Avonturen op Hiva Oa en Tahuata – Markiezen, Frans-Polynesië
Als je in de hemel op aarde belandt, staat bloggen even niet bovenaan de lijst. Een inhaalslag dus over achteruit inparkeren, peulenschillen, vergezichten, mini’s, tiki’s en manta’s. En over dat ene hachelijke moment, een wake-up call. Een haai? Ja, dat ook!
Het weerzien met Moana Nui en Striders was een feestje! En dat niet alleen vanwege de stokbrood met Camembert – yep, we zijn in Frankrijk. Allemaal met een eigen verhaal, op eigen wijze en eigen kiel zeilden we vierduizend mijlen vanaf Panama om hier te komen. Blijft heel stoer om dat te kunnen opschrijven. Op Koningsdag proostten we daarom met een oranjedrankje op onze veilig behaalde prestaties.
Wat ook een prestatie was, was het inparkeren op deze ankerplek in Hiva Oa. De Markiezen staan bekend om ankerplekken met veel deining, relatief onbeschut dus. Dat betekent dat je erg van gangboord naar gangboord schommelt terwijl je voor anker ligt. Zodanig dat je geen kopje veilig op het aanrecht kunt laten staan… Om de lekke doorvoer te repareren hadden we juist vlák water nodig. Daarom besloten we naast onze Pacific crossing buddies van Curious in te parkeren geheel ‘Mediterranean style’: aan de voorkant het anker uitgooien en met de achterkant met lange lijnen afmeren aan de wal. Met hulp van onze ‘canal line handlers’ Niels en Rosan om de lijnen naar de wal te roeien, was de manoeuvre gauw gepiept. Zo vlak langs de wal lagen we aardig stil en kon de klusweek beginnen.
Terwijl ik school opstartte met de jongens na ruim drie weken ‘vakantie’, begonnen Leon en Niels aan de doorvoer. Als contragewicht om zeker te zijn dat de werkplek aan stuurboord boven water bleef, hing Leon de dinghy aan de giek over bakboord. Niels werkte aan de buitenkant, Leon aan de binnenkant. Ik fungeerde als boodschapper tussen de twee. Ze slaagden erin de doorvoer er in zijn geheel uit te halen en opnieuw erin te kitten. Check!
Deze klus was echter een peulenschil als je het vergelijkt met een andere klus die zich aandiende: het reviseren van de ankerlier. Dat is de lier die ons anker met ankerketting uit- en inrolt. Hij ging al een tijdje niet meer zo soepel, maar in Fatu Hiva kregen we de 80 meter ketting die we uitgegooid hadden nauwelijks binnen. Het was tijd om de lier uit elkaar te halen. Gelukkig was daar Richard van Moana Nui die als techneut mee zou kijken. De binnenkant van de lier was flink gecorrodeerd en er stond water in de elektrische verbindingen. Het was een wonder dat het ding überhaupt nog iets deed… Die avond lag de complete lier in onderdelen op de kaartentafel. Er zou de volgende dag flink gesoldeerd, gevet en bekabeld worden in de hoop dat de lier weer een teken van leven zou geven. En dat deed hij natuurlijk, en hoe?! Nog nooit in de tien maanden dat we onderweg zijn, liep de lier zo soepel en snel. In een blink is het anker beneden of boven. Dank voor alle hulp Richard 🙏. Het is waar wat ze zeggen: de wereld omzeilen is eigenlijk gewoon klussen aan je boot op de meest exotische plekken.
Tijd om te relaxen en het eiland te verkennen. Uiteraard met Niels en Rosan, en Richard en Marianne huurden we twee grote pick-ups en cruisden het eiland rond. De vergezichten waren adembenemend. Zigzaggend langs de rotswanden verscheen om iedere bocht weer een nieuwe kloof met kiezelstranden, palmbomen en zeeën die op de rotsen stuk sloegen.
