Ik zit op de grond in de boot. De jongens spelen tegenover me met de Lego. Op de grond zitten; het is een trucje dat ik me herinner van de dagen met zwaardere zeegang op Puff tijdens de Atlantische oversteek. Het was de rustigste plek van de boot, dichtbij de kiel, in het centrum van de krachten. Vandaag is zo’n dag dat we even helemaal moe zijn van het slingeren en zwiepen. Op de grond komen we enigszins tot rust.
We naderen de 10 graden zuiderbreedte. Het gebied met thunderstorms zoals ze in het Engels genoemd worden, zakt in de nieuwste voorspellingen maandag verder zuid. Dus wij vluchten tevens verder zuid. Over 24 uur vanaf het schrijven van dit blog moeten we het ergste achter de rug hebben. In het meest positieve geval krijgen we alleen harde(re) wind morgen en merken we verder weinig. Op dit moment schijnt de zon nog. De wind waait al wel de hele dag pittig door (18-22 knopen). En dan, als we morgen voorbij het gebied met onweer zijn, wacht ons nog een uitdaging: deining van 3 meter van een storm die ver in de zuidelijke oceaan woedt. Die deining wordt niet geremd op zee en verspreid zich duizenden mijlen noordwaarts, als een rimpel in een glas water. En daar varen wij morgen. We kijken uit naar dinsdagmiddag, als alles hopelijk wat kalmer wordt.
We vieren dat we door de 1000 mijl zijn gegaan; we hebben grofweg eenderde van de totale oversteek afgelegd. Met dit tempo doen we er nog geen drie weken over, we gaan razendsnel! De jongens krijgen samen een flesje sinas en het bijbehorende uitpakcadeautje: een magneetkubus die 70 vormen kan aannemen. Daar zijn ze vervolgens de hele middag zoet mee. Bruis maakt allerlei voertuigen en maskers en bedenkt rollenspellen. Bent probeert zoveel mogelijk verschillende vormen te ontdekken.
We eten zelfgemaakte tomatensoep met kaasstengels. Het gaat nog goed met de versvoorraad. De ananassen en meloenen houden het goed vol, in tegenstelling tot de bananen. En we hebben nog veel appels, sinaasappels en wat pruimen. Daar redden we het nog een week of twee mee. De groente gaat hard: boontjes, bloemkool en broccoli zijn op. Komkommers en wortels eten de jongens dagelijks als rauwkost in de middag. We zitten op rantsoen: één wortel per dag. Dan hebben we nog genoeg uien, paprika’s en kool. Een drietal courgettes en twee kilo tomaten blijft ook buiten de koeling nog heel goed. En aardappels natuurlijk; die heb ik nog niet aangeraakt deze oversteek. Misschien de komende dagen met een zelfgevangen gebakken visje?
Een week voor ons vaart de Moana Nui. Marianne appte vandaag dat ze de oversteek goed vindt meevallen. Want: “Tijd vliegt, boot voelt veilig, en we zijn allebei nog aan boord.” Als je het zo bekijkt, valt het mij ook erg mee. De dagen en mijlen vliegen voorbij en Le Tournesol is een fijne compagnon. Maar bovenal zijn we alle vier nog aan boord 😆!
Positie: 10.03.959Z en 104.46.524W
Dagafstand: 154 mijl
Totaal afgelegde afstand: 1064,5 mijl
Koers 249 graden
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 