Buiten vlaagt de wind. Ik hoor het loeien door het want. Door het raampje in de kombuis zie ik de golven voorbij rollen, we stuiven door het water. De jongens hebben er nauwelijks erg in, die liggen op hun ‘loungebed’ in de kuip te gamen. Er klinkt een gil als een golf tegen de romp uiteen spat en de jongens nat spettert. Ze kunnen erom lachen.
Ik niet, ik sta hier met samengeknepen billen het eten voor te bereiden in de kombuis. Leon ligt in bed voor zijn middagslaapje en ik zoek afleiding van de grijze luchten buiten. Daarnaar kijken word ik pas echt onrustig van. Dus kook ik alvast en doe de afwas.
Tijdens de lunch met pannenkoeken die ik op de denkbeeldige tafel toverde, trok de wind al aan naar 25 knopen (windkracht 6). We zetten een dubbel rif in zowel grootzeil als genua. Nu vlaagt het richting de 28 knopen (windkracht 7). Met deze zeilvoering is dat prima te behappen. Alles is onder controle. Maar het voelt onbehaaglijk. De wind zal de hele nacht aanblijven. De grijze luchten en gure condities zijn vandaag alles wat we merken van de buienlijn noord van ons. Voor morgen verwachten we een lijn van squalls en onweer niet te kunnen ontwijken. Dan zouden we de Markiezen voorbij moeten varen. Doen we natuurlijk niet. We hopen nog steeds zondag ons anker te kunnen laten zakken.
Een luid geruis, bam! Een golf beukt Le Tournesol op haar zij en dringt de kuipt binnen. Weer een gegil. Nu komen de kids toch maar naar binnen. We zullen dit nog moeten ondergaan. Zo simpel als dat. En dat kunnen wij, natuurlijk kunnen wij dat. Maar het maakt die laatste loodjes net wat zwaarder.
Hoe groot is het contrast met gisteren. Toen de wind juist kalm was, vannacht zelfs maar 10 knopen. We klokten de laagste dagafstand sinds we de passaatwind vonden op de vierde dag van de oversteek. Het leven aan boord was aangenaam. De perfecte dag om te vieren dat we de laatste 500 mijl in waren gegaan. Het bijbehorende cadeautje bestond uit piepschuimen balletjes die we versierden voor Pasen. Die gaan we dan Tweede Paasdag aan land verstoppen, zo bedacht Bent. In plaats van eieren. De laatste eitjes zullen we tijdens de Paasbrunch eten met spek. Aan land, dat klinkt goed. Nog maar twee etmalen.
Dichtbij voelt ineens toch nog best ver weg. De nasi is klaar. Ik zet het fornuis uit. Voor morgen heb ik alvast tomatensoep gemaakt. Handig voor het geval de zee nog ruwer zou worden. We zijn overal op voorbereid zoals ik gisteren al meldde.
Met een kom nasi in onze handen bekijken we hoe de golven van minimaal drie meter achterop rollen. Zo nu en dan torent er eentje boven ons uit. In de surf klokken we 10,8 knopen. Machtig en indrukwekkend. Voor het naar bed gaan leven de jongens zich nog even uit met het spel ‘de vloer is lava’. Ze klauteren door de boot van voor naar achter zonder de vloer te raken, zich steeds vast grijpend aan de handvatten in de boot als een golf een tik uitdeelt.
Dan is Bruis doodop. Hij weigert pertinent een zwemvest aan te doen om in de kuip een boekje te gaan lezen. Nu het donker is, moeten ze een zwemvest aan en aangelijnd worden in de kuip. Het wordt Bruis te kwaad. “Ik haat deze boot”, roept hij uit. Hij zet het op een huilen en begint op de grond te stampen. Ik snap zijn frustratie, al is die nu vooral te wijten aan moeheid. We zijn er allemaal wel een beetje klaar mee. En dan te bedenken dat het pas een eerste blijk van ongenoegen is van de kids na bijna drie weken op een bokkig schip. Ik vind ze helden, die kids van ons. Een moederhart vervult van trots.
Als Bruis is uitgeraasd, troost ik hem. We doen zijn zwemvest aan en ik pak het boek erbij. We sluiten de dag af zoals alle dagen aan boord. Gezellig samen in de kuip met een spannend verhaal.
We hebben vandaag andermaal de klok een uur teruggezet. Het is hier nu 11 uur vroeger dan in Nederland.
Positie: 10.57.449Z en 134.25.630W
Dagafstand: 155 mijl
Totale afgelegde afstand: 2851 mijl
Mijlen tot bestemming: 253
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 