We bezochten tiki’s die diep verscholen lagen in de groene valleien, omringd door mango- en bananenbomen. Deze mysterieuze beelden van steen of hout zijn overblijfselen van de inheemse Marquesaanse cultuur. Sommige waren metershoog, begroeid met mos, en leken bijna op te gaan in het oerwoud. Ze straalden een stille kracht uit, alsof ze de eeuwenoude verhalen van voorouders bewaarden als beschermers van dorpen, wachters van heilige plekken. In het dorpje Puamau bezochten we Tiki Takaii, de grootste tiki van de Marquesas, met een kalme maar indringende blik richting de bergen.
Daags erna zwaaiden we Niels en Rosan uit. Afscheid nemen en weerzien is een diepgeworteld onderdeel van deze levensstijl. Niels en Rosan waren er bij tijdens onze maiden trip in Curaçao. Daarna vierden we Kerst in San Blas en nu verkenden we samen Hiva Oa. Wanneer zien we ze weer? Misschien zien we ze helemaal niet meer, misschien ook wel. En zo geldt dat voor de meeste vriendschappen die we hier opdoen.
Even een zijstap, terug naar de eerste ochtend in Hiva Oa. Terwijl ik aan mijn ochtendkoffieritueel zit, komt daar een klein sportief zeilbootje binnenvaren. Stickers van sponsoren op de romp en verschillende vlaggen in het want. Zou het? Ja! Het is de eerste binnenkomer van de Mini Globe Race. Dit is een solo-zeilwedstrijd rond de wereld in boten van slechts 5,80 meter. Het blijkt Renaud Stitelmann te zijn, die er rechtstreeks vanaf Panama 34 dagen over gedaan heeft om hier te komen. Boten van twee keer zijn lengte hebben er langer over gedaan, wat een prestatie! 34 dagen alleen in een heftig bewegende boot met een binnenruimte zo groot als een kleine auto zonder stahoogte. Ik klap uitbundig en pak de camera om het moment vast te leggen als hij langsvaart. Hij is op zoek naar een ankerplek en vraagt of hij bij ons mag aanknopen om eerst even te rusten na 40 uur wakker te zijn geweest. Dat is een vanzelfsprekendheid en we knopen hem vast. Die avond zit Renaud met cruisers van verschillende boten aan tafel bij de Curious voor een potluck. Na al die weken solo zit hij wel verlegen om een praatje en hij deelt zijn stoere zeilverhalen. Ook toasten we met zijn speciale Antigua rum. De start van de race was afgelopen november in Antigua in de Caribbean. Daar kocht hij de fles. Als hij de fles daar over een jaar leeg over de finish brengt, krijgt hij van de uitbater van een lokale kroeg een nieuwe fles. We helpen hem graag te toasten op deze etappe.
Nummer twee, Dan Turner, loopt die nacht ook binnen. ‘s Ochtends ankert hij naast ons. Dan is niet een doorgewinterde zeiler zoals Renaud maar een avonturier die deze race als de volgende uitdaging in zijn avontuurlijke leven bestempeld heeft. Aan boord van Tournesol drinkt de Australische Dan zijn eerste vers gezette koffie in weken en delen Renaud en hij dierbare momenten met ons.
Nadat de klussen waren geklaard en het proviand aangevuld, gingen we op weg naar een van de weinige witte stranden van de Markiezen, op het eiland Tahuata. De plek staat bekend als Manta Bay omdat de mantaroggen hier plankton komen eten. En óf de plek haar naam eer aan deed! Dagelijks bezochten de roggen met een doorsnee van makkelijk vier meter de baai. Vanuit de kuip zagen we de puntjes van de vinnen boven water uitsteken. Ze zagen eruit als kleine haaienvinnen, maar we herkenden ze al gauw. Haaien zwemmen er immers ook genoeg hier. Toen Leon het onderwaterschip schoonmaakte, kreeg hij de schrik van zijn leven toen een nieuwsgierige grijze reef shark vanuit de diepte een kijkje kwam nemen. Omdat het dier minimaal zo groot was als Leon zelf, wist hij niet hoe snel hij het water uit moest klimmen. Ook al staan wij als mens niet op het menu, het blijft een enge gewaarwording waar we zeker nog in moeten groeien. In de mantaroggen groeiden we sneller en met zijn vieren dompelden we ons onder in hun wereld. Scholen van tientallen exemplaren deden zich tegoed aan het plankton en zwierden sierlijk om ons heen. Met open bek kwamen ze op ons af om vlak voor onze neus een salto te maken en de weg in tegenovergestelde richting te vervolgen. Ze kunnen niet bijten of steken en maken dus vooral door hun grootte indruk. Bruis waagde zich ook in het water terwijl Bent liever vanaf de SUP toekeek met zijn duikbril op en gezicht in het water. We voelden ons personages in onze eigen documentaire van National Geographic Channel. Een unieke ervaring die we aan het plakboek in ons hoofd toevoegen, zoals Bruis zijn herinneringen omschrijft.
