Mijn wacht zit erop; het is tijd Leon te wekken. Maar ik wil niet dat dit eindigt; deze wacht, dit gevoel van binnen. We glijden door het water onder een briljante sterrenhemel. De oceaan is nog steeds glad en er is geen vuiltje aan de lucht. Mijn hart zwelt aan, het is vervuld van geluk. Het gevoel komt het dichtst bij dat van een prille verliefdheid, a natural high.
Toch moet ik hem wekken, want ik wil het wachtschema (20-23uur, 23-02.00uur, 02.00-05.00u en 05.00-08.00uur) niet ontregelen. Als hij langer slaapt, loopt ook mijn slaap uit. En dan worden de kinderen tegelijk met mij wakker. En dat wil ik niet; ik heb met deze korte nachtjes even een half uurtje nodig om zelf op gang te komen voordat het ochtendritueel start. Dus wek ik Leon en kruip ik niet veel later in het reeds door hem verwarmde bed.
De nieuwe dag is niet te beschrijven zo mooi. Een glooiende diepblauwe deken strekt zover het oog reikt. De zon schijnt uitbundig en de wind komt inmiddels steady uit het zuiden. Zouden we de doldrums al voorbij zijn? Dat zou te mooi zijn om waar te zijn. De nieuwste weerkaarten voorspellen lichte wind uit het zuiden de komende dagen met op dinsdag en woensdag nog wel windstille plekken. Ook de verwachte stroom tegen is een stroom mee geworden. Dat zijn goede vooruitzichten, maar we willen het eerst zien voordat we het geloven. Dus nemen we ieder moment zoals het komt. En dit moment, deze dag hoeft wat mij betreft nooit te eindigen. Iedereen is in een tophumeur aan boord. De oceaan is werkelijk zó sereen en we glijden er zó geruisloos door dat het moeilijk te bevatten is. Le Tournesol in Wonderland.
Vandaag staan de activiteiten Lego- marathon en cake bakken op het programma. Wanneer ik de cakemix uit de zorgvuldig met proviand ingeruimde bilge onder de vloerplanken pak, grijp ik in het water. Zout water. Als we veel water over het dek krijgen in zwaardere zeegang, lekt dit naar binnen. We hebben nog niet ontdekt waardoor precies en het was eigenlijk sinds de eerste aandewindse tocht in Curaçao niet meer voorgekomen. Waarschijnlijk is het water tijdens de eerste ruige nacht van deze overtocht naar binnen gelekt. We ruimen de hele bilge uit en maken alles droog. Ook loop ik alle fruit en groente aan boord na op rottende plekken. Een courgette begint te rotten dus die gaat in de soep!
We zijn halverwege en dat vieren we met een drankje en een stukje cake. De jongens krijgen ook een klein uitpakcadeautje. Het zijn glow in the dark armbanden en ringen. Enthousiast duiken ze de achterhut in om een donkere hut te bouwen waarin de magische ringen fel oplichten.
Na het avondeten kijken we samen op het voordek naar de zonsondergang. Als we dagen konden inlijsten, kreeg deze dag een gouden lijst. Morgen is Bent jarig; ik hoop op wederom zo’n mooie dag voor hem. Leon en ik wijzigen voor de gelegenheid ons wachtritme zodat we allebei morgenochtend wakker zijn om het te vieren 🥳!
Positie: 02.27.410N 085.19.690 W
Afstand afgelegd 535 mijl
Afstand te gaan 358 mijl
Motoruren sinds vertrek: 18 uur
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 