Volbloed noemde Leon ze toen hij ze voor het eerst zag. Dat was in San Blas negen jaar geleden. We lagen met Puff voor anker bij Green Island. De palmbomen stonden fier te wuiven in de wind, met palmbladeren in alle kleuren groen. Weelderig, vol met kokosnoten, soms wel zo groot als een basketbal. Volbloed palmbomen.
Ook nu wuiven ze me tegemoet als ik mijn hoofd buiten het luik steek. De zon stijgt langzaam op aan de hemel en een schilderspallet aan blauwtinten ontvouwt zich langzaam om ons heen. We liggen bij het eiland Banedup, in het westen van San Blas. Wij en 19 (!) andere boten. Ook de tijd in San Blas heeft niet stilgestaan. Ik denk weer terug aan negen jaar geleden. In een hoekje van de ankerplaats lieten we het anker zakken. Er was geen andere boot te bekennen. Ook het strand was verlaten. In ons nakie sprongen we in het water en zwommen naar het eiland. Daar struinden we langs het strand, opgaand in de verlatenheid. Vandaag de dag zijn er op het eiland een bar en een restaurant gevestigd en verwachten ze met Kerst een grote drukte. Van verlatenheid is weinig sprake meer. De charterboten varen af en aan en gasten worden met bijbootjes gedropt op het parelwitte strand; het is thé place to be.
Dat de tijd niet heeft stilgestaan, merkten we ook de afgelopen weken in onze tour door Guna Yala. In de meer traditionele communities in het oosten zagen we in de met palmbladeren bedekte hutten al grote televisies. Ook de mobiele telefoon is niet meer weg te denken. Overal blijken we mobiel bereik bereik te hebben, in tegenstelling tot negen jaar terug. Elk dorp dat we verder naar het westen zeilden, zagen we ‘s avonds meer verlichting. Tot we in Nargana, onze Kuna-vriend Arkin noemde het toen al ‘pequeño Panama-city’, de eerste elektriciteitsmasten zagen.
Arkin. Wat zagen we ernaar uit om hem weer te ontmoeten. In 2015 trokken we ruim een week met hem op. Hij liet ons zijn dorp ‘Ukupseni’ zien, leerde ons barbecueën ‘Guna-style’ en nam ons mee naar zijn familie en het graf van zijn vader. Begin december lieten we het anker vallen in Snug Harbour, de ankerplaats waar we Arkin destijds ontmoetten. Al gauw hing de eerste visser met zijn ‘ulu’ (kano) langszij. We maakten een praatje en vroegen naar Arkin. We kregen bevestiging van wat we eigenlijk al wisten, maar wat we niet konden geloven. Arkin is in 2019 overleden. Via de cruisers-tamtam hadden we dat in de afgelopen jaren al vernomen maar we hoopten dat het niet waar zou zijn. We hadden veel mooie foto’s van Arkin en zijn familie die we uitprintten en besloten naar zijn familie te brengen. Het was een bijzonder weerzien. De vrouw van Arkin herkende ons nog en wij haar. Ook nu bleef de communicatie beperkt door de taalbarriere, maar om te zien hoe de hele familie zich rond de foto’s verzamelde was onbetaalbaar.
Naast het herbeleven van alle prachtige momenten van toen, maken we met de kinderen nieuwe onvergetelijke herinneringen. Zo bleek Sinterklaas langs te zijn gevaren bij Snug Harbour. De Pieten lieten per flessenpost weten dat de zak met de cadeaus op het kleine eiland achter de boot lag. Met gillende kinderen van de opwinding sprongen we in de dinghy om de zak te zoeken. En ja hoor! Wat een feest 🥳!
Na een kleine maand off-grid konden we in Nargana voor het eerst ergens een hapje eten. Kip en friet! Wat wil je nog meer 😆. De jongens smulden van de frietjes, tot twee keer toe.
Ook maakten we met de dinghy een ‘riviercruise’ de Rio Diablo op. Omringd door oerwoud bromden we de rivier op en vergaapten ons aan het groen. We zagen een gezonken boomstam onder water over het hoofd en door de klap ertegen, verloren we bijna de buitenboordmotor. Gelukkig had Leon de gashendel stevig vast waardoor hij net niet onder water verdween. En zo is elke dag weer een avontuur op zichzelf.
Naarmate we meer naar het westen kwamen, werd het water blauwer en de eilandjes idyllischer. De jongens krijgen geen genoeg van het zwemmen. Bommetjes maken ‘voor de mensheid!!’ (🤷♀️ zal wel uit een filmpje komen), snorkelen en duiken. Bruis zwemt inmiddels met gemak naar de bodem op enkele meters diepte.
Samen herinneringen maken met onze boys, daar draait deze reis om. Of zoals ze zo mooi zeggen ‘collecting moments’. De eerste oversteek van Curaçao naar Colombia deed een vuurtje in me ontwaken. De vonk tussen de oceaan en mij sprong over. Die liefde was weggezakt in de afgelopen acht jaar waarin ik in Nederland in comfort leefde, niet overgeleverd aan de grillen en de schoonheid van de natuur. Twee etmalen op zee deden me beseffen dat die oversteek te kort was. Dat werd nogmaals bevestigd na de oversteek van Colombia naar Panama. Ik verlang vurig naar het voelen van de elementen op mijn gezicht en wil de oceaan in al zijn facetten tot mijn hart binnenlaten. Me verliezen in de tijdloosheid, opgezogen in het zeilersvacuüm. Voor Leon is dat al niet anders. De jongens doen het bovendien goed op zee. Zouden we het aandurven om als gezin een oceaan over te steken?
Het antwoord is ja! We hebben alles in gang gezet om begin februari door het Panamakanaal te gaan. Dan ligt de Grote Oceaan voor ons. En die heet niet voor niets ‘groot’. Om de 3.800 zeemijlen (ruim 7.000 km) aan oceaan op te breken, zullen we na een kleine duizend mijl een stop maken op de Galapagoseilanden. En vanaf daar hopen we de ‘BIG jump’ naar Frans-Polynesië te maken. Als het universum ons goed gezind is 🌟.
Dit is het moment. De droom was er 15 jaar geleden al. Met Puff liep het anders, maar nu voelt het goed. Het wordt een grote uitdaging, dat beseffen we ons terdege. Maar we voelen dat we het aankunnen.
We wensen jullie allemaal fijne momenten toe de komende feestdagen. Proost op alle herinneringen die gemaakt gaan worden in het nieuwe jaar 🥂. Als afsluiter een kleine impressie van Kerst in Guna Yala 🎄!
Kapitein van mijn Geluk 