Bekijk onze ‘documentaire’ nu op YouTube!
Op Tahuata was het een samenkomst van familieboten. Er lagen zeker acht boten met kids aan boord en dat maakte dat er veel samen gespeeld werd. Dagelijkse bodyboard en Lego- sessies waren een feit. Het maakte tevens dat met name Bent grote stappen heeft gemaakt in zijn Engels. We hebben ervaren dat Engels les geven moeizaam is. De jongens spreken dan nauwelijks terug naar ons. Maar al spelend gaat het vanzelf en bovendien is het leren op die manier veel leuker! Dat is ook hoe we het onderwijs tijdens deze reis voor ons zagen. Onderzoekend leren van de dagelijkse ervaringen.
Met de verschillende families besloten we een korte hike te doen. Er was geen pad maar de heuvels rondom de baai leken niet al te hoog en steil dus waagden de crews van Salto, Pinnacle, Curious, Moana Nui en wij het erop. In een treintje liepen we vrijwel recht omhoog, onze weg zoekend tussen struiken en rotsen. De kids liepen voorop en zetten hun beste beentje voor. We waren ons van geen kwaad bewust totdat iemand riep: “big rock, watch out!!’ Een grote kei met diameter van een halve meter was los gekomen en kwam recht op mij af rollen. Ik wist nog een sprong te maken zodat hij me niet vol op mijn scheenbenen raakte, maar hij veegde me alsnog onderuit en schampte mijn dijbeen, rug en bovenarm met schrammen en blauwe plekken tot gevolg. De man achter mij had een carrier met zijn driejarige zoontje op de rug. Hij greep zich vast aan een boompje en de scherpe rots schraapte lang zijn arm. Hij hield er flinke snijwonden als van een leeuwenklauw aan over. De schrik zat er daarna goed in. We desinfecteerden de wonden en besloten in kleine groepjes af te dalen. Richard, Kirke, Leon, ik en de kids liepen nog een stukje verder de heuvel op om de eerste twee groepen tijd te geven voor de afdaling. We maakten voor de vorm een foto van het prachtige uitzicht, maar het besef hoe verkeerd dit had kunnen aflopen overheerste onze gedachten. Wat als er een kind achteraan had gelopen, wat als…
Het was een wake-up call. We zijn inmiddels zo gewend steeds onze grenzen te verleggen en het avontuur op te zoeken, dat het risico ontstaat te ver over grenzen heen te gaan. Dit was een mooie les. En bij terugkomst aan boord, na een glibberige modderbaan naar beneden, hoorden we gelukkig dat een arts in de baai de wond van de mede-cruiser had verzorgd. Dat zou wel goedkomen dus.
En zo kwam een eind aan het verblijf in Tahuata. We voeren het uurtje terug ‘de hoek om’ naar Hiva Oa om inkopen te doen en voor een kleine reünie alvorens we ons laatste eiland van de Markiezen, Nuku Hiva, zouden gaan ontdekken. De reünie was met niemand minder dan onze buddies van de Rollercoaster en vriendje Hugo!! Wat een gezellige avond, het smaakte naar meer. Maar eerst dus Nuku Hiva… wordt vervolgd.
Kapitein van mijn Geluk 