Het gevoel ergens in te zitten waar je niet uit kan. Veel mensen zouden er claustrofobisch van worden. Ik heb me ook weleens afgevraagd of er een moment zou komen dat ik een paniekaanval zou krijgen omdat ik niet weg kan. Dat moment is nog niet gekomen en eerlijk gezegd betwijfel ik of het ooit zal komen. En dat terwijl ik toch best een angsthaas ben op het water. Of doe ik mezelf daarmee tekort? Ik was een angsthaas op het water, dat is zeker. Ik schreef er een heel boek over. Maar deze reis voelt anders. Ik voel me zekerder. Alsof Leon en ik samen alles aankunnen wat er op ons pad komt. Dat we weten wat we doen, en dat we op de momenten dat het ertoe doet, de juiste keuzes maken.
Dat vertrouwen is niet uit de lucht komen vallen. Het is het resultaat van alles wat we tijdens onze vorige zeereis met Puff hebben meegemaakt, van alle keren dat we dachten ‘dit wordt spannend’ en het vervolgens tóch deden. En van twintig jaar samen leven, opvoeden, ruzie maken, lachen, dromen en falen. Door steeds een stap buiten de comfortzone te zetten, groeit die comfortzone mee. Totdat dingen die eerst onhaalbaar leken, opeens wél kunnen. Zoals de Stille Oceaan oversteken.
Na onze Atlantische oversteek dacht ik écht dat ik dit nooit meer zou doen. 19 dagen horizon hadden me doen beseffen dat ik niet de verste uithoeken van de wereld hoefde te bezeilen om geluk te vinden. Het geluk lag iedere dag voor het oprapen, zolang ik maar in het hier en nu leefde. En nog steeds sta ik volledig achter die boodschap. Maar hier ben ik dan toch. Opnieuw midden op de oceaan. Dit keer als gezin. En ik weet nu: het is niet alleen het avontuur dat trekt. Het is ook een beetje verslaving.
Er is iets met grenzen opzoeken. Met dingen doen waarvan je niet zeker weet of je ze wel durft. Alsof je een onzichtbare grens in jezelf verschuift. En ergens in dat schuiven, schuilt de verslaving. De euforie als de spanning wegvalt en je merkt: ik kan dit. Het is een gevoel dat je even groter maakt dan jezelf. Een natural high.
Dat gun ik iedereen. Misschien herken je dat gevoel van een sportprestaties of van het spreken voor een groep. Ik zou iedereen willen aanraden om eens wat vaker uit die veilige bubbel te stappen. Onzekerheid vast te pakken, twijfel te omarmen, en gewoon te kijken wat er gebeurt. Je zult jezelf verrassen. Ik in elk geval wel.
Activiteit van de dag: paasdecoratie maken.
Omstandigheden: De wind is wat minder vandaag, zo’n 15 knopen. We hebben mooie voortgang zuid gemaakt en blijven hier tot en met zaterdag om de squalls en thunderstorms boven ons langs te laten trekken. Zondag kunnen we de final approach inzetten. Koers 270 graden, snelheid 5,8 knopen.
Positie: 11.04.810Z en 131.58.275W
Dagafstand: 139 mijl
Totaal afgelegde afstand: 2696 mijl
Mijlen tot bestemming: 396
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 