Kapitein van mijn Geluk

Waar zal ik beginnen? Bij het ogenschijnlijk verschoven roeraslager en ontstane speling in het roer? Bij het gevoel van machteloosheid, angst, de knoop in onze maag? Het wegvallen van de grond onder onze voeten, daar waar geen grond is. Of de hulp van de cruiserscommunity hier midden op de oceaan? Of zal ik maar beginnen bij de niet te omschrijven opluchting toen we erachter kwamen dat het vals alarm was…

Na het hoogtepunt van gisteren, volgde vandaag het dieptepunt. Leon en ik hoorden  allebei een (nieuw?) geluidje achterin de boot. Een soort holle tik, die we niet herkenden. Bij het eerste daglicht, na slechts drie uur slaap, ruimde Leon de bakskist uit. Dat is onze opslagkist achterin de boot. Onderin de kist zit de stuurinrichting. Zijn oog viel meteen op het lager dat een kleine centimeter omhoog geschoven was uit de schacht. Gevolg was speling in het roer. Er zijn drie zaken die funest zijn op een boot midocean en kunnen leiden tot noodgedwongen verlaten van het schip: water maken, je mast verliezen en roerproblemen. Dat laatste komt nogal eens voor gezien de krachten die gedurende meerdere weken constant op het roer staan. Misschien hebben we te veel verhalen gelezen over boten die hun roer verloren of die stuurloos werden, en heeft dat ons hoofd op hol doen slaan. 

De schrik sloeg ons direct om het hart. We probeerden kalm te blijven, te denken, maar de eenzaamheid van die eindeloze vlakte was opeens loeizwaar. Ik kreeg een knoop in mijn maag die strakker en strakker werd getrokken, een klomp spanning die maar niet wilde wegtrekken en die de hele dag zou blijven zitten. Elk scenario flitste door mijn hoofd, van tijdelijke reparaties tot rampscenario’s. We legden de jongens uit dat er een probleem was en dat papa en mama dat moesten oplossen. Ze zouden even voor zichzelf moeten zorgen. Het devies: koekjes als ontbijt en gamen tot je erbij neervalt. 

Het plan: bijliggen en kijken of we het lager terug naar beneden konden krijgen. Bijliggen is een zeilmanoeuvre om de boot stil te leggen op open zee met een gefixeerd roer. Nooit eerder gedaan, maar we kenden de theorie: fok bak en met vastgezet roer de boot tegen de wind inhouden. Zo maakt de boot minimale voortgang en blijft schuin tegen de golven in liggen. Het was even zoeken naar de balans maar al gauw lagen we bij. Leon dook met zijn gereedschap ondersteboven in de bakskist. Een standje die hij vandaag uren zou innemen, tot zijn knieën kapot en beurs zouden zijn. Om een technisch lang verhaal kort te maken: geen succes. Het lager wilde slechts één millimeter naar beneden. Maar het roer werd er zodanig door belemmerd dat het niet vrij meer draaide. Dus druk weer van het lager afgehaald. 

Ondertussen was het 8 uur en kwamen de boten om ons heen met wie we dagelijks contact hebben online. We lichtten ze in over ons probleem en direct kregen we adviezen. We ondernamen een tweede poging het lager naar beneden te krijgen terwijl we voordewind zeilden en juist beweging in het roer hielden. Wederom geen succes. We besloten in in ieder geval onze koers te verleggen om richting Pinnacle te varen, die zo’n vijftig mijl noord van ons vaart. 

Inmiddels was het half twee en we hadden nog niet gegeten, alleen al de gedachte aan voedsel maakte me misselijk. Leon stond stijf van de adrenaline en cafeïne. Maar nu moesten we eerst voor onszelf en de kinderen zorgen. Ik pakte twee zakken uit de voorraad noodvoedsel: Unox tomatensoep in zak. Nadat we allemaal wat gegeten hadden, moest Leon echt even rust nemen. Ik wist hem over te halen een uur in bed te kruipen. 

Het werden twintig minuten. “Frieda, kom kijken!”, riep Leon vanuit zijn hut. In zijn hand de telefoon met daarop een foto van de stuurinrichting. Die foto maakte Leon in Shelter Bay marina in Panama toen hij het blok van de stuurautomaat opnieuw in de verf had gezet. “Kijk, die centimeter ruimte tussen het lager en de schacht zat er al!” Verbluft kijk ik naar de foto. We houden de foto naast de situatie in de bakskist en zien direct dat de situatie precies hetzelfde is. We hebben al ruim 3700 mijl op deze manier gevaren. 

Zou het vals alarm zijn? We gaan alles nog eens na. Het geluid dat we hoorden, kunnen we niet direct herleiden tot de speling in het roer. Wel maakt de overbrenging van de stuurautomaat op de stuurinrichting een geluid. Dat hoort zo. Er zit daadwerkelijk iets speling in het roer en dat is niet ideaal. Maar op dit moment is het niet acuut en het kan zo zijn dat het er al langer zit want we kijken nooit naar de stuurinrichting tijdens het varen. Het lager kan geen kant op, niet omhoog, noch omlaag. De adviezen die we via de cruisers en geconsulteerde experts binnenkregen, waren het er ook over eens dat de situatie niet direct problematisch lijkt. Dus, dan toch echt vals alarm?

Mogelijk zullen we de lagers willen vervangen zodra we daar de mogelijkheid toe hebben, maar voor nu gaat Le Tournesol ons veilig aan land brengen. We hebben een degelijk schip met een robuust en zwaar uitgevoerd roer. Dat we daar ooit aan twijfelden 🤭. Het is een schoolvoorbeeld van tunnelvisie. Maar wel een die ons tien jaar van ons leven gekost heeft en heel wat grijze haren! Vandaag heeft ons de kwetsbaarheid laten ervaren van het leven. De fijne lijn tussen avontuur en gevaar. Het voelde als een brandoefening zonder te weten dat het een oefening was. De komende dagen zullen we ongetwijfeld verder evalueren. Voor nu leg ik de denkbeeldige pen neer. 

Dank aan de crew van Pinnacle, Terrapin, Curious en Moana Nui voor hun adviezen en vooral moral support. We gaan deze dag gauw achter ons laten. 

Ter info: we hebben de tijd weer een uur teruggezet. Dus het blog verschijnt vanaf nu weer een uur later. 

Positie: 10.39.394Z en 116.56.724W

Dagafstand: 141 mijl 

Totaal afgelegde afstand: 1792 mijl 

Mijlen tot bestemming: 1307 

Koers 270, zeilvoering melkmeisje, wind 15-18 knopen, gemiddelde snelheid 5,9 knopen.

• ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
• Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
• Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
• Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
• Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4