“Mama, het is tijd voor een feestje”, roept Bent als hij Leon uit zijn hut ziet komen. Het is rond tienen in de ochtend als Leon uit zijn ‘tweede slaap’ komt zoals we dat noemen. “Laat papa eerst even rustig wakker worden”, zeg ik terwijl ik hem een bak koffie aanreik. “En we moeten wel zeker weten dat we écht over de helft zijn”, voeg ik toe. Leon neemt plaats achter de navigatietafel en begint te rekenen. “Nog 1531 mijl naar Hiva Oa. En we hebben afgelegd…1577!” “We zijn over de helft!”, roepen we in koor. Uit de kombuis komt de geur van versgebakken brownies om het moment te vieren. Niet veel later zitten we in de kuip aan de lekkernij en pakken de jongens hun volgende cadeautje uit: een knikkerbaan in smartgameformaat waarvan je de onderdelen kunt vastklikken (handig op zee). Het houdt ze weer bezig vandaag.
Gisteren was een fantástische dag. De wind was een paar knopen minder hard en de zee kalm. Omdat de wind steeds oostelijker inkwam, pasten we de zeilvoering aan naar een voordewindse setup: genua uitgeboomd over bakboord en grootzeil over stuurboord. Ook wel vlinderen of melkmeisje genoemd. De boot was perfect in balans en de snelheid bleef rond de 6 knopen. Zo zeilden we de dag uit. Door de mindere zeegang lag de boot vrij stabiel in het water. Dat maakte dat de jongens voluit konden spelen en hutten bouwen zonder zich steeds vast te hoeven grijpen om staande te blijven. Ikzelf poetste de kajuit en Leon schrobde de boobieshit van het voordek. Aan het einde van de dag had ik zelfs nog energie om met Bent pizza’s te maken. Smullen!
De nacht werd verlicht door een aanzwellende maan. Zou hij morgen over overmorgen vol zijn? Ik staarde in het niets met muziek in mijn oren. Drie uur lang keek ik dom voor me uit. Zonder gedachten, mijn zintuigen alleen afgestemd op de bewegingen en geluiden van de boot. “Lekker wachten”, zoals Bent zou zeggen. Mijn uren, die ik met niemand hoefde te delen. Alleen met mezelf.
En nu dus halverwege de oceaanoversteek. Geen land in zicht, al 11 dagen niet — en nog 11 dagen te gaan. We zijn niet alleen in mijlen halverwege, maar ook in gevoel. De landtijd is vervaagd, het ritme van de oceaan klopt in onze harten. Voor ons ligt het onbekende, nieuw land, een nieuwe wereld om te ontdekken. Maar vandaag, precies tussen vertrek en aankomst, zijn we gewoon hier. Op zee. Op 10.57.764 zuiderbreedte en 113.11.285 westerlengte. Samen. En dat is genoeg.
Dank lieve lezers voor al jullie berichten op Facebook van de afgelopen dagen. Het begrip dat er een dag geen blog zou verschijnen en de felicitaties die we al mochten ontvangen dat we over de helft zijn. Het maakt dat we ons even iets minder ver weg voelen. We vinden het altijd leuk om berichten te ontvangen!
Dag 10
- Positie middernacht: 10.44.166Z en 112.01.435W
- Dagafstand: 142 mijl
- Totaal afgelegde afstand: 1497 mijl
Dag 11
- Positie middernacht 10.59.154Z en 114.31.557W
- Dagafstand: 154 mijl
- Totaal afgelegde afstand: 1651 mijl
Wind 12-18 knopen, zeilvoering melkmeisje, koers 255-270 graden afhankelijk van de wind, gemiddelde snelheid 6,4 knopen.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 