Zoals de wind gisteren aanging, zo ging hij in de nacht weer uit. En daar waren we best blij mee. Opkruisen is een oncomfortabele en langzame weg naar je doel. Slechts de helft van de gevaren afstand is in de goede richting. Woensdag zou volgens de kaarten een windstille dag worden en dat werd het. Vanaf middernacht ging de motor aan en die zou precies 24 uur blijven draaien. De golven vlakten snel af om vervolgens op te gaan in de glooiende blauwe deken van de oceaandeining.
Lange en trage duinen van dwergformaat glijden onder ons door. Het leven aan boord is bijna alledaags te noemen. We ontbijten uitgebreid met toast, ei, avocado én hagelslag in de kuip. Terwijl de jongens daarna achter hun scherm duiken, checken Leon en ik de bilge. Overal staat water… Dus weer de hele bilge uitgeruimd en dit keer alle proviand in dozen en tassen onder de tafel gezet. Deel van het water komt via het dek binnen als Le Tournesol haar boeg in een golf boort. Deels komt het binnen via de schroefas. We halen een liter of vijf uit de bilge. Heel veel is het niet, maar het verspreid zich over alle vakken, waardoor alles een beetje nat is. In Galapagos moeten we maar kijken of we plastic bakken kunnen vinden die we in onze bilge kunnen plaatsen om de proviand in te doen.
Het is zo’n rustige dag dat we na deze klus besluiten om voor het eerst deze oversteek school te doen. Meester Leon geeft rekenles en neemt een dictee af. De leerlingen werken uitstekend mee. Daarna vermaken de jongens zich met de nieuwe Lego.
We zien een vissersschip aan de horizon. Het is de tweede boot die we vandaag in zicht hebben. Vannacht lagen we op ramkoers met een vrachtschip. Het schip gaf wat afleiding in de nachtwacht en ging uiteindelijk ruim voor ons langs.
Ondanks dat de horizon veelal leeg is, zijn we niet alleen op dit stuk oceaan. We hebben via whatsapp contact met drie andere boten die ‘in de buurt’ varen. Whatsappen op de oceaan, het is een bizarre gewaarwording. Tijdens ons vorige reis met Puff gebruikten we een decennia oude techniek, de kortegolfzender. Daarmee konden we weerberichten binnenhalen en mail versturen. Ook konden we ermee met anderen praten op afgesproken tijdstippen en frequenties. Tien jaar verder en de meeste boten hebben een Starlink-schotel aan boord. Voor nog geen tweehonderd euro tik je hem op de kop. Vanaf een paar tientjes per maand heb je vervolgens overal op de wereld flitsend snel internet. Op zee betalen we per GB, maar het geeft ons toegang tot weerapps, whatsapp en het updaten van de website. We proberen echter vast te houden aan een offline lifestyle, zéker op zee. Dus zetten we de Starlink maar af en toe op de dag even aan. Met één knopje de wereld binnen handbereik. En daarna weer terug naar silent mode.
Morgen zeilen we over de evenaar. Vandaag bereiden we daarom het Neptunusritueel voor, een oude maritieme traditie waarbij Neptunus, de God van de zee, ‘landrotten’ inwijdt tot echte zeelieden. Met de jongens schilder ik schelpen die we op de evenaar in zee gooien als offer aan Neptunus. Natuurlijk komt Neptunus ook aan boord om ons te dopen. Ook daar treffen we de nodige voorbereidingen voor. Ik knutsel een verkleedpak voor Leon, alias Neptunus, en maak kettingen voor de jongens en onszelf als aandenken.
Na een ‘borreltje’ op het voordek en bami als diner, sluiten we de dag af met een boekje in de kuip. En zo komt er een eind aan alweer dag 6. Wat vliegt de tijd hier op zee. Deze oversteek is tot nu toe bijzonder goed bevallen. Met vier van de zes dagen een rustige zee is het niet moeilijk te genieten. Van afzien, zoals ik me dat herinner van de Atlantische oversteek met Puff, is totaal geen sprake. Ook de twee dagen met pittige zeegang hebben we goed doorstaan. De jongens schikken zich moeiteloos naar de omstandigheden. Leon en ik voelen ons energiek; het wachtritme waarbij we beide ongeveer 5 à 6 uur per nacht slapen, is goed vol te houden. Overdag pakken we meestal nog een extra uurtje slaap. En that’s how we do it 💪.
Terwijl ik dit typ, gaat de wind weer aan. Het is aan of uit hier. We mogen echter niet te snel gaan want dan zeilen we tijdens de nacht over de evenaar en dat is jammer voor ons ritueel met de jongens. Aan de andere kant, als we doorvaren, komen we donderdagavond al aan. Maar dat wordt dan weer vrij krap dus zal de motor erbij moeten. We besluiten in ieder geval te willen zeilen, dus de motor blijft uit. Mogelijk moeten we morgen dan flink vertragen om een extra nacht op zee te verblijven. Onbekende kusten aanlopen bij nacht is wat ons betreft een no-go. Time will tell.
Positie: 00.19.150 N 089.05.765 W
Afstand afgelegd: 793 mijl
Afstand te gaan: 98 mijl
Totaal aantal motoruren: 50
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 