“Mama, ik heb heel veel zin om te varen”, fluistert Bent naast me. Ik open mijn ogen en reik met een arm naar mijn telefoon. Slaperig kijk ik op het scherm: 6.03 uur. Bents ogen schitteren van opwinding. “Ik ook, schat. Morgen gaan we.”
Na bijna anderhalve maand in Colombia vertrekken we morgen naar de San Blas eilanden in Panama. Het is een tocht van twee etmalen. Ruim twee weken hebben we gewacht op een zogenaamd weergat, een periode van wind uit de juiste richting om naar het zuidwesten te varen. We lagen dus zoals ze dat noemen verwaaid. Maar er komt een break in de wind en die kans pakken we!
Terwijl ik de boodschappen inruim, denk ik terug aan de bijzondere tijd hier. Het lijkt alweer lang geleden dat we uit de bus gezet werden op weg naar Bonda. Pardoes stonden we met onze jongens en drie grote tassen langs de weg in de zengende hitte van de middagzon. Wegblokkade. We konden wel een motortaxi nemen, zei de chauffeur. Eerst maar de schaduw opzoeken onder een dikke boom; daar stonden meer gestrande reizigers. Met behulp van Google translate vroeg ik een dame die naast ons stond hoe we een motortaxi konden krijgen. Motors zoefden langs ons heen, maar leken allemaal bezet. De dame begon een beetje te wijzen en rond te vragen en daar verschenen twee motoren. “Para Bonda Policía”, gaf ik aan. “Es possible con los niños?”
Niet veel later scheurden we langs de file. Voorop de chauffeur met een rugzak op zijn buik, ik achterop met een rugzak en tussen ons in geklemd zat Bent. Zonder helmen uiteraard… Leon en Bruis zaten idem dito op de andere motor. We slingerden tussen stilstaande vrachtwagens door om stukken over het linker wegdeel te pakken. Tegemoetkomende motoren sjeesden rakelings langs ons. Bent vond het machtig mooi, ik zat met samengeknepen billen.
De blokkade bleek een demonstratie. Het was vredig: hele gezinnen zaten met tafels en stoelen op de weg. Op een barbecue lag vlees te garen. Alleen de oranje pionnen en de toezichthoudende politie verklapten dat dit geen buurtbarbecue was. Met de motoren konden we er moeiteloos langs en al gauw kwamen we aan in Bonda. Daar stapten we over op nieuwe motortaxi’s om het laatste half uur de bergen in te rijden naar ons hostel voor de komende dagen.
Bij aankomst hoorden we de rivier door de Paso del Mango stromen, een vallei waar we de komende dagen watervallen zouden gaan bezoeken. Het ruisende geluid was een tastbare herinnering aan de zware regen van de dag ervoor. Maar vandaag was het helder en de receptionist raadde ons aan die middag de sunset hike te doen. In Colombia moet je pakken wat je kan wat betreft het weer in het regenseizoen. Dus niet uitstellen tot morgen. We deden onze wandelschoenen aan en vertrokken aan het eind van de middag voor de klim van een uurtje. “Het pad wordt niet veel gebruikt”, waarschuwde de man, “dus pas op voor slangen”. Slik. We zigzagden over, door de regen, uitgesleten paadjes de berg op. Het laatste stuk liepen we door hoog gras. Ik ging voorop en keek met argusogen waar ik mijn voeten neerzette. Gelukkig geen slang te zien.
Het uitzicht was prachtig, vanaf de bergtop hadden we een 360 graden uitzicht. In de verte zagen we de stad met daarachter de zee, achter ons prikten de pieken van de Sierra Nevada de Santa Marta in de donker wordende hemel. Het ‘blauwe uur’ voor zonsondergang gaf de lucht een zachte mystieke kleur. Een bui kwam langzaam naar ons toe drijven en trakteerde ons op een regenboog. We namen alle vier het moment in ons op alvorens we de terugweg begonnen.
De dag erna bezochten we de aangrenzende Finca de Chocolate en lieten we ons alles uitleggen over het productieproces van chocola: vanaf de bloesem aan de boom, tot de vrucht, het oogsten, fermenteren, drogen, roosteren en uiteindelijk malen van de cacaoboon. We proefden 100% chocola en kregen een chocolade-gezichtsmasker. Voldaan waadden we over de keien door de rivier terug naar ons hostel voor een heuse zwembadentocht. Onze ecologde had er namelijk drie 😆.
We begonnen met het natuurlijke zwembad ‘beneden’, wat achteraf het koelste bleek. Daarna namen we de tientallen treden langs de bergwand naar boven voor het tweede zwembad met weids uitzicht. De wolken zwelden zoals meestal in de middag aan en de eerste dikke druppen vielen uit de lucht. Snel verplaatsten we ons naar zwembad nummer drie dat tot onze verrassing een warm bad was. De bui was inmiddels losgebarsten en de dikke koude druppen verkoelden ons gezicht terwijl ons lichaam verwarmd werd door het bad. Het leek wel een spa 😇.
Het zweet druipt inmiddels van me af. Ik kruip over de vloer van de boot om in alle hoeken en gaten onder de vloerplanken proviand te stoppen. In San Blas hebben we de komende anderhalve maand geen toegang tot een supermarkt. Er vaart wel een groenteboot door het gebied dat honderden bewoonde en onbewoonde eilanden telt. Maar die boot moet je natuurlijk net weten te treffen. We nemen dus het zekere voor het onzekere en bezochten gisteren de lokale markt van Santa Marta voor verswaren. We skipten school van de jongens en gingen in plaats daarvan dus ‘op excursie’. Bent en Bruis keken hun ogen uit! Hompen vlees hingen aan grote haken in de kramen van de hoge met golfplaten bedekte hal: een bil van een varken, een ribbenkast, hele kippen. “Bah, het stinkt hier mama”, riepen de jongens in koor. Even verderop lag vers gevangen vis in alle kleuren en maten. De vrouw achter de kraam wuifde met een stokje met aan het uiteinde een klosje de vliegen weg.
We lieten het vlees en vis voor wat het was. Op de groentemarkt vulden we daarentegen onze tassen tot de nok toe. En al die waren moeten vandaag een plekje krijgen in de boot. Terwijl ik de laatste tomaten zorgvuldig in een netje neerleg, snak ik naar een koude douche om de zweetgeur van me af te wassen.
Mijn gedachten voeren me terug naar het koele rivierwater van de watervallen in de Paso del Mango. Van een blaadje en een takje maakten Bent en Bruis een bootje waar ze mee speelden in de stroompjes tussen de keien. Er is maar zo weinig nodig om een mens gelukkig te maken. Zij met hun ‘bootje’ en ik met de aanblik van onze twee kleine Tarzans in de waterval.
Morgen vervolgen we onze ontdekkingstocht. Dan varen we de Caribische zee op, verder de horizon achterna.
Hoi Frieda en Leon en kids, Wat een geweldige avonturen beleven jullie toch. En wat een mooie natuur daar. Gelukkig…
[…] Wij lieten ons echter niet afschrikken en hebben maximaal genoten van de atollen met mijn ouders. Die ervaringen schreef…
[…] gebied tussen de koraal ‘bommies’ en riffen, met bij vlagen slecht weer. Eén keer trok er een stormcell over…
Hallo lieve Luitjes. En weer een prachtige aflevering voor ons gemaakt zodat we met jullie alles mee kunnen beleven. Het…
Kapitein van mijn Geluk 
Wouw, geweldig, gefeliciteerd dat het jullie gelukt is!! En bedankt voor de prachtige verhalen,soms voelde het alsof ik mee deinde…