Tongariro National Park, het voelt alsof we een andere planeet zijn binnengestapt: ruig en dramatisch. De zwarte hellingen van de vulkanische reuzen Mount Ngauruhoe en Mount Ruapehu steken scherp af tegen de helderblauwe lucht. Voor ons slingert het pad tussen de lage alpineplanten; mossen en taaie grassen klampen zich vast aan de schrale bodem. De jongens zetten stevig de pas erin – er staat vandaag 17 kilometer op de planning – de langste hike tot nu toe voor de kinderen.
En het is niet zomaar een dag. Het is Bents verjaardag. In de rugzak zitten taartjes verstopt, bedoeld voor een bijzonder moment tijdens deze Tama Lakes-wandeling.
Eergisteren zagen we aankomen: dit zou de laatste zonnige dag van de week worden. Dus ook al is het niet de favoriete invulling van de verjaardag van een negenjarige, we pakten de tent in en vertrokken richting Tongariro. Maar niet zonder eerst goed te hebben gevierd.
Dat deden we bij de ‘Luge’ van de Skyline van Rotorua. Met z’n allen sjeesden we in skelters de berg af, haarspeldbochten door, elkaar inhalend alsof het een echte race was. Bruis als live verslaggever, papa en hij samen in één kar, en Bent die via de binnenbocht voorbij kwam schieten. Zes keer omhoog met de gondel, zeven kilometer aan tracks; het was één groot avontuur. Een verjaardag om nooit te vergeten.
Alsof dat nog niet genoeg was, volgde er gisteren nog een extra verrassing bij Lake Taupō. Bent kreeg een spontaan verjaardagscadeau van andere kampeerders: een opblaasboot. En daar gingen papa, Bruis en Bent mee de rivier af, een klein raftingavontuur als bonus.
En dan nu, terug naar vandaag.
Na uren lopen verschijnt daar ineens, als uit het niets, het melkachtig blauwe water van het Lower Tama Lake. Omringd door zwart vulkanisch gesteente ligt het meer er bijna onwerkelijk bij. De perfecte plek voor een taartje. Even zitten, kijken, genieten. Dit is zo’n moment dat je wilt vasthouden.
De volgende dag worden we wakker in de regen, precies zoals voorspeld. Tijd om verder te trekken, richting de volgende vulkaan: Mount Taranaki. In de aanhoudende regen stuurt Leon ons over de kronkelende weg van de Forgotten World Highway. We rijden dwars door een vergeten stukje Nieuw-Zeeland waar de wereld stiller en ruiger wordt. De smalle weg slingert zich door dichtbegroeide heuvels en afgelegen valleien, langs steile kliffen en diepe ravijnen, waarbij elke bocht een nieuw uitzicht onthult. Wolken hangen laag tussen de heuvels en geven de route een bijna mysterieus karakter.
Eenmaal terug in de bewoonde wereld zetten we ons kamp op. Op de camping met uitzicht op de perfecte kegel van Taranaki nemen we even gas terug. Tijd voor school, voor rust, voor bijtanken. Maar niet voor lang 😅. Twee dagen later is het mijn verjaardag en wat is een verjaardag zondag vulkaanaanzicht 😆. We rijden de berg op om Taranaki van dichtbij te zien. Het voelt bijna als wintersport: frisse lucht, gure wind, zom en wolken wisselen elkaar af. Doel is de Manganui Gorge Suspension Bridge, een hangbrug over een kloof: 45 meter boven het dal, meer dan 100 meter lang. Stap voor stap lopen Bruis en ik de brug op. Onder ons gaapt de diepte, boven ons schuiven wolken langs de top van Taranaki. Spannend, maar wát een ervaring.
Een volgende hoofdstuk lonkt: het Zuidereiland.
Weken geleden was de ferry reeds volgeboekt, maar zoals altijd vinden we een oplossing. In Wellington lukt het om last-minute mee te kunnen, morgen vertrekken we! Maar eerst nog iets bijzonders: een ontmoeting met Veerle de Vries en haar gezin, afkomstig uit dezelfde geboorteplaats als ik, Geleen. Een avond vol gezelligheid, spelende kinderen en Nederlandse kletspraat!
Onder een stralende zon varen we met de ferry door de Marlborough Sounds, een doolhof van water en bergen. Het is alsof we door een fjord glijden, omringd door pure natuur. Wat een schoonheid!
En dat is nog maar het begin van het Zuidereiland.
De dagen erna kamperen we aan een rivier, waar de jongens geen zandkastelen bouwen, maar burchten van stenen. De nachten worden kouder, soms maar 6 graden, dus we kruipen diep in onze nieuwe, dikke slaapzakken. Alles voelt net wat ruiger, echter… en misschien juist daardoor nog mooier.
Nieuw-Zeeland blijft ons verrassen. Hoogtepunt na hoogtepunt stapelt zich op, en soms weten we nauwelijks nog wat we vorige week hebben gedaan.
Maar één ding is zeker: dit avontuur groeit met ons mee.
En wij groeien er middenin.
Kapitein van mijn Geluk 