In het schijnsel van de maan zit ik op het achterdek. Het warme water loopt in zachte straaltjes over mijn lijf. Waar mijn huid nat is, krijg ik kippenvel van de frisse bries. Wat een hemelse combinatie, een warme douche midden op de oceaan terwijl we powerzeilen.
De wind waait de hele dag al tussen de 18 en 22 knopen en we speren door het water. We hebben de ‘red dot’, zoals we het gebied met onweer gedoopt hebben, noord van ons gelaten. De zon deed haar best de wolken te verdrijven en zette zojuist tijdens haar ondergang de hemel in lichterlaaie.
Het was een geweldige dag op het water. Vanmiddag verlegden we koers naar het westen waardoor de golven nu schuin van achteren onder ons door rollen. De boot ligt daardoor veel rustiger in het water. Met snelheden van 9 knopen surfde Le Tournesol de golven af. Golven van zo’n twee à drie meter. Soms brak een golf vlak achter ons en gaf ons luid ruisend een duw. Met een slinger bereden we de golf tot in het dal waarna een volgend exemplaar ons optilde. Machtig!
Ik denk terug aan de Atlantische oversteek met Puff 10 jaar geleden. De eerste week was toen vooral afzien met veel wind en hoge zeeën die van alle kanten op Puff inbeukten. De tweede week begon toen het genieten. Deze oversteek probeer ik tot nu toe bewust zoveel mogelijk te genieten, ookal was ik de eerste dagen katterig en de zeegang op sommige dagen erg oncomfortabel. Dat is nou eenmaal onderdeel van die uitdaging. Van het aangaan van de strijd met de elementen, maar bovenal met jezelf. Ik zoek de mooie momenten en houd die vast. De jongens die spelen op het achterdek terwijl de boot over de diepblauwe zee glijdt. Het samenspel van wind en water tegen een met witte dotten gesierde blauwe hemel. De vloeiende dans van Le Tournesol op de golven. De stoere verweerde blik van Leon als hij de omgeving in zich opneemt. Ik ben een gezegend mens dat ik dit mag ervaren met mijn gezin. Dat we mogen groeien als team en ieder als individu. Ik zou nergens liever zijn dan hier met mijn crew in onze zonnebloem op de oceaan.
De jongens waren vandaag wat moe en Bruis nogal humeurig. Ze hadden beide niet goed geslapen door een rommelige zeegang afgelopen nacht. Bruis hield me zelfs gezelschap tijdens mijn nachtwacht toen slapen echt niet meer lukte. Vanmiddag sliep hij gelukkig bij en nam ik de tijd om met Bent koekjes te bakken. Daarna heb ik Bruis zijn bed heringericht zodat hij, met het oog op de aankomende deining, hopelijk beter slaapt.
Ze liggen er net in. De dag zit erop. Dat gevoel van ‘beentjes omhoog’ zodra de jongens in bed liggen, is in ieder geval hetzelfde als thuis. Ik gun mezelf nog een paar seconden onder de goddelijke warme douchestraal. Dat heb ik wel verdiend 😊.
Nieuwtje van de dag: de vier boobies die vanaf Galapagos met ons meeliftten, zijn vandaag weggevlogen. We waren zo aan het gezelschap gewend geraakt. Geïntrigeerd door hun duikvluchten als ze op visjes joegen rondom de boot. We hadden zelfs vrede met de shit die ze achterlieten op ons dek. Maar nu zijn ze er dus vandoor. Vliegwel boobies!!
Positie: 10.22.605Z en 107.15.015W
Dagafstand: 149 mijl
Totaal afgelegde afstand: 1213,5 mijl
Koers 270 graden, gemiddelde snelheid 6,2 knopen
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 