“Schatje, ik heb een verjaardagscadeautje voor je.” Leon wekt me voor mijn laatste twee uurtjes wacht van deze trip. Het is even over vier ‘s nachts als ik de kuip instap. “Doe je ogen dicht en steek je neus in de wind.” Ik ruik land, gek genoeg doet de geur me denken aan die van een tuincentrum. Ik open mijn ogen en tegen de donkere lucht steekt Santa Cruz af. Land in zicht; wát een cadeau!
Vandaag is het mijn verjaardag, en ik kan me geen mooier cadeau wensen dan aankomen met mijn mannen in Galapagos. Tot enkele maanden geleden was er überhaupt geen sprake van een Pacifisch avontuur. En nu zijn we hier.
Halverwege mijn wacht hoor ik Bent naar de wc gaan. “Kom maar even buiten kijken”, moedig ik hem aan. “Is dat land?”, vraagt hij met een mix van ongeloof en opwinding in zijn stem. Later zal hij me vertellen dat hij op dat moment heel blij werd. Ook Bruis komt niet veel later uit bed en werpt verrukt een blik op het land.
Bij zonsopkomst leggen we de laatste mijlen af naar de ankerbaai. We vergapen ons aan de glooiende groene heuvels die bij de kust overgaan in kliffen van zwart vulkanisch gesteente. Ik maak nog snel een ontbijt met de laatste eitjes, want die mogen Galapagos niet in, en zet een pot koffie. Dan is de ankerbaai in zicht. De jongens staan op het voordek te kijken als we de geankerde boten naderen. De diepte loopt terug naar een meter of vijf en we zien meteen al een zeeschildpad zwemmen. Niet veel later laten we het anker zakken. We liggen!
De formaliteiten vinden enkele uren later plaats. De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. Er komen weliswaar zes man aan boord, maar verder dan het stellen van vragen over onze de inhoud van de dieseltank en vuilwatertank, en het fotograferen van het noodvuurwerk komt het niet. Er komen vandaag vijf boten binnen en de mannen hebben duidelijk haast. Geen check van onze eetwaren, noch van het vuilwatersysteem, afvalsysteem en onderwaterschip. We zijn ingeklaard!
Via de marifoon roepen we een taxiboot. Vijf minuten later ligt hij langszij. En nog weer vijf minuten later zetten we voet aan wal. Op de pier struikelen we bijna over de zeeleeuwen. En nog voordat we de pier afgelopen zijn, hebben we haaien en pelikanen gespot. De toon is gezet.
Lieve lezers, dank je wel voor alle reacties en berichten naar aanleiding van mijn blogs, met name op sociale media. De komende weken blijf ik schrijven over onze belevenissen op de Galápagos, weliswaar niet meer op dagelijkse basis 😅. Voor wie de blogs in de ochtend bij de koffie of later op de dag routine zijn geworden, niet getreurd. Over enkele weken zullen we de oversteek naar Frans Polynesië maken en dan zitten we drie weken op zee. There will be só much more to share! Voor nu, hasta luego!
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 