Kapitein van mijn Geluk

Start van de voorbereidingen voor de Pacific crossing

“Vandaag hebben jullie weer juf Frieda”, zeg ik als ik mijn tweede kop koffie op heb. “We willen de meester”, antwoorden de jongens in koor. Tja, de meester heeft een kluslijst om af te werken dus de jongens zullen het deze weken met de juf moeten stellen.

Na een gezellige Kerst en een tropische variant van oudejaarsavond hebben we ons losgemaakt van het paradijselijke San Blas. Via een tussenpersoon, een zogenaamde agent, hebben we de doorgang voor het Panamakanaal geboekt halverwege februari. We hebben dus voor het eerst in lange tijd weer een deadline. Er moeten voor die tijd nog wat klussen en checks gedaan worden aan de boot en er moeten heel wat inkopen gedaan worden. De eerste pakketten zijn al besteld, zoals een reserve stuurautomaat voor de oversteek van de Grote Oceaan. 

Onze eerste stop na San Blas was Puerto Linton. Een grote baai tussen het vasteland van Panama en een eiland voor de kust. Er ligt een marina met een watersportwinkel waar we de nodige onderdelen scoorden. Ook ontmoetten we er na jarenlang digitaal contact de crew van zeilboot Choctaw, Liza en Akko. Een gezellige ontmoeting waarin uitgebreid verhaald werd over belevenissen van jarenlange zeezwerftochten. 

Met de dinghy gingen we op excursie vanaf Linton door de mangrove naar de naastgelegen Panamarina waar we 9 jaar geleden met Puff lagen. Nou ja, lagen is niet de goede omschrijving. Het is de plek waar we Puff achterlieten voor onbepaalde tijd toen Leons vader geheel onverwachts de diagnose ‘uitgezaaide kanker’ kreeg. We vlogen toen naar Nederland om, naar wat we op dat moment niet konden vermoeden, drie maanden later terug te keren na een kort ziekbed en overlijden van onze kapitein Jan. Enfin, dat verhaal is jullie bekend. 

Vanaf Linton laten we deze geschiedenis achter ons en varen we verder west dan we met Puff gedaan hebben. Op weg naar onbekende wateren, niet wetend wat de toekomst precies brengt. Dat het avontuurlijk gaat zijn, staat vast. Maar Linton liet ons niet zomaar los… 

Ik zie Leon nog zitten in de kuip met wijd opengesperde ogen, wild snuivend naar zuurstof, niet responsief. Eric hield hem vast en gaf Leon een paar flinke klappen op zijn wang. “Bij me blijven! Leon, blijf bij me!” Mijn eerste gedachten waren bij de kinderen geweest. Die had ik naar binnen gestuurd en gezegd daar te blijven met een filmpje. Dat deden ze. En nu zag ik hoe deze onbekende man Leon probeerde bij kennis te houden. Na een tiental, misschien twintig seconden kwam hij bij. Meteen was hij aanspreekbaar. Eric lachte opgelucht: “Goed dat je er weer bent Leon. En terwijl je ‘out’ was, heb ik je arm terug in de kom gezet.” 

Even daarvoor was Leon bezig geweest boodschappen uit de dinghy op onze boot te laden. De ankerplek in Linton heeft aardige swell (golfslag). Bij het uitladen van een zwaar pakket flessen heeft de swell hem uit balans gebracht. In een poging zich op te vangen heeft hij op de een of andere manier de schouder uit de kom ‘getrokken’. Leon is daarbij te water geraakt maar kon wonder boven wonder zelf uit het water klimmen. Het is alsof we een engel op onze schouders hadden, want op dat moment kwam – naar we nu weten – mede-cruiser Eric van zeiljacht Abayomi, voorbij varen. Hij zag het hele voorval gebeuren, sprong bij ons aan boord en verleende Leon eerste hulp. Of beter gezegd: alle hulp 🙏. Door zijn adequate handelen heeft Leon uiteindelijk weinig tot geen schade aan zijn arm. Het herstel verloopt dan ook soepel. Maar het blijft de komende tijd erg oppassen dat hij geen onverwachte bewegingen maakt die de arm weer uit de kom doen schieten. 

Een ongeluk zit, zoals ze zeggen, in een klein hoekje, en kleine hoekjes hebben we aan boord genoeg. Of wat ik wil zeggen: ongevallen zijn gauw gebeurd op de kleine oppervlakten aan boord. Vooral tenen hebben het zwaar te verduren 🥴.

