Fluffy dotten wit tegen een blauwe hemel. Witte schuimkoppen op een diepblauwe zee. Het is de laatste dag van deze oversteek en de oceaan stort nog eenmaal het genot van de passaat over ons uit. Dat doet ze met een mooie bries van 20 knopen. Jammer genoeg kunnen we die wind vandaag niet benutten. We moeten afremmen. Het wordt ‘too close to call’ om bij daglicht de ankerbaai aan te lopen, dus plakken we nog een allerlaatste nacht aan deze oversteek vast. Safety first. Met een derde rif in het grootzeil bewegen we log en traag op de golven. Niet langer in een ritmische dans met de oceaan verwikkeld. Het is uitzingen vandaag.
Gelukkig brengt Pasen de nodige afleiding. Bent vraagt na het ontbijt of we iets voor Pasen kunnen gaan doen. We besluiten eerst koekjes te bakken en daarna nog wat ‘eieren’ te versieren voor de egg hunt. Twee uur later is de kombuis ontploft. In de oven liggen niet alleen koekjes, maar ook zelfgemaakte broodjes voor de paaslunch. Die broodjes beleg ik met uitgebakken spek en ei, een ware traktatie! Leon verstopt ondertussen de versierde ‘eieren’ en de jongens leven zich uit. Niet een, twee, maar drie keer zoeken ze de boot af naar de versierde balletjes. Wat een feest! Bent zal voor het naar bed gaan zeggen dat hij het een hele leuke dag vond. Daar doen we het voor!
De dag vordert traag. De tijd vervormt andermaal en geeft ons een lesje overgave. Laat het gaan, we komen er vanzelf. Zien we al land? Met de verrekijker turen we de horizon af. Daar ligt een wolkendek waaronder Fatu Hiva zich schuilhoudt. Nog even geduld. En dan, net voor etenstijd zien we duidelijk een lijn vanuit het water de hoogte in lopen. Het is heiig maar dat zijn duidelijk de contouren van het eiland. We hebben land in zicht! Land! Na exact drie weken op zee hebben we een eiland in het vizier. Vanuit een diepte van vierduizend meter, duizenden kilometers verwijderd van enig vast land, rijst land uit boven de horizon. Het is bijna magisch, alsof een tovenaar lukraak met een stok gezwaaid heeft en hier een stukje aarde heeft geplant.
De zon zakt achter de horizon en we bereiden ons voor op de laatste nacht van deze oversteek. De sterren strooien hun stralen over ons uit. Bent tuurt met Leon de hemel af als ze een felle lichtstreep zien. Een meteoor? Wauw!
Nog eenmaal alleen met mijn gedachten. De rust om ze op te schrijven. Weldra zal onze bubble uiteen spatten. Trots maakt zich van me meester. We hebben het gedaan. Met zijn viertjes. Deze ervaring is van ons. We hoeven hem met niemand te delen. Het zal ons voor altijd tekenen. We did it! Op onze prachtige Le Tournesol, ons 12 meter lange drijvende huis. 3114 mijl alleen maar water. Het ultieme gevoel van vrijheid, overal op de wereld te kunnen gaan en staan zonder van iemand afhankelijk te zijn. Zonder aan iemand verantwoording af te hoeven leggen. Weten dat je samen de wereld aan kunt. Teamies waren Leon en ik de afgelopen weken die samenwerkten aan het verwezenlijken van deze droom. We vulden elkaar feilloos aan. Tijdens een oversteek leef je wel erg langs elkaar heen. We kijken ernaar uit weer man en vrouw te zijn. De kinderen willen rennen, zwemmen, spelen, fysiek weer vrij zijn. Het is tijd. Tijd om de oceaan los te laten, tijd om te landen. En dat gaan we doen. Bij first daylight.
Positie: 10.33.835Z en 138.45.132W
Dagafstand: 114 mijl
Totaal afgelegde afstand: 3114 mijl
Mijlen tot bestemming: 4
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 