Kapitein van mijn Geluk

Hiken met kinderen in Tayrona National Park, Colombia

Ik hoor iets ritselen in het lage struikgewas waar we langs lopen. “Ssst”, zeg ik tegen de jongens. “Hier zit een hagedisje of zo”, opper ik terwijl we vol verwachting met onze neus boven de struik hangen. Het diertje klimt door het gebladerte en verschijnt plotsklaps bovenop het groen. Voor mijn neus, op nog geen halve meter afstand, zit een vogelspin. “Wauw”, weet ik uit te brengen terwijl ik een stukje naar achter deins en de jongens instinctief bescherm met mijn armen. “Dat is een grote spin”, stamelt Bruis. “Ik ga papa halen”, roept hij. 

Ik pak de telefoon en rek mijn armen zo ver uit als ik durf in de richting van het dier om een foto te nemen. Bent en ik houden vol bewondering onze blik op de spin gericht. Als Leon en Bruis erbij komen, bekijken we hem nogmaals uitgebreid voordat we langs de spin onze weg vervolgen.

We zijn op weg naar het Tayrona National Parc, onderdeel van de Sierra Nevada de Santa Marta bergketen. Het park bestaat uit bergen tot 900 meter hoogte die in het noorden begrensd worden door ongerepte stranden van de Caribische Zee die alleen te voet te bereiken zijn. Vandaag gaan we hiken naar ‘La Piscina‘, oftewel het zwembad. Dit is een van de stranden van het park waar het veilig is om te zwemmen. Hier zullen we een paar uurtjes chillen voordat we in de middag de tocht terug ondernemen. In totaal zullen we zo’n vier uur moeten hiken. Voor Bruis die pas 4 jaar is, wordt het een les in doorzetkracht verwachten we. 

We zijn nog geen honderd meter onderweg in het park of we zien een Capibara-achtige voorbij schieten. Er zit hier veel wildlife, waaronder brulapen, dus dat belooft wat voor de dag. De natuur is weelderig groen, bomen prikken hoog in de blauwe lucht. We lopen langs boomwortels met vele uitlopers waarin je makkelijk verstoppertje kunt spelen. De jongens ontdekken hun innerlijke Tarzan en slingeren aan een liaan door het woud. 

Bruis zijn oog valt op een marcherende kolonie termieten. Met duizenden in een lange trein marcheren ze door het bos met een stukje groen blad op hun rug. Het fascineert hem enorm: “Ik vind het zó interessant dat die mieren zo sterk zijn!” Keer op keer gaat hij er op zijn hurken bij zitten. We manen hem door te lopen want we hebben nog een hele weg te gaan.

Naarmate we dieper het woud inlopen, horen we een ruisend en licht roffelend geluid. Het is de zee die op de kust slaat. De vegetatie verandert langzaam van een weelderig tropisch woud naar lage begroeiing in zoute ‘wetlands’. Het zweet gutst ondertussen van ons af, alsof we met kleren en al onder de douche gestaan hebben. Op een uitzichtpunt verkoopt een koopman ijsjes uit een koelbox. We nemen er alle vier een en genieten van een korte pauze. 

Vanaf hier is het nog ruim een half uur tot La Piscina. We waden door een rivier en over modderige paden en de jongens zetten hun schouders eronder. De laatste tien minuten neem ik Bruis op mijn rug, trots dat hij tot dan het hele eind gelopen heeft. Voordat we bij het strand aanbelanden, komen we langs een kreek. Op een bord aan de waterkant wordt gewaarschuwd voor Kaaimannen, een kleine krokodillensoort. De mannen nemen een kijkje maar zien tot hun teleurstelling geen krokodil. Vijftig meter verderop zakken we neer op het strand. Schoenen uit, zwembroeken aan; het frisse zeewater wast de vermoeidheid weg. 

Na een lunch en ontdekkingstocht over de rotspartijen langs het strand, vangen we de terugtocht aan. Als we over het bruggetje bij de kreek lopen, valt Leons oog op een rimpeling in het water. “Een Kaaiman jongens”, fluistert Leon. We kijken onze ogen uit en vinden het tegelijkertijd wel erg spannend dat we gewoon door de habitat van deze krokodil wandelen. 

De jongens hebben er lol in; dan is Bruis de gids en loopt voorop en dan weer Bent. We verbazen ons over de hike-skills van de jongens. Ze blijven maar doorlopen. “Mama, kunnen we dit vaker doen?”, vraagt Bent als we het einde van de tocht naderen. Leon en ik kijken elkaar aan. “Jazeker!”, antwoord ik verrukt. 

Twee dagen later staat de volgende activiteit op het programma. We gaan tuben: drijven op een opblaasband over een rivier door de jungle. Maar om de rivier af te tuben, moet je eerst de bergen in. Achterin een 4×4 rijden we over een hobbelige ‘weg’ omhoog. Als we niet verder kunnen, stappen we uit. De gids bindt vier opblaasbanden op elkaar en plaatst de stapel als een uit de kluiten gewassen hoed op zijn hoofd. “Vamos!”, roept hij en we lopen achter hem aan de bergen in. Het pad slingert langs de bergwand en we worden getrakteerd op vergezichten tot aan de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada de Santa Marta. 

Driekwartier later komen we aan bij de Rio Palomino. De gids bindt de banden aan elkaar waarna wij erop neerploffen. Onze billen dippen in het koude rivierwater en Bent trekt gauw zijn kont omhoog. Bruis zit bij Leon op schoot. Het is nog vroeg in de ochtend en de mist hangt boven de rivier als een sluier waarachter de rivier haar geheimen verbergt. We luisteren naar de schelle geluiden van vogels, een verstomde brul van een aap en het kabbelen van het water. Alleen het geblaf van een hond in de verte verraadt de aanwezigheid mensen. De inheemse Wayuu, afstammelingen van de oorspronkelijke bevolking van Zuid-Amerika, leven nog diep in het bos. 

De gids loodst ons langs stroomversnellingen terwijl wij ons vergapen aan de soms tientallen meters hoge bomen. Terwijl we onder een boom doorglijden wijst de gids omhoog. Daar op een tak ligt een opgerolde Boa Constrictor. Holymoly! Wat is dit toch een gaaf land! Twee uur later bereiken we de riviermonding. Hier stroomt de rivier de Caribische Zee in. Ons eindpunt voor vandaag. 

Voor nature-lovers is Colombia een walhalla! Reizen met kinderen is er eenvoudig. Wij maken gebruik van openbaar vervoer zoals bussen en motortaxi’s. Op deze laatste kunnen we twee aan twee plaatsnemen. Het is altijd een avontuur voor de jongens! Zeker nu in het regenseizoen wanneer de wegen soms moeilijk begaanbaar zijn. Op je blote voeten door de modder baden op weg naar je hostel is hier geen uitzondering. Maar dat avontuur is juist waar we van houden! 

Nu de kinderen zich ontpoppen tot kleine Freekjes in de dop, besluiten we de stedentrip naar Bogota te laten voor wat het is. In plaats daarvan gaan we volgende week nog een keer de bergen in, op zoek naar watervallen 🤩.