Ik neem een slok koffie uit de thermosmok in mijn hand en denk na over het antwoord. Het gebrul van apen in het woud om me heen leidt me een moment af. Vanuit de haven loop je zo de jungle in en deze ochtend maak ik een wandeling met Jess. Ze is mama van twee jonge kids (bijna 2 en 3) en is met haar man anderhalf jaar op pad. “Ja, het is eigenlijk precies zoals ik verwacht had”, antwoord ik haar. Ik wist door onze eerdere reis met Puff wat het cruisen inhoudt: de hoogtepunten én de uitdagingen. Je hoeft mensen het gelukzalige gevoel niet te uit te leggen van het ankeren voor een onbewoond eiland met een parelwit strand en wuivende palmbomen. Toch? Maar van hoe het dagelijkse leven aan boord eruit ziet, hebben weinig mensen een goed beeld. Zoals de bijna onvermijdelijke verdeling in pink & blue jobs, het intensief samenleven in een kleine ruimte, de tijd en energie die het kost om simpele dingen voor elkaar te krijgen zoals de was doen of de zoektocht naar waren in steeds weer nieuwe, vreemde plekken. En dan hebben de zeilende gezinnen daar nog de taak van het onderwijs bij. Tegelijkertijd is er niemand om op terug te vallen, geen opa’s of oma’s, geen opvang of oppas. Je vervult al die rollen zelf. Al dat had ik helder voor ogen voor we deze reis aanvingen. Bewust hebben we ook gekozen om deze reis te maken in deze leeftijdsfase van de jongens waarin ze relatief zelfstandig zijn en bovendien kunnen zwemmen.
“Hoe was dat voor jou?”, vroeg ik haar. “At times it was too much”, was haar eerlijke antwoord. Als moeder van een baby en dreumes op een boot gaan wonen om de wereld rond te zeilen. Hoe idyllisch het ook klinkt, er is soms weinig lol aan. Je komt handen en ogen tekort en staat altijd aan. Er is geen moment voor jezelf, het is makkelijk jezelf te verliezen. En daar komen dan nog dagen en vermoeiende nachten op zee bij. Bijslapen met twee jonge kids die aandacht nodig hebben is er niet bij. En dan komt daarbovenop nog het schuldgevoel dat je niet mag klagen want je behoort immers tot de gelukkigen die de mogelijkheid hebben zo’n reis überhaupt te kunnen maken. Na een bezoek met de kids aan het thuisfront heeft Jess zich serieus afgevraagd of ze nog terug zou keren naar de boot.
Maar dat deed ze wél. En hier lopen we, even een momentje pakken voordat de kinderen en de bootklussen onze aandacht opeisen. Het is het meest oprechte gesprek in lange tijd. Over twee dagen staat hun transit gepland. Dan gaan ze vol overgave het Panamakanaal door, de toekomst tegemoet.
Het is ergens wel geruststellend te horen dat elke bemanning op zijn eigen manier spanningen kent. Ook wij ontkomen er niet aan. De kleine irritaties, gevoed door het constant op elkaars lip zitten, de vermoeidheid van weer een lange dag school doen, eindeloze klussen (want zon en zout tasten alles aan) en de dagelijkse huishoudelijke taken. De zengende hitte helpt er niet bij. Toch is er geen plek op de wereld waar ik liever zou zijn. Tegenover de uitdagingen van het leven op een boot staan immers die idyllische palmeilandjes, het snorkelen met schildpadden en een rijk gezinsleven. We zijn de gelukkigen die onze kids dagelijks kunnen zien groeien. Ze de mogelijkheid kunnen geven zich in alle vrijheid te ontwikkelen, zonder stramienen en verwachtingen.
Dat besef wordt benadrukt als ik de jongens van de steiger pluk omdat het eten klaar is. “Are these your boys”, vraagt een zeer vriendelijke man me terwijl hij met zijn benen in de ankerbak zit met een stuk ankerketting in de hand. “Ik krijg er zo’n warme herinneringen van als ik die jongens zo zie gaan. Ik heb zelf met mijn ouders een wereldreis gemaakt op een zeilboot toen ik die leeftijd had”, legt hij me uit.
“Hoe kijk je erop terug”, vraag ik hem. Ik ben heel benieuwd hoe hij het ervaren heeft. Van zijn 8e tot 13e woonde hij vijf jaar lang aan boord met zijn ouders en broertje en kreeg hij thuisscholing. “It was the best time of my life”, was zijn antwoord. Dat moet ook wel als je bedenkt dat hij nu, op zijn 27e, zelf een zeilreis maakt. Hij blijkt een half jaar zeilen in de wintermaanden af te wisselen met een baan op een onderzoeksschip op de Noordpool in de Canadese zomer en hoopt deze way of life nog lang vol te houden.
Het gesprek maakt me trots dat ik mijn kinderen dit leven kan bieden. Ze kan laten zien dat geen droom te groot is. Het neemt ook enige twijfel die ik wellicht nog had weg.
De jongens zelf zijn inmiddels al volledig aan deze leefstijl gewend. De afgelopen weken in de haven stonden in teken van inkopen en bootklussen. Terwijl de jongens onder mijn begeleiding met de neus in de schoolboeken zaten, lag Leon in de bakskist om de stuurinrichting onder handen te nemen en de loospijpen te checken, zat hij op de SUP om de romp in de was te zetten of hing hij over de motor en in de mast. Geen plekje bleef ongezien. Daarnaast verving Leon twee zonnepanelen en installeerde hij Starlink internet. En dat allemaal met een herstellende schouder 💪.
