Uit een box schalt muziek over het water: hardstyle, Snollebollekes en Hollandse meezingers. Bent heeft twee armen in de lucht en danst vol overgave op het achterdek, niet alleen op de beat van de muziek maar ook zijn evenwicht zoekend op het ritme van de golven. Hij bouwt een feestje. Chipje en Zuko’tje -oplosranja- erbij en het feest is compleet. Daar waren we ook wel aan toe na gisteren.
Vannacht sliepen we als ossen. Ik dook op tijd het bed in en gunde Leon een extra uurtje slaap tijdens de nacht. Na dagen van hoge bewolking waar de zon alleen met veel moeite doorheen wist te komen, deinden we nu onder een heldere hemel voort, bijgelicht door de volle maan. Het leek wel of er een schijnwerper op ons gericht was, zo fel.
De nieuwe dag bracht een nieuwe belofte. Maar eerst een roercheck. Leon huiverde bij het openmaken van de bakskist, toch bang iets aan te treffen wat we niet wilden. Maar nog geen minuut later kreeg ik een duimpje omhoog. Situatie stabiel! De passaatwind trok aan naar 20 knopen, de zeilen bolden ijverig en de zon brak eindelijk het wolkendek. De golven bouwden zich al gauw op naar een kleine drie meter en Le Tournesol surfde er met plezier vanaf.
Vanuit de kuip keek ik uit over het diepblauwe zilt om me heen. De verblindende kleur komt pas echt tot uiting op zonnige dagen als deze. Op de kuipvloer staan de jerrycans die normaal gesproken in de bakskist staan. Om het roer te monitoren, willen we deze kist vrijhouden. De jongens maakten van de nieuwe situatie gebruik en bouwden de kuip om tot één groot bed. Samen met Leon bekeken ze de foto’s in de vaargids van Frans-Polynesië. De plaatjes kregen goedkeuring van de jongens.
Als ik de camera pak om Bent zijn moves te filmen, duikt hij weg. Bent houdt niet van de camera. Ik leg het ding weg en moedig hem aan om verder te dansen. Dat doet hij.
Later speelt Leon nog een potje schaak met de jongens. En ik zie mijn kans schoon om in mijn eentje in stilte op het voordek te gaan zitten. Ik aanschouw hoe de golven de boot dragen. We worden van achter opgetild en laten met een slingerbeweging de golf onder ons door rollen. Dan tilt de golf de boeg op om vervolgens zijn pad te vervolgen en ons over te dragen aan de volgende golf.
Wat een heerlijke dag aan boord. Een dag die klopt, waarop we intens genieten van elkaars gezelschap en van het eenvoudige leven op deze paar vierkante meter. Want zeg nou zelf, heel enerverend zijn de activiteiten aan boord niet. En toch rijgen de dagen zich aan elkaar. Nog een dag of acht te gaan. Dat is bepaald geen straf.
Opmerkelijk moment: boot in zicht! Voor het eerst sinds dag twee na vertrek zien we een zeilboot aan de horizon opdoemen. Ze naderen ons met hoge snelheid tot een paar mijl. Dan buigen ze af naar het noorden. Goede vaart!
Positie: 10.26.215Z 119.33.327W
Dagafstand: 154 mijl
Totaal afgelegde afstand: 1946 mijl
Mijlen tot bestemming: 1153
Koers 270 graden, wind 20 knopen, gemiddelde snelheid 6,4 knopen.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 