtige uitzichtpunten. Al wekenlang ben ik iedere dag creatief met eten. Ik maak zelf brood en yoghurt en van limoenen limoensiroop om te drinken. We eten wat de bilge schaft gecombineerd met het beetje groente wat ik hier kan krijgen. Ik ben blij met onze kleine vriezer aan boord waar ik een zak diepvriesbloemkool of broccoli voor de kids in bewaar. Zo weet ik elke dag vitaminentjes op tafel te zetten. Maar een gelegenheid om ‘uit te eten’ was er nog niet. Dus vandaag wandelen we richting de foodtruck waar we ons tegoed doen aan hamburgers en hotdogs met friet en een uitzicht over de ankerbaai ‘to die for’!
Op het strand aan de riviermonding woont Mahinatea Tata. Hij is de laatste ambachtsman van de Markiezen die bamboepanelen – die als wanden van woningen of als interieur gebruikt worden – vlecht. Hij is een beroemdheid in zijn vakgebied. Daarnaast is het vooral een markante man, tevens muzikant, die een reeks aan vrouwen in zijn leven oppikte van zeilboten in de baai. Richard van Moana Nui maakte gisteren al even kennis met hem. Zijn elektrische gereedschap was kapot en vandaag gaan Richard en Leon kijken of ze een en ander voor hem kunnen repareren. De kids en ik gaan mee en krijgen een privé-ukeleleconcert terwijl de mannen losse contacten opsporen en kabels vervangen. Na iedere reparatie probeert Mahinatea de machine uit. Zijn ogen glimmen van blijdschap en dankbaarheid zodra de machine het vertrouwde schelle gebrul laat horen. In ruil voor de reparatie krijgen wij twee dozen vol fruit die we dankbaar aannemen. Een perfecte deal!
We blijven nog een dag liggen want morgen is het zondag en een bezoek aan de Markiezen is niet compleet zonder een kerkbezoek. Richard en Marianne pikken mij op, Leon en de kids blijven aan boord. Even een quality time momentje voor mezelf. Grote pick-up trucks staan langs de weg geparkeerd als we richting de kerk lopen. Bewoners van omringende dorpen komen hier de dienst bijwonen. Polynesische gezinnen lopen voor ons uit. Dames zijn gekleed in jurken met bloemenmotief en hebben een bloem achter het oor. Armen en benen van zowel mannen als vrouwen worden gesierd door de typische Markiezentatoeages met grote zwarte vlakken. Muziek galmt ons vanuit de kerk tegemoet als we binnenstappen en achterin plaatsnemen. Tijdens de anderhalf uur durende dienst worden preken in Polynesisch en Frans afgewisseld met ritmische live muziek en zang. Ik wieg op en neer op het geluid van ukeleles en trommels. Naast me zit een familie met drie generaties. Moeder en dochter zingen luid mee in eerste en tweede stem, terwijl een tante de jongste telgen bezighoudt. Na de dienst verlaten we de kerk en drommen achter de mensen aan richting de dorpswinkel waar gebak verkocht wordt. Met twee mokkataartjes keer ik terug naar Tournesol waar de jongens staan te springen bij de aanblik van het lekkers.
We gaan onderweg naar de Taiohae, de grootste ankerbaai van de Markiezen. Hier zullen we onze proviand aanvullen voordat we volgende week oversteken naar de afgelegen koraalatollen van de Tuamotus. Bovendien is er in het dorp een tandarts. Leon brak tijdens de oceaanoversteek een stukje kies af en hoopt die hier te laten repareren. Daags na aankomst gaan we dus op pad naar de tandarts. Uit reviews in onze zeilersapp No Foreign Land weten we dat de van oorsprong Fransman op leeftijd is en weinig Engels spreekt. Bij aankomst wachten we op de veranda totdat de deur opengaat. We mogen binnenkomen zodat hij een kijkje kan nemen in Leons mond: “Big decay.” Morgen kan hij terugkomen voor de reparatie. Op de terugweg naar de boot plukken we mango’s en halen vers stokbrood bij de supermarkt. Als we bij het dinghy dock aankomen wordt er tonijn gefileerd die de vissers die ochtend gevangen hebben. Het ‘afval’ gooien ze overboord waarna er een meute haaien vecht om de gratis hap. Als ze in de consternatie maar geen hap uit onze dinghy nemen…
Die middag spreken we met enkele kinderboten af op het strand en boarden de jongens in de surf. De afwisseling tussen afgelegen baaien en plekken waar we met andere cruisers en kinderen samen kunnen komen bevalt ons goed. Later deze week zijn de jongens uitgenodigd voor een filmavond op een grote trawler (motorboot). Zo creëert de cruisersgemeenschap onderling activiteiten voor de kinderen.
