Oversteek Frans-Polynesië, wat we niet vertelden: we zijn lek

Terug naar dag 2 van de oversteek naar Frans-Polynesië. We vinden het lek waar we al tijden naar op zoek zijn…

Tijdens sommige voorgaande tochten hadden we een natte bilge. Op andere dagen was die droog. We dachten dat het dekwater was dat door kieren, langs de voetrail of via de scepterpaaltjes naar binnen liep. In een poging het lek te vinden, keerden we eerder al de bakskist ondersteboven. Daar bleek een van de loospijpen roest te vertonen en licht vochtig te zijn. Was dat het lek? Het moest wel, wat zou het anders zijn? Leon gaf de standpijp een mooi nieuw jasje epoxy waarmee hij weer droog en dus waterdicht was.

Nu vinden we echter twee emmers aan zout water in de bilge. Waar komt dat nou vandaan? We gaan alle opties na. Het kan geen dekwater zijn, want het dek is nog droog na een rustig eerste etmaal. Achterin de boot is alles droog, dus ook de loospijp is niet de boosdoener. Terug naar de afsluiters dan. In het nalopen van alle afsluiters, stuit Leon dan eindelijk op het lek. De huiddoorvoor van de uitgang van de watermaker lekt. Normaal zit deze boven water maar nu we over stuurboord zeilen, zit hij onder water. Vandaar dat we slechts op enkele koersen en onder bepaalde omstandigheden water maakten en het lek zó moeilijk te ontdekken was.

Als je inzoomt, zie je een stroompje water lopen.

Maar dan nu: met elke golf die ons op de zij gooit, loopt er door de hoge druk gewoon een stroompje naar binnen!!! En dat gaat deze oversteek nog duizenden keren zijn. Leon probeert het nog wat te sikaflexen, maar dat helpt weinig. Het wordt de komende 20 dagen tweemaal per dag de bilge droogmaken…

Ik word misselijk bij de gedachte dat we ‘lek’ zijn. Zou het lek stabiel blijven of zou het erger worden de komende weken? Waar liggen de noodstoppen, een soort kurken, om een eventueel gat te dichten? Kunnen we de watermaker wel gebruiken? Want anders hebben we een volgend probleem: onze drinkwatervoorziening…

Leon stelt me gerust dat het lek niet erger zal worden. De doorvoer zelf zit er nog goed in; het is waarschijnlijk de sika-pakking die uitgedroogd is. Fluitje van een cent om op te lossen. Dat is: als je voor anker ligt. Ook de watermaker kunnen we gewoon gebruiken. De stoppen leg ik toch alvast binnen handbereik.

Gedurende de oversteek zal blijken dat het lek inderdaad niet erger wordt. Leon zit tweemaal daags op zijn knieën de bilge te soppen, eenmaal rond het avondeten en eenmaal aan het eind van zijn nachtwacht. Een taak die mentaal iedere keer weer een beetje zwaarder wordt: op zijn knieën ondersteboven stuiterend op de zeegang. Achteraf allemaal zo spannend niet, maar dat is altijd achteraf…

Vier weken later in Hiva Oa. We liggen Mediterranean style afgemeerd aan de wal zonder deining en Leon gaat aan de slag om het lek te dichten. Niels van zeilboot Strider helpt mee 🙏. Een man binnen en een man buiten. Plan van aanpak is losdraaien van de doorvoer, schoonmaken, nieuwe kit ertussen en terugplaatsen. Om ervoor te zorgen dat de doorvoer tijdens de klus boven water blijft, hangt de dinghy als ballast aan de giek over bakboord. Game on!!!