Bent geniet in stilte op het achterdek. Klaarwakker is hij ondanks dat het middernacht is. Het is pikkedonker en er is nauwelijks onderscheid te maken tussen water en hemel. Geen horizon, we worden opgeslokt door één zwart gat. Toch is er licht. Fluorescerende algen lichten op waar Le Tournesol door het water glijdt. “Sterren in het water mama”, zegt Bent. Achter ons trekt de schroefas een lichtgevende streep. We motoren rustig de nacht door.
De weersvoorspellingen van verschillende weermodellen ten spijt is er weinig wind te bekennen. We kunnen met onze dieselvoorraad maximaal 100 uur motoren, wat wil zeggen dat ons motorbereik zo’n 600 mijl is. Echter, we houden rekening met mogelijke stroom tegen in de laatste etmalen en rekenen daarom met een motorbereik van 450 mijl. Dat betekent dat we de rest van de afstand minimaal onder zeil moeten afleggen, willen we niet doelloos ronddobberen mid ocean. Zodra het kan, zet Leon in zijn wacht de motor uit. We weten met een zuchtje wind en stroom mee nog een snelheid van een kleine 5 knopen in de goede richting te halen.
De ochtend brengt squalls en fikse buien. De wind is zeer zwak en Leon stuurt verder met de hand. Zo weet hij tóch een kleine voortgang te houden. Zolang we bewegen in de goede richting, zit de sfeer er goed in. De vlakke zee maakt dat boot niet meer op en neer zwiept. Iedereen heeft energie en ik knutsel met de kids een verjaardagsslinger voor Bent. Want die wordt over 2 dagen (25 februari) 8 jaar 🥳. Het zou leuk zijn als hij op die dag wat berichtjes mag ontvangen! Geen video’s graag, maar gesproken berichten in whatsapp kunnen prima en een tekst met fotootje mag ook 🤗.
De jongens luisteren de podcast van Freek Vonk over de oceaan. Zó toepasselijk, want veel dieren en natuurverschijnselen hebben we de afgelopen dagen en weken mogen zien, zoals de heremietkreeften, een walvis, mangrove en vliegende vissen. Zo komt de oceaan voor de kinderen nog meer tot leven.
Ik besluit een lang verwachte belofte waar te maken: zelfgemaakte kibbeling. Kibbeling voor de lunch op vrijdag was thuis altijd vaste prik en ik beloofde de jongens dat ik op reis ook kibbeling zou maken. Als de eerste stukjes gepaneerde Mahi Mahi in de pan liggen te sissen, vult een bekende geur de kombuis. Hebben we kibbeling gevangen!?”, roept Bruis verrukt als hij de naam van zijn lievelings-visgerecht hoort. “Nee Bruis. Nou ja, een soort van”, lacht Leon.
In de middag draait het windje wat meer naar achterlijk en kunnen we ons lichtweerzeil, de genaker, hijsen. Dit grote zeil is van zeer licht parachutestof en blijft met de 5 tot 6 knopen wind (windkracht 1-2) tóch bol staan. Zo kunnen we blijven zeilen.
We belanden langzaam maar zeker in onze boot-bubble, waarin we niet meer nadenken over het feit dat ons leven zich beperkt tot een paar vierkante meter, drijvend op een kilometers diepe waterplas. De tijdloosheid trekt aan me en de dagen beginnen geleidelijk te vervagen. Ik voel dat ik begin weg te zakken in het vacuüm waarna ik verlangd heb de afgelopen jaren aan land. Een geestestoestand waarin tijd en plaats niet bestaan, alleen het nu.
En zo mijmer ik de volgende nacht in. We zitten op 3 graden noorderbreedte, over een paar dagen zeilen we het zuidelijk halfrond op. Het zuiderkruis laat zich al even zien aan de hemel vanavond.
Positie: 03.22.122N 083.02.745W
Afstand afgelegd 386 mijl
Afstand te gaan 505 mijl
Motoruren sinds vertrek: 9
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 