Als een blog opent met een foto van versgebakken broodjes, weet je dat er eigenlijk niets te melden is. Nou, er is wel één ding: we zijn zojuist door de 1000-mijl lijn gegaan tot bestemming. Alhoewel dat nog honderd mijl meer is dan de oversteek van Panama naar Galapagos, voelt het toch een beetje alsof het aftellen kan beginnen. Twee weken op zee en nog één te gaan. Tweederde afgelegd, voorbij het meest afgelegen punt ter wereld, en nu steeds dichterbij land.
Het maakt ook dat we ons afgelopen dagen zijn gaan verdiepen in dat land. Tot nu toe heb ik telkens niet verder vooruit gekeken dan de eerstvolgende oversteek. Misschien komt dat ook omdat we oorspronkelijk helemaal het plan niet hadden om de Stille Oceaan te gaan ontdekken. Ik heb me afgelopen jaren tijdens de voorbereidingen van deze reis dus ook niet verdiept in dit vaargebied. Dus vandaar dat we nu een voor een onze bestemmingen voorbereiden. Eerst de hele transit door het Panamakanaal, toen de oversteek naar Galapagos en alles wat daarbij kwam kijken en nu dus Frans-Polynesië! Gelukkig zeilen er twee Nederlandse boten voor ons, waarvan er eentje afgelopen week al aankwam. Van hen horen we dat het inklaren maar 5 minuutjes kost. Wel even van tevoren een formulier op een website invullen. Goeie tip 😅! Zo hoeven we niet alles zelf uit te zoeken.
Ook zijn we nu pas gaan nadenken bij welk eiland we eigenlijk willen landen. Fatu Hiva ligt tegenwinds van Hiva Oa, waar we moeten inklaren, en is daardoor moeilijk bezeild. Veel zeilers landen daarom eerst op Fatu Hiva en ‘drop the hook’ zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels in de Maagdenbaai. Ik lees op No Foreign Land, een app van en voor cruisers, dat het misschien wel de mooiste ankerbaai is op aarde. Het is deze baai die schittert op foto’s bij zeilreisverhalen over de Markiezen; een ruige, betoverende ankerplek omringd door steile, met jungle begroeide kliffen en mysterieus neerdalende wolken. Het ultieme plaatje dat al sinds vijftien jaar in ons hoofd zit, sinds we de reis met Puff voorbereidden. Want de droom om naar Frans-Polynesië te zeilen was we altijd al wel. Ik lees ook dat het ankeren er moeilijk is, want heel diep water en rotsen, iets waar ik dan weer slapeloze nachten van krijg. En als er één ding is waar ik naar uitkijk, dan is het een nacht doorslapen. We hebben nog een week om te beslissen wat we doen.
En over slapeloze nachten gesproken. De laatste dagen ben ik nogal vermoeid. De korte slaapjes van tweemaal drie uur beginnen een beetje op te breken. Terwijl ik juist verwachtte beter in het ritme te komen. Vaak lig ik al wakker voordat Leon me wekt en slaap ik effectief dus nog minder. Misschien is het de volle maan? De roerproblemen die me met de neus op de risico’s gedrukt hebben van wat we doen waardoor ik nu nóg alerter ben op ieder geluid en snel wakker word? Of zijn het de onvermoeibare golven die je doen rollen in bed? Wat het ook is, het maakt dat ik vermoeid ben en overdag nog steeds tweemaal mijn bed opzoek. Gelukkig kan dat gewoon. Want hier aan boord in onze eigen wereld waarin we zelf de baas zijn, kunnen we doen wat we willen: je pyjama de hele dag aanhouden, met de deur open naar de wc en in onze blote kont aan het avondeten zitten. Who cares?!
Verder dus geen bijzonderheden vandaag. De jongens speelden voorbeeldig samen met de Lego. Ik heb een paar hoofdstukken gelezen van mijn boek waar ik maar niet doorheen kom – tijd tekort 🤷♀️ – en Leon poogde nog maar eens een vis te vangen. En zo legden we gewoon weer 150+ mijlen af. Hoeven we verder niets voor te doen.
Ik ga de komende dagen in silent mode en sla een blog of twee over. Ik check sowieso de laatste dagen voor aankomst weer in. Of eerder, als er iets te melden is.
Positie: 10.03.743Z en 122.01.586W
Dagafstand: 156 mijl
Totaal afgelegde afstand: 2102 mijl
Mijlen tot bestemming: 984
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 