Staand op het achterdek kijk ik rondom uit over water. Ik houd me vast aan de achterstag zodat ik niet mijn evenwicht verlies. Ik moet er niet teveel aan denken hoe groots en wijds het water is, en hoe klein en kwetsbaar wij zijn in die massa.
Vannacht trok de wind aan naar 25 tot 30 knopen (windkracht 7), golven van zo’n twee meter. Oceaanzeilen it is! Bij het krieken van de dag kalmeert de wind tot zo’n 20 knopen en verleggen we iets koers. Onder verkleinde zeilen stuiven we door het water en klokken de eerste 24 uur maar liefst 175 mijl! Dat is inclusief een mijl/anderhalf stroom mee.
Bent heeft niet top geslapen door het rollen. Komende nacht leggen we hem bij ons in bed achter een slingerzeil. Nog steeds voelt iedereen zich goed, dat is top! We proberen kleine routines te creëren. Na het avondeten vinken de jongens een eerste vakje van de oversteekkalender af (waarvoor veel dank Marianne). Het vakje ‘vis gevangen’ natuurlijk. Daarna voorlezen in de kuip door papa. Vanochtend bij het wakker worden thee in de kuip met mama. Dat soort kleine dingen. School doen we onder deze omstandigheden in ieder geval niet. Als het weer over twee dagen rustiger wordt, is dat misschien wel mogelijk. We zullen zien. Vandaag staat vooral inslingeren – mentaal en fysiek wennen aan de constante schommelende bewegingen van de boot- op het programma. We staan op standje overleven: eten, drinken, slapen, bootchecks etc.
De boot scheert nog steeds door het water. De genua nu uitgeboomd aan de andere kant van het grootzeil, de passaatzeilvoering. Ik krijg steeds meer vertrouwen in de boot. Mensen die me kennen of onze vorige reis gevolgd hebben, waren benieuwd hoe het met mijn ‘angsten’ zou gaan. Welnu, daar gaat het goed mee 😊. Geen slapeloze nachten voor vertrek, geen knoop in mijn maag op de bewuste ochtend. Zelfs geen misselijk gevoel als ik onweer in de verte zie. Weg zijn de zorgen natuurlijk niet. Maar het helpt dat we dit eerder gedaan hebben. We zijn zowaar gevorderde zeezeilers en dat geeft moed. Mijn zorg is vooral nog het vertrouwen in onze boot. Een nieuwe boot en die band moet groeien. Le Tournesol doet het fantastisch!
De wind gaat gedurende de dag steeds verder liggen. De zee wordt rustiger wat het leven aan boord makkelijker maakt. Na de lunch van brood met tomatensoep – vóór vertrek al klaargemaakt – slapen we allemaal wat bij. Ik maak activiteitenkaartjes voor de jongens. Iedere dag mogen ze een kaartje trekken; er staat een middagactiviteit op voor bij rustig weer en een voor zwaardere omstandigheden. Vandaag wordt het een spelletjesmarathon van UNO, code kraken en ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn en de jongens genieten er van. Bruis vergeet naar eigen zeggen zelfs dat we op zee zitten.
Na het avondeten start de avondroutine. Ik maak binnen alles klaar voor de nacht: afwas doen, los slingerende spullen opruimen, slingerzeil in bed installeren. Leon doet een technische routinecheck van de boot en we bekijken de zeilvoering voor de nacht. De wind is volledig weggevallen, de zeilen slaan hulpeloos op en neer op het ritme van de deining. Volgens de voorspellingen zou er wind moeten staan. Fingers crossed dat de wind terugkomt. Om 19.30 uur duik ik achter de jongens aan mijn bed in voor de eerste slaap. Ik hoor Leon de motor starten…
Positie 04.48.350 N 081.28.688 W
Totale afstand afgelegd 260 mijl
Afstand tot bestemming 615 mijl
Motoruren: 3, dolfijnen: 2, niet gevist (vriezer al vol).
Dank voor de leuke berichten via whatsapp! Zo voelen we ons even niet zo heel ver weg 😚.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 