Nog nooit was ik er zo klaar voor om een lange oversteek te beginnen. Ik stond te popelen. De voorbereidingen hadden hun tol geeist en nu was het tijd om op te laden. Het grote niets mocht me opslokken, meevoeren en over drie weken weer uitspugen.
Na het afronden van de formaliteiten waaronder een security check van de boot – reddingsvlot, marifoon, motor, brandblussers en ehbo-koffer – door de autoriteiten van Galapagos, kregen we een all clear voor vertrek. Die ochtend hadden we de boot al verplaatst naar een andere ankerplek in de baai van Santa Cruz omdat de ketting om rotsen op de bodem gedraaid zat. We wilden geen onaangename verrassingen met een vastzittend anker op het moment van vertrek. Ik begaf me naar het voordek om het anker op te halen dat nu op een mooi zandbed lag. Het was al in de namiddag toen Leon de boeg naar zee draaide. We keken nog eenmaal achterom. Daar kwam de crew van de Pinnacle aangeracet in de dinghy om ons uit te zwaaien. De jongens riepen enthousiast ‘bye bye’ en dat was dat. Dag Galapagos, hallo Pacific Ocean.
De koers is zuidwest: west richting de Marquesas en zuid richting de passaatwind, een brede band van constante en stabiele zuidoosten wind ten zuiden van de evenaar. Die band is soms smaller en soms breder en begint op een afstand van 300-500 mijl ten zuiden van Galapagos, twee à drie dagen varen. Vanaf daar zal de koers meer west komen te liggen. We verwachtten het eerste etmaal te moeten motoren en daarna lichte wind op te pikken. Maar we werden bij vertrek al getrakteerd op een licht windje en dat zou bijna het hele eerste etmaal aanblijven. Fijn voor onze dieselvoorraad die we graag achter de hand houden.
Als we in zeezeilmodus gaan, hollen de jongens zich binnen in met hun Nintendo en filmpjes. De eerste paar dagen vinden we dat prima zodat wij ook onze modus vinden. Nadat we het zeil gezet hebben, warm ik een soepje op als avondmaal. Dat eten we nog gewoon zeilend en aan tafel op een vlakke zee bij ondergaande zon. De lucht kleurt een pallet van oranje, roze en rood. De nacht zal ons overgieten met sterrenstralen.
Als de ochtend aanbreekt, stappen de jongens de kuip in. Ze hebben heerlijk geslapen en met z’n drietjes drinken we het ochtendtheetje dat sinds de oversteek naar Galapagos vaste prik is geworden. Het lichte windje zet door en we glijden voort. De deining is vriendelijk, de wind vluchtig en de buien maken baan voor ons. We zeilen er mooi tussendoor. De jongens mogen hun nieuwe Nintendo-spel uitpakken en zijn dolenthousiast. Er klinkt een aanhoudend gegil vanuit de kajuit als ze weer iets ontdekken.
Als de klok 16 uur slaat en we een etmaal onderweg zijn, staat er 125 mijl op de teller. Prima afstand voor deze rustige dag!
‘Mama, waarom maak je geen eten voor me?’ klinkt het vanuit de kajuit. Stop de persen, het is tijd om te koken! Op het menu staat bami met ui, paprika, wortel, boontjes en een eitje. De keuze is nu nog reuze. Ik ben benieuwd hoe lang de versvoorraad meegaat. Veel producten op Galapagos zijn ingevoerd vanuit het vasteland Ecuador waartoe de eilanden behoren. En vers is dus een relatief begrip. We gaan het zien…
Hoogtepunt van de dag: op de punt liften twee red footed boobies mee. De boobies met blauwe voeten hadden we al gezien op Isla Isabela, maar de variant met de rode voeten nog niet. Je kunt hem maar afgevinkt hebben ✔️.
Positie: 03.05.790 Z 091.53.813 W
Afstand afgelegd (in 32 uur): 172,5 mijl
Motoruren: 5
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 