Leon vertrekt voor zijn tandartsbezoek. De kids en ik doen school op de kant omdat de boot op de ankerplaats van gangboord naar gangboord rolt. We worden er chagrijnig van en kunnen niet wachten tot we de baai kunnen verlaten. Drie uur later keert Leon terug na wat achteraf een wortelkanaalbehandeling jaren ‘70 stijl bleek. Nog steeds beduusd vertelt Leon hoe de behandeling verliep waarbij de watertoevoer voor de boor niet werkte en ze samen de apparatuur repareerden. Na een behandeling waarbij Leon een hele bult naalden voorbij zag komen, zei de man: “The nerves are dead.” Toen viel het kwartje: een wortelkanaalbehandeling. De arts nam een röntgenfoto die hij vervolgens met handschoenen ontwikkelde in een badje chemicaliën. De dia die eruit voortkwam, hield hij vol tevredenheid tegen het licht. Behandeling geslaagd! Leon werd naar huis gestuurd met een tijdelijke vulling en kon over twee dagen terugkomen voor een vast exemplaar. We zouden dus nog even blijven.
We maken van de dagen gebruik om het eiland per auto te verkennen samen met Richard en Marianne. De rondtoer wordt een strooptocht naar vers fruit dat ons de komende weken in de Tuamotus van vitamientjes moet voorzien. Daar is namelijk in zijn geheel niets te krijgen, behalve kokosnoten. Daarnaast bezoeken we de archeologische Kamuihei Teiipoka site. Deze heilige site met opgezette stenen platforms en ceremoniële pleinen vertelt het verhaal van eeuwenoude Polynesische cultuur. Petroglyfen, uitgekerfde rotstekeningen, van onder andere schildpadden, vissen en tiki-gezichten sieren het terrein dat wordt gemarkeerd door mosbedekte basaltblokken en eeuwenoude banyanbomen.
We rijden verder door de prachtige vallei met uitzicht op een tientallen meters hoge waterval richting de noord- en westkant van het eiland waar zich een totaal ander landschap voor ons uitvouwt. Het doet ons denken aan groene Alpenweides afgewisseld met in dauw en mist gehulde dennenbossen. Twee verschillende werelden op één klein eiland. Einde middag gaan we retour met een mooie oogst van pompelmoezen, sinaasappels, mango’s, limoenen en bananen.
Leons vulling zit erin en we zijn onderweg naar Daniel’s Bay. De ingang van de baai ligt aan lagerwal en we surfen van de hoge golven af die worden opgezweept door de snel ondieper wordende bodem. Terwijl de golven voor ons het strand op slaan, opent zich aan stuurboord langzaam de ankerbaai. De setting is te mooi om in woorden te vatten. Rotspieken rijgen zich aan elkaar tegen een ondergaande zon. Als we een biertje lostrekken bekijken we hoe de berggeiten balanceren op de richels van de rotspartijen als ware klimkampioenen. We liggen op nagenoeg vlak water, een genot na een week van constant schommelen.
Naast de ongekende schoonheid van de baai, komen we hier om naar de hoogste waterval van Polynesië te hiken, de Vaipo waterval. Dat doen we samen met de bemanning en de kids van Sea XII en Passat. De wandeling gaat dwars door de vallei waarlangs de kliffen als pilaren uit de grond omhoog schieten. De omgeving is zo verblindend mooi dat elk woord tekort schiet om het te omschrijven. De hemel op aarde, dat is het. We waden door rivieren en zakken enkeldiep weg in de modder. Het draagt allemaal bij aan de beleving van deze waterfall hike. We kunnen niet bij de voet van de waterval komen in verband met gevaar voor vallende rotsblokken. En na onze ervaring met losse rotsblokken in Tahuata nemen we dit keer maar geen risico. Maar het uitzicht op de waterval voelt als een kers op de taart van deze wandeling door de ongeschonden weelde van de Hakatea vallei.
Op de terugweg nemen we plaats aan een lange tafel in de tuin van Kua en Teiki. Kua sprak ons op de heenweg aan of we bij haar wilden lunchen. Op tafel verschijnen schalen gegrilde tonijn, friet van plantain en een salade van groene papaja, mango en guave. Een heerlijk eindpunt met alle kids na deze prachtige hike.
De Markiezen. Buitengewoon mooi. Majestueus. Unreal. Dat wij deze plekken op aarde mogen bezoeken, ontroert me. Met tranen in mijn ogen bekijk ik hoe de zon voor een laatste maal achter de kliffen zakt. Morgen zetten we zeil naar de Tuamotus. Een nieuw en totaal verschillend paradijs om te gaan ontdekken.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 