Kapitein van mijn Geluk

Bruis staat op de steiger en ik houd de camera op hem gericht. “Je weet hoe langzaam dit gaat, dus ik maak een timelapse.” Hij rent naar het eind van de steiger en sprint terug. “Tada! Hier zie je een standbeeld”, zegt hij, terwijl hij met gespreide armen zijn denkbeeldige bouwwerk presenteert. Alsof hij zojuist in sneltreinvaart een Minecraft-standbeeld heeft gebouwd. Bruis’ allereerste Minecraft-vlog 🤷‍♀️.

Goed idee voor dit blog, een timelapse, want onze laatste zes weken in Brisbane zijn niet in één verhaal te vangen. Daar gaan we: het is kerstavond. In onze meest nette kleren haasten we ons over straat. Waar volgens Google Maps de kerk lag, was niets te bekennen. Na wat speurwerk zijn we nu op de goede weg, weliswaar aan de late kant voor de kinderkerstmis. We sluipen de kerk in en nemen achterin plaats. Drie kwartier later staan we weer buiten. Met een zakje snoep in de hand. Snoep in de kerk?! Voor alles is een eerste keer. Dat geldt ook voor de gourmetpoging op onze tafelbarbecue, op een kleed op de steiger. Kerst in Brisbane was gezellig en knus, zoals Kerst hoort te zijn.

Fast forward langs de bioscoop, de gamehall, op de fiets bruggen van Brisbane afvinken, naar de spetterende nieuwjaarsvuurwerkshow op de rivier. De laatste dag van het jaar voelde als afscheid. Ik sta stil bij het afgelopen jaar. Eén onwerkelijke waarheid: we zijn de hele Stille Oceaan overgestoken. Van de allereerste sprong in de Pacific tot aan de watervallen van Frans-Polynesië. Van de magie van het windstille Tahanea tot de rauwe stormen bij Australië. En van het wonderlijke wildlife van de Galápagos tot de betoverende, kleurrijke onderwaterwereld van de Tuamotus.

Terwijl we de boot drijvende hielden en school aan boord gewoon doordraaide, zeilden we duizenden mijlen en ontmoetten we mensen die ons hart verwarmden en onze ziel raakten. Culturen die we niet kenden, die ons verrasten, verbaasden, deden duizelen.
Maar wat mij het meest zal bijblijven, is de band tussen ons vieren. Samenzijn, elkaar 100% vertrouwen, overgave aan de ups, de downs, de elementen. Overleven. Het leven vieren.

Dan fast forward naar de werf, waar we een week onderhoud uitvoerden aan Le Tournesol terwijl we aan boord woonden. Na 16.00 uur was het personeel weg en hadden we ‘baas-uur’, dan waren wij de baas! Met water spuiten voor verkoeling, de tuinslang als kanon, racen met de elektrische auto met aansturing vanaf de ‘skybox’. Maar ook vele schooluren in de aircokamer als voorbereiding op de aankomende ‘vakantie’ naar Nieuw-Zeeland. Ondertussen had Leon een trial voor zijn nieuwe carrière als handyman. “Help, mijn man is klusser” is voor hem niet aan de orde. Als een ware professional pakte hij het onderwaterschip aan. De boot kwam na 18 maanden overigens prachtig schoon en ongehavend uit het water. Het betrof dus vooral regulier onderhoud. Na een stevige boenbeurt schitterde Le Tournesol als een ware briljant in de zon.

Want de verkoop staat voor de deur. Officieel konden we haar nog niet aanbieden op de Australische markt. Ze moest daarvoor eerst officieel geïmporteerd worden, welk grapje een flinke hap uit onze spaarrekening kostte. Nu dat allemaal achter de rug is, rest ons nog de taak om de boot leeg te halen voor de fotoshoot. Een hels karwei! Wat een spullen verzamelt een mens aan boord. Op de foto’s lijkt ze een andere boot: ze rijst hoger uit het water, alsof ze glimlacht onder de verlichting.

We verplaatsen naar de d’Albora marina in Manly, waar Le Tournesol de komende maanden haar thuis zal hebben. Daar ontmoeten we ook de Nederlanders Ramona en Ronald. Ze wonen en reizen – eerst met een caravan en sinds kort per boot – al meer dan twintig jaar in Australië en krijgen deze week hun Australische citizenship. Het klikt meteen en zij bieden aan een oogje op Le Tournesol te houden als wij in Nieuw-Zeeland zijn 🙏.

Afgelopen weekend werden we getrakteerd op een weekendje weg door onze cruiservrienden van de Seaxii. 🙏🙌 Een welkome afwisseling van het leven in de marina. Terwijl het kwik steeg naar 38 graden schoot Bent met de Seabob door de wateren rond Moreton Island, Andrew in de achtervolging. Ik ging airborne op de e-foil.

Jamie vroeg me of ik dit leven niet enorm ga missen: het ankeren voor witte stranden in azuurblauw water, een biertje met cruisers op het strand bij zonsondergang, de kinderen die surfen op de golven, het wiegen van de boot achter het anker…
Natuurlijk komen er momenten dat ik zal denken ‘take me back!’ Met name de vrijheid van het leven met de dag ga ik zeker missen, maar ik weet ook dat het tijd is voor een nieuwe wending. Voor avonturen aan land, voor een sociale kring voor de jongens, voor nachten doorslapen zonder alert te zijn, voor regelmaat en comfort. En wat achter ons ligt, zit in ons hart. Dat nemen we mee in onze ziel en neemt niemand ons ooit nog af.

De tickets voor Nieuw-Zeeland zijn geboekt. Morgen vliegen we. Na de pressure cooker van de afgelopen week is het goed dat er een einde komt aan deze periode van stilstand en afronding. Op weg naar nieuwe avonturen. De tassen staan klaar, de auto met daktent wacht op ons aan de andere kant van de zee. Here we come!! ✨