Zoveel gedachten, maar zo weinig energie om ze op te schrijven. Afgelopen 24 uur waren op z’n minst onstuimig te noemen. Na het plaatsen van het vorige blog, trok de wind aan. De bewolking werd dikker en buien ontwikkelde zich overal om ons heen. Onweer, regen, windvlagen. Zo zag de nacht eruit. De ochtend bracht weliswaar licht, maar de lucht bleef een gezwollen grijze massa. Best te vergelijken met een natte Hollandse herfstdag. Waarschijnlijk had het KNMI code geel afgegeven voor windvlagen en zware buien. Zo’n dag dus.
Het leven bestaat uit alleen noodzakelijkheden. Zorgen dat de boot vaart en dat iedereen te eten en drinken heeft. En verder slapen we zoveel als mogelijk. Dit is zo’n dag waarover ik sprak toen ik schreef over het ontdekken dat een oceaan overzeilen niet alleen avontuurlijk is, maar ook ongemak brengt, dat grote dromen waarmaken soms zware momenten kent en dat de jongens zich zullen gaan vervelen. We hebben vandaag de doorzetkracht en onze buigkracht getraind. De boot vaart en wij zijn. Meer niet.
Met een dubbel rif in grootzeil en afwisselend gereefde grootzeil of fok, ploegen we voort, verder zuidwaarts. Óp naar de blauwe luchten van de passaat. Ik heb contact met vier boten die in de buurt varen of op enkele dagen afstand (wat op deze oceaan nog steeds dichtbij is). De meeste boten hebben dezelfde condities. Het geeft een fijn gevoel dat we niet alleen zijn. Ookal zijn we volledig op onszelf aangewezen.
We hebben nog steeds liftende boobies op de boeg zitten. Ze trotseren de wind en buien kranig, steken afkeurend hun kop tussen de veren en vliegen af en toe uit om een visje te vangen. Hoe lang zouden ze nog meevaren? Bent is bang dat we de regels van Galapagos overtreden. Je mag namelijk geen dieren meenemen vanaf de eilanden.
Hoogtepunten: tussen de buien door heeft Bent vannacht zijn eerste vallende ster gezien. Hij deed natuurlijk ook een wens. Bent kon niet slapen door de zeegang en zat tijdens mijn eerste wacht tot 02.00uur buiten. Hij kan geen genoeg krijgen van de sterren en de zeevonk (oplichtende algen) in het water.
Bij het ter perse gaan van deze blog zijn de omstandigheden enorm verbeterd. Leons avondwacht was er een met ‘clear skies’ zoals we dat noemen. Wat zal de dag van morgen brengen? We gaan in ieder geval door de 500 mijl heen, dan hebben we een zesde van de afstand afgelegd. Dat is een mooie opsteker!
Positie 06.17.315Z 095.16.160W
Afstand afgelegd: 131 mijl
Totale afgelegde afstand: 452 mijl
Motoruren: 3 uur stroom gedraaid
Resume omstandigheden: Halve wind, variabel tussen 16 en 28 knopen (windkracht 4-7). Koers 210 graden, snelheid gemiddeld 5,6 knopen.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 