Na Linton lieten we het anker zakken in Portobello om herenigd te worden met de Rollercoaster voor Bruis zijn vijfde verjaardag. Portobello heeft een rijke geschiedenis en staat bekend om de ruïnes van een kasteel uit de tijd van de Spaanse overheersing. De forten die ooit de stad verdedigden tegen aanvallen van piraten zijn door UNESCO uitgeroepen tot werelderfgoed. Dé ideale plek voor een piratenfeestje🏴‍☠️! Terwijl Connie en ik de picknick uitstalden tussen de ruïnes, gingen de kinderen op zoek naar een eeuwenoude schat. En als klapper op de vuurpijl waren we ‘s middags uitgenodigd aan boord van het Nederlandse tallship Gulden Leeuw voor een rondleiding. De kleine piraten enterden vol vuur het schip om vervolgens door kapitein Arjan te worden overmeesterd. De jongens keken hun ogen uit, van de drie masten met ra’s tot de enorme ankerlier en van de stuurhut tot het motorruim. Bruis had de beste dag van zijn leven ❤️. 

Na twee dagen was het tijd om verder te varen richting Colón, de havenstad aan de Caribische zijde van het Panamakanaal. Daar hadden we vanaf 15 januari een plekje gereserveerd in Shelter Bay Marina. We zeilden onze laatste mijlen in de Atlantische Oceaan. Na het omzeilen van het ankerveld voor zeetankers, riepen we de havendienst van Puerto Cristóbal, zoals de industriehaven heet, op. “You may proceed to the breakwater captain.” Met een snelheid van 7 knopen scheerden we op de ingang van de breakwater af, een dam in zee om de haven te beschermen. We staken de vaargeul over voor een uitvarende tanker en draaiden de boeg vervolgens naar de met een tiental meters hoge bakens gemarkeerde ingang. Met de golven op onze kont, surfden we naar binnen. De jongens vergaapten zich aan de voorbij komende tankers. Wat een mijlpaal! 

“Mama, wanneer beginnen we?” “Ik kom eraan schatten”, antwoord ik. “Nog even dit blog aftypen.” Leon hangt inmiddels over de motor om de olie te verversen en juf Frieda begint zo met de les. De jongens kunnen niet wachten tot school begint. Want, hoe eerder we beginnen, hoe eerder we klaar zijn. En dan kunnen we naar het zwembad! Shelter Bay Marina heeft naast alle faciliteiten die je van een haven mag verwachten ook een zwembad. Mede de reden dat we ervoor kiezen om hier de voorbereidingen voor de Pacific af te ronden. 

Wat er dan nog gedaan moet worden aan de boot? Twee zonnepanelen vervangen, mast en rigging check, motoronderhoud, afvoerslangen in natte cel vervangen, check van de stuurinrichting, slingerzeil monteren, buiskap naaien en meer kleine dingen. Tot Tahiti, waar we ergens tegen juni aankomen, zullen we weinig tot geen inkopen kunnen doen. Basics als meel, rijst en verswaren zijn wel te krijgen op de verschillende tussenstops, maar ‘westerse producten’ zullen niet te krijgen zijn. Bovendien moeten we voor de oversteek van een maand volledig zelfvoorzienend zijn, plus natuurlijk extra noodvoorraad. Dat betekent een zeer uitgebreide shopping list van o.a. 50 kilo meel, 20 kilo pasta, 15 kilo rijst, kilo’s koffie, liters fruitsap, melkpoeder, conserven, lang houdbare producten als kookroom, soepen, knakworst, broodbeleg, noten en gedroogd fruit, verzorgingsproducten, dranken, gekoelde producten als boter en kazen en heel heel veel snacks/repen/chips voor de vele nachtwachten en borrels op stranden in paradijselijke atollen. En natuurlijk weer een ellenlange lijst groente en fruit. De uitdaging voor mij om deze voorraad zeevast weg te stouwen onder vloerplanken, in een van de twee natte cellen en zonodig achter een slingerzeil in de voorpunt van de boot. Ik moet gniffelen als ik denk aan de stress die mensen ervaren voor de boodschappen voor het kerstdiner met de hele familie. Dat is peanuts vergeleken met deze inkopen 10XL. 

Ook wordt er aangeraden voor de kinderen alles mee te nemen wat we nodig hebben. Dus moeten we een nieuwe maat kleren en schoenen inslaan, en hebben we nog wat speelgoed besteld dat we de komende maanden af en toe kunnen uitdelen voor lange oversteken. Na al die voorbereidingen kunnen we dan wel écht off-grid 😆. 

Het is al bijna 9 uur. De juf verzaakt… Later meer!

• ‘Brissie’, een miljoenenstad als achtertuin
• Door het oog van de naald en een antwoord op de meest gestelde vraag
• Memoires of a Pacific Ocean Crossing: over de finish
• Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 5
• Memoires of a Pacific Ocean Crossing: op weg naar de finish – dag 4