Met zijn vieren brachten we vier lange middagen door in de supermarkt. Voor meer dan 2.000 dollar kochten we proviand dat ik vervolgens een plek moest geven aan boord. Onder de vloerplanken, onder de zittingen van de bank, en achter deuren. Geen plekje blijft onbenut op de 12,5 meter die onze boot lang is. Toen de boot teveel overhelde naar stuurboord, kon ik alles weer openhalen om de zware producten als conservenblikken en meel te verplaatsen naar bakboord. Drie grote tassen vol aan koek, chips en andere snacks plaatsten we achter een net op de rechterhelft van Bent zijn bed. Met de jongens bezocht ik de tandarts en vulde de boordapotheek aan. We bestelden pakketjes met speelgoed voor de komende oversteken en voor verjaardagen en kochten een nieuwe voorraad uv-shirts en zwembroeken hij de Decathlon in Panama City. En toen, na drie weken doorwerken, kwam het eind van de to do-lijst in zicht.
Toch stonden de afgelopen weken niet alleen in het teken van praktische zaken. De jongens vermaken zich kostelijk in de haven. Ze maken gretig gebruik van de mogelijkheid om zelf van boord te kunnen. Vandaag hadden we een record! 2 uur en 50 minuten hebben Bent en Bruis in het zwembad gelegen. Liggen deden ze zeker niet. Duiken, bommetjes maken, ringen opduiken, met de Lego-boot spelen, ballen overgooien, lummelen en uiteindelijk rond het zwembad verstoppen. Het was dolle pret met de meiden van de Nederlandse boot Paradiso. Eergisteren arriveerden Charlotte en Marjolein met hun ouders en de jongens halen het maximale uit het gezelschap van Nederlandse speel kameraadjes.
Wat een geluk was het ook dat vorige week de Chill a Lot kwam binnenvaren. Ook een Nederlandse boot met een familie met twee jongens. Het was meteen AAN tussen hun Joep en onze boys. Vier dagen non stop vol d’r op!! Het was als ouder een genot om te zien hoe de jongens hun plan trokken. Zelf erop uit in de haven. We zijn het niet gewend dat we niet weten waar de jongens uithangen. In Harderwijk woonden we op een woonpark, veilig en beschermd achter een slagboom. In de zes maanden op de boot konden de jongens ook niet zelf op pad. We zijn altijd bij ze. En zij bij ons. Maar de jongens worden groter en we kunnen ze steeds iets meer loslaten. Dus zaten we deze week voor het eerst samen te dineren aan de haven terwijl de jongens ‘ergens uithingen’. Even een uurtje quality time. Dat zijn de momenten om te plukken. Om half 10 konden de jongens niet meer op hun benen staan en kwamen ze aankakken. In het vaak zo bedenkelijke gezicht van Bent las ik een combinatie van moeheid, opwinding en gelukzaligheid. Zijn zelfvertrouwen groeit elke dag en ik zie hem openbloeien.
Terwijl ik dit typ, hoor ik het onmiskenbare geluid van iemand die voor een check de mast in wordt gehesen. Nagenoeg alle boten liggen hier in Shelter Bay Marina om dezelfde reden: voorbereidingen voor de transit van het Panamakanaal en de daarop volgende 8.000 te overbruggen zeemijlen over de Stille Oceaan. Ankerkettingen worden uitgelegd, stagen (staaldraden die de mast overeind houden) worden vervangen, motoren geserviced en uiteraard worden karrenvrachten aan proviand aan boord gebracht. In de ‘gevraagd en aangeboden’- chat van de Shelter Bay Marina -appgroep is het een drukte van jewelste. Wat de één afdankt is voor de ander van onschatbare waarde. Dagelijks vanaf 16 uur verzamelen de cruisers zich rondom het zwembad voor een welverdiende duik in het verfrissende water. En op zondagen drommen de cruisers samen rond de potluck-bbq. Het is een heuse community en we voelen ons te midden van gelijken. Iedere dag vertrekken er weer enkele boten. Die mogen invoegen op de snelweg van zeetankers richting het westen. De boot naast ons kreeg vanochtend de feloranje ronde ballen en dikke blauwe lijnen geleverd die benodigd zijn in de sluizen. Morgen krijgen wij onze levering. Wat betekent dat we over twee dagen mogen aantreden.
Woensdag de 12e zullen we rond 16 uur (22 uur Nederlandse tijd) bij de eerste drie sluizen liggen. Daarna overnachten we op het Gatún meer aan een mooring boei. Donderdagochtend vertrekken we voor een vijf uur durende motortocht over het meer naar de laatste drie sluizen alvorens de deuren naar de Pacific voor ons openen. We zijn live te volgen op marinetraffic of via de live-cams van de sluizen.
En wie zich afvraagt wat de ophef voor dat Panamakanaal eigenlijk is, verwijs ik graag naar mijn volgende blog 😆. De komende dagen zal ik op insta en Facebook updates plaatsen van de canal transit. Daar zie je ook wie onze line handlers zijn! Mis het niet 😜.
- ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
- Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
- Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4
Kapitein van mijn Geluk 