“Is hier zojuist een boot over de evenaar gevaren?” We hebben hoog geëerd bezoek aan boord van Neptunus, de God van de zee. “Ik kom jullie dopen tot echte zeemannen. Nu zijn jullie geen landrotten meer.”
We zijn zojuist de evenaar gepasseerd en varen niet langer op het noordelijk maar op het zuidelijk halfrond. Het is zo’n mijlpaal die je als zeiler ooit eens hoopt te bereiken. Met zijn viertjes telden we het moment af in de kuip. Het moment waarop de gps van 00.00.000 N versprong naar 00.00.001 Z. Gisteren schilderden we schelpen met dankbetuigingen aan Neptunus voor de veilige zeemijlen die hij ons gebracht heeft. We wensen dat hij nog vele mijlen met ons mee zal varen. Terwijl Leon een scheut rum in het water goot, gooiden de jongens en ik onze offers in zee.
Gekroond en met een drietand in de hand spreekt Neptunus ons nu toe. Na de doop krijgen we een aandenken aan dit bijzondere moment, zo zegt hij. Ik ben als eerste aan de beurt. Ik ga in het gangboord staan en Neptunus gooit een emmer zeewater over me heen. Dat water is hier een stuk kouder dan in de Carieb! Bruis volgt vol overgave waarna Bent weifelend plaatsneemt: “Alleen mijn benen hoor!” Nadat ik ook Leon gedoopt heb, nemen we ons amulet in ontvangst. Van de zee voor échte zeelieden.
“Bestaat Neptunus echt mama?”, vraagt Bruis als het ritueel ten einde komt en Leon weer gewoon papa is. “God bestaat niet Bruis”, zegt Bent resoluut. “Ik geloof dat de God van de zee zeker bestaat. Maar ik denk niet dat het een God in de vorm van een mens is”, probeer ik de jongens uit te leggen. “Voor mij is het de kracht van de zee, van de natuur.”
Er hangen de hele ochtend al veel zwarte buien in de lucht. Langzamerhand trekt de hele hemel dicht en begint het met bakken te regenen. We hebben vannacht met een voortgang van slechts vier knoopjes gezeild. Dat kwam goed uit zodat we niet in de komende nacht aankomen. We redden het op een uur of twee na nét niet om vandaag nog bij daglicht aan te komen. We hebben nog 65 mijl te gaan. Terwijl de regen blijft vallen, zakt de wind eruit. Een uur lang liggen we stuurloos te dobberen. Ook dat kunnen we ons qua tijd permitteren. Het hemelwater ontdoet Le Tournesol van haar zoute laag en wij hangen onderwijl een beetje binnen in de boot. De jongens herontdekken een spel van de Nintendo dat ze al een tijd niet gespeeld hebben. Daarna klauteren ze door de boot waarbij ze de vloer niet mogen raken, onze variant van ‘de vloer is lava’.
De regen stopt niet, maar de wind komt terug. We glijden met zo’n drie knoopjes door een mystiek decors. Ergens verstopt in deze bak grijs liggen de majestueuze eilanden die Darwin inspireerde tot zijn evolutietheorie. Maar voorlopig zien we niets dan een gordijn van regen.
We treffen de laatste voorbereidingen voor de aankomst in Galapagos. Direct na aankomst zullen we een leger aan officials aan boord krijgen. Van douane tot gezondheids- en veiligheidsinspecteurs. En de duiker die ons onderwaterschip gaat beoordelen 😅. Ik hang briefjes op met ‘do not discharge black water into the sea’ en ‘do not throw garbage into the sea’ en ik zet afvalemmers neer voor organic, recyclable en non-recyclable afval. Leon maakt het logboek voor waste disposal en barricadeert ons zwemplatform met stootwillen zodat er geen zeeleeuwen op kunnen klimmen. Dat is noodzakelijk want ze nemen schijnbaar moeiteloos je hele boot over. We zullen om die reden ook niet onze eigen dinghy (rubber bijboot) kunnen gebruiken. In Galapagos gaat al het vervoer per watertaxi.
Als ik om 22 uur uit mijn eerste slaap kom, is het nét gestopt met regenen. Aan bakboord en voor de boeg zie ik een oranje lichtgloed van de eilanden. Nog 25 mijl te gaan en we doen een laagterecordsnelheid van 1,2 knoop. Er loopt een tegenstroom van twee knopen rond de eilanden die nu goed uitkomt, want het is nog acht uur te gaan tot zonsopkomst.
Galapagos. Galapagos! Galápagos!!! Het is niet te geloven. We zijn er nog niet. Maar oh, wat zijn we dichtbij het voltooien van onze eerste gedeeltelijke oceaanoversteek van deze reis.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 