De maan hangt laag boven de horizon als ik aan dek kom. Hij zal weldra ondergaan. Afgelopen week waren de nachten pikdonker; vanaf nu zal de maan steeds iets langer haar schijnsel laten zien. Er is geen vuiltje aan de lucht als ik de wacht van Leon overneem. Het was zijn mooiste wacht tot nu toe en misschien wel van deze hele oversteek, zo geeft aan. De zee wiegt ons kalm en een tapijt van sterren dekt ons toe. Ook mijn wacht is zonder bijzonderheden. Ik plaats het logboek online, check het weer en drink mijn gemberthee terwijl ik de hemel aftuur naar sterrenbeelden.
De dag brengt sportieve zeilomstandigheden. De wind duwt ons met 18 knopen voort. We verkleinen de zeilen flink om de krachten op het schip te beperken. Een van de boten waarmee we contact hebben, liep vannacht averij op door onder andere een klapgijp. Zo wordt nog maar eens benadrukt dat de boel heel houden voorop staat. Snelheid is daaraan ondergeschikt. Al hebben we wat dat betreft ook niet veel te klagen met dagafstanden van om en nabij de 150 mijl.
De golven spelen vandaag met ons en een plens water landt regelmatig in de kuip. Als we van een golf afsurfen roept Bruis: ‘Racen!’ Van achter de buiskap aanschouw ik het spel op zoek naar het glasachtige lichtblauw in de kop van de golf als deze omslaat. Één keer vang ik een glimp ervan op. Het waait nog net niet hard genoeg om de golftoppen te doen breken. En dat is eigenlijk wel best ook.
Het leven aan boord begint te normaliseren. Vervelen doen we ons niet. De dagelijkse taken aan boord kosten nog steeds veel energie. De jongens doen het supergoed. Bruis vindt alles best zolang zijn drie lievelingsmensen maar bij hem zijn. Bent betrap ik er vandaag op dat hij al neuriënd voor zich uit zit te staren naar de zee. Zijn gevoeligheid voor zeeziekte was een zorg voor ons. Maar hij heeft nergens last meer van en lijkt de uitgestrektheid van de oceaan op zijn manier te gaan waarderen.
Vandaag halen we de Lego tevoorschijn. Project wordt het ombouwen van de piratenboot naar een piratenhuis. Daar zijn de jongens wel een dag of wat zoet mee. Leon duikt om 15 uur, zoals iedere dag, nog even zijn bed in voor een uurtje slaap voordat we de eindsprint van de dag inzetten: technische bootcheck, koken, eten, afwassen, douchen, boekje lezen en dan bedtijd.
De jongens leven zich na het eten samen uit op het achterdek met een dinogevecht. Stoeien dus. Met hun zwemvest aan brullen ze als heuse T-Rexen en Triceratopsen voordat ze de aanval inzetten. Zo kunnen ze even hun energie kwijt. Door de wilde bewegingen van de boot duurt het niet lang voordat een van de mannen zijn hoofd stoot. Einde gevecht. Dan maken ze zich op voor een nachtwacht samen met Leon: naar de sterren kijken totdat ze zelf naar bed willen. Hoe laat het geworden is, hoor ik morgen pas. Ik ga de gebruikelijke tijd mijn bed in en hoor Bent niet meer komen.
Bij het plaatsen van dit logboek zijn we door de 750 mijl gegaan, een kwart van de totale afstand. De vaart zit er goed in!
Positie: 08.15.000Z en 099.54.504W
Dagafstand: 148 mijl
Totale afstand afgelegd: 757 mijl
Koers 240 graden, snelheid 6 knopen
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 