Ed Sheeran schalt in mijn oren: ‘Give me the shivers, shivers. You wanna dance till the sunlight cracks.’ Ik gooi mijn armen in de lucht en dans samen met Ed onder de sterren. Ondanks dat het pikkedonker is, lees ik de lucht. In de verste verte is er geen wolk te bekennen. Ik ben alleen met de sterren en de golven die nog steeds vriendelijk onder ons doorglijden. Nog 19 van deze nachten graag.
We worden best fit wakker. De zeilcondities zijn ideaal. De golven zo’n 1,5 meter, en met 10 knopen halve wind speren we door het water. Beter wordt het niet. “Dit is toch het mooiste wat er is”, zegt Leon als we een quality momentje samen hebben in de kuip. Het is werkelijk waar zeilen als in een droom. “Nadeel is dat het alleen maar minder kan”, antwoord ik hem.
We zijn nog steeds zó blij met dit schip. Compleet uitgerust, gericht op comfort tijdens het zeilen, makkelijk om solo te zeilen (ook voor mij als relatief kleine vrouw), stabiele ligging en een mooie leefruimte. Ookal zijn we vaak een van de kleinste boten in de ankerbaai, voor ons is Tournesol groots in alles dat belangrijk is. En nog steeds leren we ons schip beter kennen. Waar we in voorgaande tochten vooral rustige zeilcondities troffen, steekt de passaatwind langzamerhand de kop op. Als de wind aantrekt tot 12 knopen (windkracht 4) verkleinen we het zeil. We proberen allerlei combinaties om te ervaren wat het beste loopt. Gereefd (verkleind) grootzeil met gereefde genua. Gereefd grootzeil met fok. Dan toch maar terug naar gereefd grootzeil met volledige genua. We lopen tussen 6 en 7 knopen, een fantastische snelheid. Maar we moeten niet te snel willen. Ik quoot de schipper: “We stemmen de zeilvoering af op een marathon, niet op de dagperformance.”
Een paar uur later en de wind staat goed door. Had ik niet gezegd dat het alleen maar minder kon worden? De zeegang bouwt zich op tot een rommelige bak water doordat windgolven haaks op de deining staan. Dit is het oceaanzeilen zoals ik het me herinner van onze Atlantische oversteek 10 jaar geleden. Chaotische zee, steigerend schip, totaal oncomfortabel. De jongens hebben gelukkig nergens last van. Ik moet hier wel even in komen en ga te kooi. Leon staart buiten wat voor zich uit, zo gedijt hij het beste. We skippen de middagactiviteit, wat de jongens prima vinden, want: meer schermtijd 😆.
Later op de middag raap ik al mijn energie bij elkaar en duik de kombuis in. Ik tover broodjes hamburger met boontjes en bloemkool op tafel die gretig aftrek vinden. Als ik me door de afwas worstel, genieten de mannen buiten van hun avondritueel. Regelmatig worden we door een hoge golf, een schuiver zoals we die noemen, op een kant geduwd. Bruis vindt de hoge golven best spannend: “Ik krijg kriebels in mijn buik.” Leon leert Bent de kneepjes van de zeilvoering en hij bestudeert aandachtig of de zeilen goed getrimd staan. Daarna leest Leon de jongens voor en is het bedtijd. Ik duik om half acht met de jongens mijn bed in voor de eerste slaap. Om 23 uur wekt Leon me dan voor mijn wacht; we hebben een 3-uurs systeem. Dat is tevens het moment dat ik dit blog afrond en post.
Merkwaardigste moment van de dag: een boobie die rond de boot vliegt, poept op Bent zijn been. Juist op het moment dat Bent zit te genieten van de machtige oceaan. Hij gilt het uit en wil meteen douchen.
Positie: 04.48.575Z 093.40.960W
Afgelegde afstand dag 2: 148,5 mijl
Totaal afgelegd totaal: 321 mijl
Motoruren 0
Kapitein van mijn Geluk 