In een paar dagen tijd schakelden we van pure vakantiemodus naar full-on voorbereiden op drie weken oceaan. De langste oversteek die we misschien wel ooit zullen maken: van de Galapagos naar de Marquesas in Frans-Polynesië, een afstand vergelijkbaar met Amsterdam – Dubai. En dat met een slakkengang van 10 kilometer per uur.
Misschien is het die plotselinge omschakeling. Misschien de immense tocht die steeds dichterbij komt. Of de slechte nachtrust, geplaagd door muggen en een rollend schip achter het anker. Hoe dan ook: we voelen ons leeg. Moe van de voorbereidingen, waar we ons – ondanks een redelijk strakke planning – toch op verkeken hebben.
Leon moest opnieuw de mast in. We zagen iets uitsteken bovenin, maar op een deinend schip in de ankerbaai is dat geen pretje. De mast zwiepte alle kanten op. Na een grondige inspectie bleek het onderdeel gewoon te horen waar het zat – we hadden het eerder gewoon nooit opgemerkt. Ondertussen moest de waterlijn en het onderwaterschip worden ontdaan van aangroei: een halve dag werk voor Leon. De dinghy moest aan dek worden vastgesjord. Paste niet. Dus toch maar in de beugels achter de boot. Dan boodschappen: drie rondes. Verswaren, nóg meer verswaren, en een laatste sprint voor koek, zopie en betaalbaar bier. Boot aftanken, gasflessen vullen, bedden verschonen, was doen, boot poetsen en alles zeevast zetten. En dan vooruit koken, zodat ik de eerste dagen op zee niet hoef te stuntelen achter het fornuis.
We hadden graag nog een paar leuke dingen gedaan met de kinderen aan land. Maar de praktijk liep anders. Bruis werd ziek – twee dagen hoge koorts, en daarna nog wat dagen bijkomen. Bent zat na school vooral achter een scherm, zodat wij door konden werken en Bruis kon slapen. En toen, als klap op de vuurpijl, viel Leon van het trapje de kajuit in. Met zijn ribbenkast op de kaartentafel. Gevolg: gekneusde ribben. Alles – mast, dinghy, onderwaterschip – deed hij dus met een gekneusd lijf.
Soms zit het gewoon even tegen. Soms vraag je je af waar je mee bezig bent. Dan voelt deze levensstijl zwaar, fysiek én mentaal. Dan voel je je tekort schieten als ouder omdat je kinderen te weinig aandacht krijgen, terwijl ze de komende drie weken ‘opgesloten’ zitten op een deinend schip. En op zulke momenten kost het me moeite om alles in perspectief te plaatsen.
Maar ook dát hoort bij deze reis. Niet alleen een aaneenschakeling van hoogtepunten, maar ook de dalen. Waarin je jezelf tegenkomt. Waar je groeit.
En dan… dan mag je die oceaan op. Mag je ervaren hoe tijdloosheid voelt. Wat overgave is. Dan kijk je diep naar binnen. Ontwaar je je eigen ziel. Tem je de angst. En besef je waarom je dit doet. Want ergens tussen de eindeloze horizon en de dansende golven wordt de wereld simpel. De zon die opkomt en ondergaat, de sterren die je koers bepalen, de oceaan die altijd in beweging is en jou dwingt mee te bewegen. Je voelt hoe klein je bent en tegelijk hoe groots het is om je thuis te voelen op een onmetelijke oceaan.
Voor de kinderen wordt het ongetwijfeld een ervaring om nooit te vergeten. Ze zullen zich soms kapot vervelen; ik hoor ze al mopperen dat er niets te doen is… Ze zullen balen van het eeuwige gewiebel, van het feit dat ze niet even rond kunnen rennen zoals op het land. Of gefrustreerd raken omdat hun Lego-bouwwerken omvallen door de deining. Ze zullen ons aankijken met een blik die zegt: waarom doen we dit ook alweer? En op sommige dagen zullen we ons dat zelf ook afvragen.
Maar juist daarin schuilt de waarde, houd ik mezelf voor. Ze leren niet alleen over vrijheid, maar ook over grenzen. Niet alleen over avontuur, maar ook over ongemak. Ze leren dat grote dromen soms ook moeilijke momenten hebben. Dat je doorzet als het tegenzit. Dat verveling ruimte geeft aan nieuwe ideeën. Dat een oceaan oversteken niet alleen spannend en mooi is, maar ook geduld vraagt. Dat je soms gewoon moet wachten tot de wind je verder draagt.
Dat is oceaanzeilen. Niet alleen magisch, maar ook rauw. En juist daarom zo bijzonder.
We gaan ervoor! Na een goede nachtrust worden we fit wakker. Laat die oceaan maar komen! Vanmiddag, zondag 30 maart, gaan we ankerop. Next destination: Hiva Oa 💪. We hebben de week gisteren toch nog op een bijzondere manier afgerond met zelfgemaakte frikadellen en een afscheidsfeestje met waterglijbaan bij de Pinnacle. See you out there SRJRCF!!
Tijdens de oversteek zijn we te volgen. Ik zal dagelijks een update plaatsen op de website. Het tijdverschil is nu 8 uur en loopt verder op. Het wordt dus een blog bij de lunch. De links van die berichten worden doorgeplaatst naar de Facebookpagina van captains of happiness. Volg je die nog niet? Doe het dan nu! Ook zal ik onze positie op No Foreign Land updaten.
Geen berichten? Niet gevreesd, dan laat de techniek van Starlink ons in de steek. Tussen 21 en 25 april hopen we aan te komen.
Kapitein van mijn Geluk 