Als ik aan dek kom, zie ik aan stuurboord tegen de met sterren bezaaide hemel land afsteken. Het is donker, maar duidelijk zichtbaar. Fijn, want zo dicht bij land maakt een onbehaaglijk gevoel zich van me meester. Ik verklaar het later als ‘fear of land’. Op zee waan ik me veilig. Wat er ook op ons pad komt, ik heb het gevoel dat we dat aankunnen. Maar de nabijheid van land in een donkere nacht voelt gek genoeg niet als een veilige haven. Eerder als een potentieel gevaar. Zijn de navigatiekaarten wel nauwkeurig? Zet de stroming ons niet richting de rotsen?
Ik houd mijn blik op het silhouet van het eiland gericht terwijl we met de wind meedraaien om het eiland heen. Eenmaal in de luwte van het eiland dobberen we gedurende de nacht op een afstand van enkele mijlen, wachtend op het eerste licht. Even na vijven komen de jongens aan dek. “Is er land te zien mama?” “Kijk maar eens om de buiskap heen, jongens”, zeg ik. Bruis geeft het eiland in zijn enthousiasme wel twintig luchtkusjes. “Ik kus het eiland mama!”, roept hij uit. Om zes uur wekken we Leon, gaat de motor aan en draaien we de boeg naar de ankerplaats van Hanavavae.
Hoge kliffen met dramatische rotsformaties en grillige pieken doemen op. Eerst heiig, daarna met steeds meer reliëf. Naarmate we dichterbij komen, verandert het donkere silhouet in een explosie van kleur. De kliffen zijn begroeid met mos, afgewisseld met loofbomen en palmbomen. De geur van nat groen en bloemen begint door de zoute lucht heen te dringen. In de diepe baai glinstert het diepblauwe water helder en uitnodigend. Het is weelderig, rauw, majestueus, alsof we een nieuwe wereld binnenvaren. Ontzag, opluchting en verwondering. We zijn er!
De baai is diep, de ankerbodem niet heel goed en de wind vlaagt over de kammen. Er liggen maar vier boten in de baai wat maakt dat er plek zat is. Tot mijn grote opluchting liggen we bij de eerste poging vast. Ik zak neer in de kuip, een traan rolt over mijn wang. Leon neemt een bak koffie en denkt zijn gedachten op de boeg van Le Tournesol. Er komt een eind aan twintig jaar dromen van ‘landfall’ in het mysterieuze, ruige, bijna mythische Fatu Hiva. Een ongekend gevoel van trots en dankbaarheid maakt zich van me meester.
Als de windvlagen later op de dag gaan liggen, stappen we in de dinghy op weg naar de kant. En dan hebben we na drie weken land onder onze voeten. Het voelt even onwerkelijk maar al gauw overheerst de opwinding. Het is Tweede Paasdag, een vrije dag, en gezinnen zwemmen in de beschutting van de kleine dam van het vissershaventje. We worden enthousiast verwelkomd: ‘Bonjour!’ Het dorp bestaat uit een paar straten en we maken een kleine wandeling. Onderweg worden we aangesproken of we vandaag zijn aangekomen en of we fruit nodig hebben. Jazeker! We krijgen bananen en pompelmoezen toegestopt. Na een wandeling van een half uurtje keren we terug om de eerste indrukken te verwerken. We zullen die eerste nacht in diepe, dromenloze slaap wegzakken. Als er een hemel op aarde zou bestaan, zou deze plek zeker in aanmerking komen.
De daaropvolgende dagen toasten we met mede-cruisers van de Pinnacle op de succesvolle oversteek, wandelen we naar een tientallen meters hoge waterval, worden we bij locals uitgenodigd voor een diner en ruilen we verzorgingsproducten en armbandjes tegen meer fruit. We kunnen hier geen cash krijgen en de ruilhandel floreert. Groente is echter niet te krijgen op het eiland en de bodem van onze voorraad is in zicht. Het is dus vooral blikvoer dat de pot schaft. Morgen zullen we dan ook met weemoed ankerop gaan, op weg naar Hiva Oa waar we inkopen kunnen doen en waar we de Nederlandse cruisers van de Moana Nui en de Strider zullen terugzien. Daar kijken we dan weer erg naar uit.
Een nieuwe fase in deze reis is aangebroken, het ontdekken van de eilanden en atollen van Frans-Polynesië. Het begin is al zó veelbelovend dat ik me afvraag of het nog mooier kan worden. Alleen al Fatu Hiva was die drie weken op zee meer dan waard!
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 