Meer dan twintig jaar geleden was Nieuw-Zeeland de droom die door mijn vingers glipte. Als backpacker in Australië had ik simpelweg niet het geld om de oversteek over de Tasmanzee te maken.
Nu, twee decennia later, landen we in Auckland. Klaar om dit land te ontdekken; niet met backpacks, maar met een auto, een daktent en twee razend enthousiaste jongens van zes en acht.
Al drie weken verkennen we het Noordereiland van Nieuw-Zeeland, en de ervaring voelt nog altijd bijna onwerkelijk.
Ons avontuur begon op uitgestrekte, lege stranden van de Far North, van die plekken waar je je ongekend klein voelt. Op het legendarische Ninety Mile Beach scheurden we met vrienden, de ‘Rollercoasters’, in onze 4WD over het harde zand, terwijl de golven naast ons beukten als een levende soundtrack. Aan het eind wachtte de Te Paki Giant Sand Dunes. Met surfboards onder de arm ploeterden we de gigantische zandduinen op, stap voor uitputtende stap door het diepe, mulle zand. Boven was er niets dan duinen, zover het oog reikte. En daarna: pure adrenaline, terwijl we ons naar beneden stortten, stuivend op onze boards over zand.
De eerste weken stonden ook in het teken van weerzien. Het zeilleven heeft de bijzondere eigenschap om vriendschappen over oceanen te verspreiden, om ze vervolgens op de meest onverwachte plekken weer samen te brengen. Al op dag één ontmoetten we de ‘Striders’, die we voor het laatst zagen in Tonga, en bezochten we de spectaculaire Whangārei Falls. Klauterend over gladde rotsen bereikten we de achterkant van het donderende watergordijn. Wauw! Als dit pas het begin is van wat Nieuw-Zeelands voor ons in petto heeft, belooft het onvergetelijk te worden.
Kort daarna zagen we vrienden van de Leia terug voor een weekend aan de Kai Iki Lakes, waar oude verhalen opnieuw tot leven kwamen en nieuwe herinneringen gemaakt werden. Van epische nerfgevechten, kokkels zoeken op een winderig strand en dammen bouwen tot malse steaks van de grill en logeerpartijen. Na Frans-Polynesië, de Cookeilanden en Tonga hebben we weer een geweldige tijd gehad met de Leia-familie!
Maar toen was het tijd voor de échte road-trip: alleen wij, de natuur en onze trouwe Volvo XC90 met daktent, ons thuis voor de komende drie maanden.
Onze eerste nacht alleen in de wildernis brachten we door op Dickey Flat Campsite, midden in de natuur. Geen douches, geen voorzieningen, behalve een simpel long-drop toilet. En een koele rivier om je in te wassen.
Vanaf daar wandelden we acht kilometer door het historische mijngebied van Karangahake Gorge, door donkere tunnels en langs verlaten spoorlijnen uit het begin van de twintigste eeuw. Voor de jongens was het ‘Minecraft in het echt’. Voor ons voelde het als een wandeling door de geschiedenis: klauterend over rotsen, langs de rivier, en ons voorstellend hoe het leven daar ooit moet zijn geweest.
Na dagen in de bush, trakteerden we onszelf op twee nachten luxe – althans, voor ons dan – in een eenvoudig motel met echte bedden en warme douches. Opgeladen reisden we verder naar het zuiden, naar Rotorua, waar de aarde zelf lijkt te leven. In het Geothermal Wonderland gloeide het landschap in onmogelijke kleuren: neon groen, fel oranje en dampend blauw. Bewijs dat de natuur mooiere kunst maakt dan welke kunstenaar dan ook.
En dit is nog maar het begin. Drie weken onderweg, ontelbare kilometers gereden, vriendschappen hernieuwd en verwonderd door dit land. En de weg leidt verder naar het zuiden, dieper een land in dat nu al onze stoutste dromen waarmaakt.
Twintig jaar geleden was deze droom onbereikbaar. Vandaag leven we hem samen, stap voor adembenemende stap.
En dan hieronder onze campsites 🙌
Kapitein van mijn Geluk 