We zijn drie maanden onderweg op ons nieuwe levenspad. Drie maanden van quality time samen, leren leven met elkaar in een drijvend tiny house met de oceaan als achtertuin. Drie maanden van avonturen, ontdekkingen en ontmoetingen. Maar het is ook drie maanden geleden dat Bent met zijn beste vriendje speelde, dat we opa en oma een knuffel konden geven en dat de jongens in hun eigen bed in hun eigen kamer sliepen in het huis dat hun ‘thuis’ was.
Hoe gaan de jongens daarmee om? We maakten deze keuze juist vóór de jongens, en toegegeven, ook voor onszelf natuurlijk. Maar dat wil niet zeggen dat de jongens die keuze ook weten te waarderen. Tijdens het laatste tienminutengesprek op school spraken de juffen van Bent hun zorg uit. Ondanks dat de school altijd enthousiast is geweest over onze plannen, gaven de juffen aan dat Bent de laatste weken niet zichzelf was geweest. Hij had hen toevertrouwd dat onze wereldreis niet zijn droom was, maar die van ons. Dat kwam hard binnen, maar tegelijkertijd was ik trots op hem dat hij dit zo goed wist te verwoorden.
Waarom maakten we deze keuze? In het kort: om te vertragen, terug te gaan naar de basis van het bestaan en te leven in harmonie met de natuur. Los van verleidingen van de consumptiemaatschappij, niet gedwangbuist door structuren en regels. In plaats daarvan willen we ons laten leiden door onze nieuwsgierigheid met de wereld als leerschool. Wij geloven dat de kinderen tijdens deze reis life skills zullen leren die ze in het ‘normale leven’ in Nederland minder of niet zouden leren. Ook hopen we de jongens een ander perspectief op het leven te geven waardoor ze hopelijk in de toekomst beter toegerust zijn om hun eigen toekomstpad te kiezen. Daarbij komt dat we ze willen beschermen tegen algemene invloeden als prestatiedruk en social media.
Toen we enkele weken in Curaçao lagen, zei Bent het voor het eerst: “Mama, ik ben zo rustig in mijn hoofd.” Sindsdien heeft hij het nog enkele malen gezegd. Hij neuriet als hij achterop een motorbiketaxi de bergen inrijdt of als hij staat te kijken naar een zonsondergang. Hij verzinkt in het moment. Zo verdwijnt hij ook in zijn Lego-bubble of wanneer hij armbandjes vlecht. Het kost hem schijnbaar geen moeite om ‘mindful te zijn’. Het is voor mij hét bewijs dat we de juiste keuze gemaakt hebben.
Als ik ernaar vraag of hij ‘thuis’ mist, is zijn antwoord: “Soms.” We merken in ieder geval niet aan de jongens dat ze thuis missen. Het onderwerp ‘thuis’ komt niet vaak ter sprake. Alleen toen ik laatst foto’s van vriendjes en familie ophing in hun hut, werd Bent een beetje sip en kwamen allerlei herinneringen boven. Die emotie mag er natuurlijk zijn; we legden hem uit dat dit heel normaal is en ook onderdeel is van de reis.
Wat thuisscholing betreft kan ik niet anders zeggen dan dat het goed bevalt. Iedere doordeweekse ochtend geven Leon en ik om beurten twee uurtjes ‘les’. Bent is plichtsgetrouw en zet zijn beste beentje voor. We ervaren weinig strijd al is het soms wel even zoeken hoe we hem stimuleren voor taal. Bruis heeft soms nog wat moeite met ‘taakjes’ die hij liever niet doet. Maar dat mag als je vier bent.
Leon en ik vinden het heel leuk om het leerproces bij de jongens van dichtbij mee te maken: te ervaren wat ze makkelijk afgaat, waar de uitdagingen liggen en wat ze interessant vinden. Bovendien kunnen we de lessen aanpassen aan onze omgeving. Naast het leren uit schoolboeken vormt de wereld om ons heen elke dag een bron van kennis en inspiratie. Zo bezochten we afgelopen week een cacaoplantage. We leerden niet alleen hoe chocolade gemaakt werd, maar we leerden ook over klimaatverandering. Er valt steeds meer regen waardoor de cacao-oogst tegenvalt.
Voor Bruis als 4-jarige is de wereld überhaupt nog één groot speelveld. Hij houdt van avonturen zolang hij zijn broer maar aan zijn zijde heeft. Wat dat betreft hebben we geluk; de jongens zijn elkaars beste vriendjes. Ook hebben ze veelal dezelfde interesses. We zijn overigens lang niet de enigen die een reis als deze maken. Op de ankerplaatsen en in de haven liggen veel gezinsboten. Er zijn dus zeker ook genoeg vriendjes om mee te spelen.
Is er dan niets wat tegenvalt? De jongens liggen wel eens in clinch met elkaar, maar niet meer dan thuis. Misschien zelfs wel minder. Maar het feit is dat we 24-uur per dag op elkaars lip zitten. Waar Bent gaat, gaat Bruis dus ze hebben weinig ‘eigen’ tijd. Vooralsnog lijkt dat niet problematisch. Ze delen op eigen verzoek zelfs een hut.
Wat onszelf betreft is het leven aan boord op zijn minst intensief te noemen. We zijn juf/meester, elektricien, loodgieter, klusjesman, schipper, navigator, kok, hulp huishouding en meer tegelijkertijd. En dan nog gewoon papa en mama. Niets is ‘even’ en alles wat we doen vergt voorbereiding: van tochtplanning tot proviandering. Maar door iedere middag even een momentje rust te pakken, vinden we daarin een balans. Als ik dan toch iets moet noemen wat tegenvalt dan is het de hitte: de temperatuur zakt niet onder de 30 graden met uitschieters tot 37 graden aan boord. Daar heb ik fysiek wel last van. Zal de leeftijd zijn 😆.
Maar wat we ervoor terugkrijgen is onbetaalbaar: absolute vrijheid. Zonder werkstress, verplichtingen en verwachtingen. De enige grenzen zijn díe die we zelf opwerpen. Het leven is een spel en de wereld ons speelveld. Wat wensen we nog meer?!
Kapitein van mijn Geluk 