Het is een droom van een start van deze eerste oceaanoversteek voor ons als gezin. Met een achterlijk windje van een kleine 15 knopen zetten we om 8 uur ‘s ochtends zeil vanaf de ankerbaai bij Isla Pedro Gonzales, Islas Perlas, Panama. We verwachten voor de eerste drie etmalen dat deze wind zal aanhouden. Ook hebben we de eerste dagen een stroom mee van 1 à 2 knopen. Op een bootsnelheid van gemiddeld 6 knopen maakt de stroming dus een aardig verschil.
We vliegen door het water onder een blauwe hemel met stralende zon. Vishengel uit. Al gauw beet, maar deze vis spuugt het aas met haak en al weer uit. Tweede poging brengt meer geluk! Deze jongen heeft stevig beet en Leon gaat het gevecht aan. Na een half uur geeft de vis het op en trekt Leon hem aan boord. Een Mahi-Mahi, oftewel dorade, van de lengte van Bruis. Een record!
De vis neemt een groot deel van ons achterdek in beslag en fileren op een snijplank van keukenformaat is onbegonnen werk. Het wordt een bloederig geheel. Ondertussen naderen we de shipping lane, de vaargeul, voor zeetankers van en naar het Panamakanaal. Leon let op het vrachtverkeer terwijl ik aan de tweede filet begin.
Dan, gele drijvertjes voor de boot. Visnetten! We zijn klaarblijkelijk niet de enigen die hier vissen. Professionele vissers vissen met drijvende netten die over een lengte van honderden meters in het water kunnen liggen. Vervelend voor ons als zeilboot want we kunnen erin verstrikt raken met de kiel, roer en schroef. We waren ons er niet van bewust dat ze in dit gebied gebruikt worden, maar we zijn altijd op onze hoede en turen constant de horizon af. Toch zagen we deze drijvers pas op het allerlaatste moment. In een split second gijpen we en verleggen koers. Dat was op het nippertje!
In de middag zakt de wind iets in. We glijden rustig door de shipping lane om vervolgens gezelschap te krijgen van een groep dolfijnen. Ze zwemmen zo’n twintig minuten met ons mee terwijl de jongens en ik op het voordek genieten van het schouwspel.
De jongens vermaken zich prima. In de ochtend keken ze een film, daarna stond buiten chillen met een spelletje – dank Anique 🙏- op het programma. De golven zijn rustig, een meter of minder. Het leven aan boord is mooi 😇.
Tijdens het eten evalueren we dag 1. Bent vond het leuk, zei hij. Maar toen ik aangaf dat hij best eerlijk mocht zijn, was zijn antwoord: “Nou niet echt leuk. We konden de hele dag niet van de boot af.” Dat snappen we natuurlijk. Al zijn er regelmatig landdagen dat ze de boot niet af wíllen. Maar het is toch anders als de optie er niet is. En wat was dan wél leuk aan de dag? Bent: “Dat we meer schermtijd hadden. En de vis.” Bruis: “Ik vond het afscheid met pannenkoeken heel leuk.” Dat was gisteren 😆.
Leon en ik kunnen onze top 3 moeiteloos opnoemen: 1) niemand zeeziek 🙌, 2) recordvis gevangen en 3) de dolfijnen.
“Ik kan het nog steeds niet geloven”, zegt Leon. “Dat we echt met de boot op weg zijn naar Galapagos.” Het voelt ook ongelofelijk. Dat gevoel wordt versterkt als we tijdens het douchen van de kinderen een walvis vlak langs de boot zien zwemmen. Voordat de kinderen hem spotten, is hij tot hun grote teleurstelling alweer onder.
Het bruist hier van het zeeleven. Dat is duidelijk. Als de jongens in bed liggen en Leon en ik een momentje samen hebben in de kuip, zien we ineens de dieptemeter oplopen. Die gaf de afgelopen uren helemaal geen diepte meer omdat het dieper dan 100 meter is. De dieptemeter loopt ineens terug van 3 naar 2 meter. Verder naar 1,7 en dan 1,3. Op 0,7 meter onder de kiel blijft hij staan om vervolgens weer op te lopen en terug op blanco te springen. Een walvis onder de boot? We kunnen hem niet zien in het donker, maar het lijkt het meest waarschijnlijk.
Om 20.00 uur gaat het wachtschema in. Leon rondt Punto Malo, een kaap in de gebogen kustlijn van Panama. Wind en golven trekken aan en Le Tournesol tikt inclusief de stroming 11 knopen aan. Over de snelheid niets te klagen: gemiddeld 6,6 knoop (omrekenen naar kilometers is x 1,8). Met die snelheid is Galapagos over 6 dagen in zicht. Maar dat is een utopie want op deze oversteek is er nooit een constante wind uit één richting. Onderweg zullen we bovendien de doldrums, een gebied van windstilte rond de evenaar , passeren. We verwachten daarom zeker een dag of 8-9 onderweg te zijn.
Als ik de wacht overneem waait het weer steady 15 knopen van achteren. De sterren stralen in de pikdonkere nacht. De golven worden wat hoger en komen af en toe vriendelijk ruisend aanrollen. In het kielzog lichten algen fluoriserend op. Dit is het leven!
Positie 06.56.600N 080.05.010 W
Afstand afgelegd 106 mijl (in eerste 16 uur)
Nog ruim 750 mijl te gaan
Tweemaal per dag bekijken we het weer en zetten dan ons internet via Starlink aan. We kunnen dan ook whatsapp-berichten ontvangen. Voel je vrij om ons aan te moedigen met een berichtje! Vinden we altijd leuk 🫶. Reacties op social media lezen we na aankomst, ook superleuk natuurlijk!!
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 