Is het dag 15 of 18? Of een dag ertussenin? “Leon, hoeveel etmalen zijn we onderweg?”, vraag ik. “We zijn op een zondag vertrokken, dus tel maar uit.” Het is woensdag vandaag, dat weet ik dan weer wel omdat we dagelijks de weersvoorspellingen bekijken. En dan is het handig te weten welke voorspellingen je bekijkt, die van vandaag, morgen of overmorgen? Ik kom uit op dag 17.
Niet alleen het kwijt zijn van de tel is een teken dat we volledig opgeslokt zijn in de tijdloosheid van deze knobbelige oceaan. Er waren de afgelopen dagen nog twee tekenen van mijn kant.
Ten eerste heb ik gisteren mijn eerste bak koffie gedronken van deze oversteek. ‘Hoezo is dat een teken?’, zul je misschien denken. Nou, normaal gesproken – als we dus niet op een oversteek zitten – starten Leon en ik de dag met het leeg lurken van een volle pot ouderwetse filterkoffie. Liefst in stilte voor ons uit starend over de ankerbaai. Nog liever ongestoord door de kids, alhoewel dit in de praktijk natuurlijk nagenoeg nooit het geval is. Kortom, koffie drinken is een soort ritueel voor me. Het gaat me meer om de beleving dan om het bittere zwarte goedje zelf. De eerste week van de oversteek was ik nogal katterig en moest ik niet aan koffie denken. Maar ook de tweede week paste het ritueel van de ochtendkoffie niet bij de ochtenden op deze knobbelige zee waarbij ik het bed weer indook zodra Leon opstond. Tot ik gisteren met Leon samen in de kuip zat. Hij kwam net uit zijn laatste slaapje, rond negenen en de kinderen vermaakten zich binnen. Ik had al enkele nachten goed geslapen doordat de zee rustiger was en voelde me uitgerust. Het sprookje van het passaatzeilen -dat met bolle zeilen en blauwe luchten vol fluffy schapenwolkjes- voltrok zich reeds meerdere dagen en we zakten langzaam weg in een vacuüm van blauw. Hét moment was daar: stilzwijgend samen uitkijken over zee met een bak koffie 🙌.
De goden zijn ons dus al enkele dagen zeer gunstig gezind. Het leven aan boord is aangenaam en we zitten allemaal in de flow. De jongens zitten in hun creatieve Lego- bubble en ik zie eindelijk de kans schoon om mijn boek erbij te pakken. Het zevende en laatste deel van Zeven Zussen- serie had ik speciaal voor deze oversteek bewaard. Maar lezen lukte niet. De letters dansten voor mijn vermoeide ogen en mijn brein kon de concentratie niet opbrengen. Maar ook dat veranderde de afgelopen dagen. Ik las mijn nachwachten weg, zat ‘s middags heerlijk in het zonnetje op het achterdek met mijn boek en plakte een half uurtje aan mijn middagtukkie om in bed te lezen. De nachtwachten van de afgelopen dagen waren sowieso een feest. Zat ik niet in mijn boek, dan danste ik de nacht uit op het achterdek uitkijkend over het zog in de golven.
Yep, we zijn volledig opgeslokt. De houdbaarheid van deze dagen is nagenoeg onbeperkt. En toch. Toch is daar altijd dat gevoel van uitkijken naar de aankomst. Nog een dag of vier. Langzaamaan raken we klaar om weer uitgespuugd te worden. Maar zoals vaak het geval is, krijgt ook deze oversteek nog een staartje. We zijn andermaal op de vlucht naar het zuiden. Naar 11 graden zuid zit keer. Een uitgebreid instabiel weersysteem hangt boven Frans Polynesië en slingert golven van squalls en thunderstorms de oceaan op. We proberen er onderdoor te duiken. Of dat lukt, gaan we vrijdag en zaterdag zien. We zijn hoe dan ook overal op voorbereid.
Een lach schatert door de kuip. Leon luistert naar een oude conference van Youp van ‘t Hek. Die verhaalt over hoe goed we het in algemene zin voor elkaar hebben. Maar dat we toch eigenlijk allemaal één ding missen, namelijk voelen dat je leeft. Ik glimlach, dat is precies wat wij niet missen. De wind in mijn haren, de zon op mijn gezicht, de kriebels in mijn buik als we metershoog worden opgetild door een golf, het gevoel van kwetsbaarheid in mijn achterhoofd, en ja, ook angst voor de doemscenario’s. Léven, daar gaat deze reis om. Onze kinderen meegeven groots te dromen. Dat geen droom onbereikbaar is zolang je maar alles geeft om hem na te jagen. En nooit opgeeft.
Ja, ik leef!!!
Positie: 10.52.134Z en 129.34.205W
Dagafstand: 151 mijl
Totaal afgelegde afstand: 2557 mijl
Mijlen tot bestemming: 538 mijl
Omstandigheden dag 15-17: dagelijks tussen 15 en 20 knopen wind uit oostelijke richting. Koers 255-270 graden, varend met melkmeisje met een rif in grootzeil en genua. Snelheid gemiddeld 6,3 knopen, dagafstanden van om en nabij 150 mijl.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 